Sunday, September 07, 2008

Woeha!

Zojuist gehoord in het tv-programma "Beauty and the Geek":

Vraag: Wat zou jij doen om vervuiling tegen te gaan?

Antwoord: Ik zou iedereen aanraden om minder gas-producerend voedsel te eten zodat je minder scheten moet laten. Dat helpt alvast voor de luchtvervuiling. En je mag ook de vuile luiers van je baby niet in de tuin gooien want dat is grondvervuiling.

En dan denk ik met 1 opengetrokken wenkbrauw: Owkaaay...

Hopelijk zijn die 8 beauties niet representatief voor alle Amerikanen, maar je mag natuurlijk niet te veel verwachten met zo'n president...

Wednesday, September 03, 2008

Monday, September 01, 2008

Peulis

Zet twee hippe stadskippen in een auto en richt deze auto richting "einde van de beschaving waar men kan twijfelen of de mensen er nog wel Nederlands spreken".

Wat is het resultaat denk je?

Jep, de slappe lach ergens in Peulis ter hoogte van de Groothooftlei, wat in werkelijkheid een zandweg met grootheidswaanzin is.

Tuesday, August 26, 2008

Straf

















Dit is de straf die je krijgt als je iets vergeet op je werk...

Saturday, August 23, 2008

Slaap

Als je iets niet kent, kan je het ook niet waarnemen,
maar bestaat het daarom ook niet?

Thursday, August 21, 2008

Ontsnapping


Er ligt een dop op ons dak! (wit stipje ongeveer midden op de foto)


De eerste gedachte die in mij op komt: "Hoe komt die daar en waarom ligt hij daar?" Feitelijk zijn dit 2 gedachten, maar daar gaan we nu geen muggen over ziften hè. Die nano-seconde verschil wil ik deze keer gerust negeren.


Dit zijn alvast enkele mogelijke verklaringen:
  • Dit dopje is de voorbode van een heel leger doppen dat op punt staat te ontsnappen. Zij hebben geen zin om heel hun leven op een fles te staan en verkiezen daarom de vrijheid. Dit eenzame dopje was er op uit gestuurd om de weg te verkennen, helaas is hij nooit verder geraakt dan het dak en zijn zijn lotgenoten ondertussen al over heel Europa verspreid.
  • Mijn collega's zijn een nieuwe rage aan het bedenken: je dak isoleren met plastiek dopjes. Goed voor onze omzet en bovendien verkrijgbaar in iedere denkbare kleur. Stel je maar eens voor welke mooi taferelen je daarmee op je dak kan maken.

Voor wie er nog aan zou twijfelen, we zitten zo ongeveer in de kalmste periode van het jaar dus tijd genoeg om de fantasie te laten werken...

Boenk

Een ijselijke *AAAAAHHHHH* gevolgd door een doffe *BOENK*. Geschrokken collega's waren getuige van hoe ik naast de stoel ben gaan zitten.

Ik blijf er van overtuigd dat de stoel iets tegen mijn kont heeft en op het laatste nippertje is weggesprongen!

Thursday, August 14, 2008

Basis of luxe - vervolg

Enkel even ter verduidelijking: in onderstaand stukje verbaas ik me niet over de verontwaardiging van de gedupeerde reizigers, noch wijs ik de stakers met de vinger.

Ik ben er enkel over verbaasd dat de dienstverlening in onze luchthaven door VLD beschouwd wordt als een basisbehoefte. Ik dacht altijd dat het niet invullen van een basisbehoefte (eten, drinken, onderdak, geneeskundige zorgen) tot iemands dood kon leiden. Ik dacht dat de kern van een basisbehoefte er in bestond dat je leven dus ernstig in gevaar kon komen als ze niet wordt voldaan.

Hoezeer de hedendaagse Westerse mens zijn vakantie ook verdiend heeft, ik vermoed (maar kan er dus volledig naast zitten) dat er nog altijd niemand zal sterven omdat hij/zij zijn bagage een paar dagen later heeft. Tenzij die persoon zich natuurlijk zodanig opboeit dat zijn hart er van ontploft.

Ik geef toe, het is lastig, van verlof terug komen of in verlof vertrekken in het midden van zo een staking, en ik zou waarschijnlijk ook flink vloeken moest ik maandag op Zaventem hebben gestaan maar als we eerlijk wezen... Er zijn ergere dingen in het leven...

De dienstverlening op een luchthaven als een basisbehoefte beschouwen vind ik er net iets over en het ruikt naar gemakkelijke stemmenronseling voor de volgende verkiezingen.

Wednesday, August 13, 2008

Basis of luxe

Deze morgen met een halve slaapkop gehoord dat VLD wil dat er in de toekomst een minimum dienstverlening op de luchthaven wordt voorzien in geval van staking. "Want", zo luidde het commentaar, "een basisbehoefte als het openhouden van een luchthaven mag niet omwillen van een staking in gevaar worden gebracht".

Vooral die laatste zin deed mijn rechter wenkbrauw (nee, niet de linker, die sliep nog) toch wel eventjes de hoogte in schieten. Ik hoop dat mijn oren nog te slaperig waren om dit nieuwsbericht goed te hebben verstaan. Ik heb altijd al gedacht dat voedsel, onderdak, educatie, gezondheidszorg basisbehoeften waren, niet de werking van een luchthaven. Hoe verkeerd draait onze wereld als mensen door het lint gaan omdat hun vakantie niet begint of eindigt zoals het al maanden van te voren gepland was?

Ik volg de liberale gedachte dat iedereen iedere kans moet krijgen zichzelf te ontwikkelen en verbeteren zo veel als mogelijk, maar wat betreft bovenstaande uitspraak, denk ik dat VLD eens dringend zijn prioriteiten op een rijtje moet zetten.

Moord

Dat gaat men binnenkort doen voor mijn lijf. Daarom dat men dan ook zal zeggen "daar gaat die griet met dat moordlijf".

Hoewel dat lijf nu nog wel een beetje tegenpruttelt, het vindt het niet fijn dat het minder en gezondere brandstof krijgt, toch zet ik door met mijn project -10 kg. Mijn lijf zal wel bijdraaien en anders zal ik er eens een hartig woordje met klappen.

Deadline voor dit project: 29 november 2008. Wacht maar... tegen dan is mijn moordlijf gereed!

Binnenpretje

Vrijdag gaat het regenen *brede glimlach*

Monday, August 11, 2008

Kort

Korte nachten, het begint meer regel dan uitzondering te worden.
Zo lang de uren voor de korte nacht op een aangename manier worden ingevuld, heb ik er geen problemen mee om een paar uur minder te slapen. Ik zal dat deze winter dan wel inhalen.
In die zin was de vorige (korte) (veel te korte) nacht het helemaal waard. Herinneringen aan B. en hoe simpel het leven toen was, hoewel ik dat op dat ogenblik niet door had. Zo zie je maar wat de kracht van een liedje kan zijn.

Merci Guy!

Sunday, August 10, 2008

Gaan

"Laat u maar eens goed gaan" is een uitdrukking die wij nog al eens bezigen.

Vandaag heb ik deze leuze ter harte genomen. Anderhalf uur heb ik in de gekende boeken/cd/dvd keten vertoefd. Op mijn gemak heb ik eerst de boekenwinkel onder de loep genomen. Daarna waren de cd's en dvd's aan de beurt.
Merkwaardig was wel dat ik in de dvd afdeling niet echt mijn gading vond. Ik wou mezelf trakteren op het eerste seizoen van de overal geroemde tv-serie "The Sopranos", maar de bende maffiosi uit New York was nergens te bekennen. Helaas leken er voor de rest voornamelijk B-films of oude krellen in aanbieding te staan. Gelukkig vond ik er toch nog eentje naar mijn zin aan de kassa.
Resultaat van de buit: 4 boeken (3 ter ontspanning en eentje met een onderwerp van filosofische inslag), 1 cd en 1 dvd.

Kortom: ik heb mij eens goed laten gaan :-)

PS: Geen paniek zusje, er is genoeg over gebleven voor jullie...

Monday, August 04, 2008

Trots

Parkeren aan de Zomerbar op de Ledeganckkaai en te voet naar Kattendijkdok: ongeveer 4 km. Dezelfde afstand nog eens terug, 8 km in heen en weer dus.

Wandelingetje in de stad en met de grootste moeite Grote Markt en omgeving kunnen vermijden: nog eens een kilometertje of 2.

In totaal dus 10 km afgestapt. U bent toch ook trots op mij?

Hoogverraad

Zaterdagavond: pasta al dente gekookt, aubergines gebakken, tonijn uit zijn blik gehaald........
........... over het geheel een flink portie mayonaise.

Gelukkig verstaan de meeste Italianen geen nederlands of ik zou vanaf vandaag persona non grata zijn.

Tuesday, July 29, 2008

Snel

Onlangs heb ik gedurende meer dan 50km op de autosnelweg mezelf afgevraagd wie ik nu eigenlijk miste.

Ik reed een gezapige 120 km per uur op het rechtse baanvak, zoals het verkeersreglement voorschrijft, en toch bleven de borden langs de kant van de weg me waarschuwen dat als ik te snel zou rijden, ik "hem" of "haar" zou missen.
Na 4 of 5 van zulke borden en enkele keren over de andere baanvakken slingeren, waren me 2 dingen duidelijk geworden:
1/ "haar" wordt vaker gemist dan "hem". Ik vermoed dat mannen dus vaker te snel zullen rijden dan vrouwen.
2/ Vooraleer je door hebt waar deze borden het over hebben, heb je jezelf en de andere mensen op de snelweg al 4 keer in levensgevaar gebracht omdat je allerlei gekken toeren moet uithalen om het bord toch maar te kunnen begrijpen.

70 km nadat ik het eerste bord had gezien, werd me eindelijk duidelijk wie ik nu zou missen. Blijkbaar zit er in de e van "hem" en de a van "haar" 1 of andere bink/babe verborgen. Ik heb hier een glimps van kunnen opvangen toen ik 50 km per uur reed in de bebouwde kom.
Ik vraag me dan in alle eerlijkheid en serieusheid af: mag ik vanaf nu dan minder dan 50km/uur rijden op de snelweg? Want anders blijf ik hem of haar gegarandeerd steeds missen...

Saturday, July 26, 2008

Thx

Dank u lieverd voor de fantastische avond!

Thanks for making me smile :-)...

Saturday, July 19, 2008

Live vanuit Rome

dEUS: een stukje Antwerpen in hartje Rome.
Woensdag 16 juli 2008: Cavea Auditorium.

Na de openingszin "Siamo di Anversa- Belgio" en een grappige opmerking over de schoenen van de bandleden die ongewoon goed zichtbaar zijn voor het publiek vanop de tribune, kan de show beginnen met "Slow". Mijn 10 jarige zoon was superontgoocheld want had direkt "The Architect" verwacht als opener. Kinderen hè, ze moeten het nog leren om geduld op te brengen....Net als gewoonlijk tijdens de live shows van dEUS hier in Rome, passeren de klassiekers"Instant Street", " Roses", Suds&Sodas, “Theme from Turnpike” the revue, ze kunnen het niet laten om die songs keer op keer weer van op stal te halen ....en ik ben daar altijd reuze dankbaar voor...can't get enough of it too! Hoe dan ook de mannen waren in good shape, ook al was Tom zijn stem niet altijd even stemvast en had Mauro blijkbaar last van een hoestje, hoe dan ook chapeau voor het aangename gezelschap. Het was allemaal redelijk intiem, aangezien het totale publiek uit ongeveer 2000 man bestond en het Auditorium van architect Renzo Piano (zie link www.auditorium.com) absoluut meehielp om deze knusse sfeer op te wekken. dEUS in Rome betekende ook menselijkheid, geen 80000 grote mensenmasse zoals op Werchter, geen horden fans die liggen te drummen, maar spijtig genoeg ook geen merchandising. Hier in Rome behoort dEUS nog tot een "niche ", muziek voor geoefende oortjes en muzikale fijnproevers en lekkerbekken. Vooral Italiaanse 30-somethings die naar Radio Rock luisteren en Rolling Stone lezen, ze kunnen er ook niet aan doen dat hier geen Humo te verkrijgen is, anders zouden ze wel weten wat kiezen. DEUS in Rome was een speciaaltje : het publiek mocht meedansen op het podium, je kon napraten met de bandleden, ja waarom niet samen op de foto, op zo’n momenten ben ik blij dat ik hier woon. Superspeciaal was de cover van „Supernaturally“, was me dat een knaller, een kippevelmoment ondanks de broeierige temperatuur. Nick Cave had die song op 1 juni jongsleden hier in Rome zelf nog met zijn Bad Seeds gebracht, één van de hoogtepunten van hun show en ja ook toen was ik erbij en ik keek er naar….
Note to oneself: niet vergeten STEVEN de TM Assistant te bedanken voor de vriendelijkheid en het geduld om ervoor te zorgen dat zoonlief aan een handtekening zou geraken. Ik heb er niet aan gedacht om een frisse pint of „gelato“aan te bieden om hem te bedanken (shame on me!!!), hoe dan ook volgende keer beter, wie weet als ik nog eens naar mijn thuisbasis vlieg en met een echte Belgische pint kan trakteren…kwestie van de Belgische economie wat te sponseren…
Om de woorden van Tom Barman te gebruiken: MILLE GRAZIE! Complimenti!

la W, de Wilrijkse geit live from the hills of Rome

Thursday, July 17, 2008

Some girls get all the luck...


Tis u van harte gegund zenne, maar hier zijn er twee hippe kippen stikjaloers ;-)

The L-Word

Ik ga het hier niet hebben over de gelijknamige televisieserie, maar over een ander L-word, namelijk Losbandigheid. Het is weeral een tijdje geleden sinds we dit woord in onze mond namen, maar ik denk dat gisterenavond perfect onder de definitie van losbandigheid valt.

Wat een rustige en gezellige avond parkfeesten had moeten worden, is ontaard in een waar bacchanaal. Het vroege afsluiten van het concertje en bijhorende toog zorgde er voor dat er laat op de avond nog een fles jenever werd geopend en ook leeggemaakt. En iedereen weet dat als de drank is in de man (of vrouw), dan zit de wijsheid in de kan... Kortom gezegd, ik ben nog maar zelden zo blij geweest om iemand 's morgens te zien vertrekken. Soms kunnen fantasieën maar beter fantasieën blijven, want de realiteit kan er toch niet aan tippen...

Een klein voordeel aan de zware en veel te korte nacht: deze dag zal voorbij gaan en ik zal er maar een deeltje van gemerkt hebben. Ik sta al te popelen om morgen te verwelkomen, want dat wil dan zeggen dat vandaag voorbij is. Ouder worden stoort mij niet zo zeer, maar het zijn de omstandigheden van dit jaar die mij doen verlangen naar 18.07.08.

Tuesday, July 15, 2008

Verwerking

5 stappen:
  • Ontkenning: die is al even gepasseerd. Heeft zich voorgedaan in de vorm van niet willen onder ogen zien dat er een probleem was.
  • Woede: doet zich minstens nog 1 keer per dag voor. Meestal bij de gedachte aan hoe snel ik vervangen ben. Waarschijnlijk was de deur nog niet achter mijn gat dicht of de volgende griet stond al klaar. Nog een gedachte die mij kwaad maakt: waarom al die moeite doen om een geschikt verjaardagscadeau te vinden als je toch al weet dat je er niet zal bij zijn.
  • Marchanderen: "was ik maar zus of zo" wordt stilletjes aan vervangen door "was hij maar zus of zo"
  • Depressie: volgt meestal snel op de woede-aanval. De traanklieren worden nog dagelijks ge-oefend
  • Aanvaarding: daar ben ik bijlange nog niet aan toe, spijtig genoeg.

Tuesday, July 08, 2008

RW 2008

Onverwacht goed: Mika

Love in the mud: Lenny Kravitz

Zwaar teleurstellend: REM

Onverwacht kippenvel: Slayer

Spijtig: Neil Young die een gitaar stuk slaat

Megafeest: Moby

Specialleke: de zanger van The Editors

Krijsende bitch achter piano: Kate Nash

Gewoontjes maar daarom niet minder: Air Traffic & The Kooks

Capriolen in de lichtpaal: The Kaiser Chiefs

Wet Pussy Blues: Grinderman

Absolute climax: dEUS

De enige die ontbraken waren Crowded House om tussendoor 4 Seasons in 1 Day te kwelen...


Tuesday, July 01, 2008

Mooi

Heel af en toe kan het leven ook mooi zijn...

Een duik in een privé zwembad op een mooie zomeravond zoals vanavond bijvoorbeeld.

Ik ben er zeer dankbaar voor :-)

Saturday, June 28, 2008

Ass

"Lichte" wijziging van plannen voor vanavond....

Haircut? Check
Hair shave? Check, check en check
Sexy-kont-jeans? check
2 tetten? Check
Op de juist hoogte? Check
Cleavage? Check
Treuren? Hell no!

Let's kick some ass!!! Blub?!?

Friday, June 27, 2008

Gedrag

Het gaat me goed af, dat vermijdingsgedrag.

De flessen cola in de keuken weten ondertussen wel wat het is om genegeerd te worden. Foto's, cd's, bepaalde kledingstukken zullen een tijdje in de kast blijven liggen, zelfs heel der snelwegen bestaan even niet meer voor mij. Het maakt mijn leven op dit moment net iets gemakkelijker.

Er zijn natuurlijk dingen die iets minder gemakkelijk te negeren zijn, zoals bijvoorbeeld een toilet. Mijn buren zouden nogal snel de mannen in witte jas sturen als ik hen een paar keer per dag zou vragen of ik hun toilet zou mogen gebruiken. Dat is dan maar even verstand op nul zetten en hopen dat ik de komende dagen geen diarree krijg.

Het is op een moment als dit dat het concept van de film Eternal Sunshine of the spotless Mind wel heel aantrekkelijk wordt. Helaas hebben ze nog geen manier gevonden om een selectie in de herinneringen te maken. Want eerlijk gezegd, er is altijd wel een herinnering of 2 waar je aan wil vast houden.

Wednesday, June 25, 2008

Hoop

Op hoop van zegen vertrek ik binnen een half uurtje richting Brussel voor het eerste examen.
Ik ben niet voorbereid zoals ik het zou willen en zal dus een beroep moeten doen op mijn "bagage", maar ik heb er geen goed gevoel bij.

Tja, eigen schuld, dikke bult zeggen ze dan hè. Wie maakt er nu een einde aan een relatie die niet bestaat als de examens voor de deur staan? Alleen een grote stoemmeling zoals ik natuurlijk.

Tuesday, June 24, 2008

Pijn - deel 2

Lopen, hollen, puffen, zweten, pijn.

Zalige lichamelijke pijn die de emotionele pijn even wegduwt.
Helaas slaagt deze mentale pijn dubbel zo hard terug als de lichamelijke pijn terug weg is.
Ik denk dat ik begrijp waarom sommige mensen aan zelfmutilatie doen. Ik zal het echter wel bij de lichamelijke pijn van het hollen houden, dat maakt minder litekens.

Sunday, June 22, 2008

Pijn

3 vragen:
Wat doe ik verkeerd?
Waarom?
Waarom doet het zo'n pijn?

Sunday, June 15, 2008

De week in beeld

Snotter*snif*snotter* Vieze beesten houden feestjes in mijn bovenste luchtwegen. Geen goede start voor eender welke week

Van brave burger naar veroordeelde crimineel, doe het maar op anderhalf uur tijd.
Lichtpuntje: het winnend doek van de Canvas Collectie heb ik toch live kunnen bewonderen.

Lieve collega's: een huis in niet compleet als niet iedereen er is
Shit collega's: schrijft uw dokter gemakkelijk dagen voor? Heb jij ook een schriftelijke verwittiging gekregen omdat je ziek was of telt dat niet voor "jullie"?

We mogen ook al eens lachen, vooral dan met een Hitler die coole ideeën heeft, druppelaars en spuiters en de ergernissen in de supermarkt.

De Nationale bank zegt dat onze koopkracht dan toch gedaald is. Hunnen euro is dan toch gevallen

Positief nieuws: per dag 2 uur hardlopen gevolgd door 1 uur sex helpt een mens in zijn zoektocht naar het goede leven. Volgens mij niet alleen een mens... De vieze beesten vinden dit ook een zeer goed motto. Slechts 1 probleem: om dit te realiseren is de dag 3 uur te kort. Wil Europa misschien eens debatteren over het verlengen van de dagen van 24h naar 27h?

En dan vandaag een goed studieritme gevonden, 3 blzn per 45 minuten en dan 15 minuten pauze. Ook gevonden: ideale studeermuziek blijkt Nick Cave te zijn. Nu nog de druk van de deadline vinden en we zijn vertrokken.

Thursday, May 29, 2008

Wijziging

Een kleine aanpassing van mijn verjaardagslijstje:
  • een koplamp
  • een bumper
  • bijwerken van de carrosserie

Een regelrechte kl***zak heeft vanavond tegen mijn auto gezeten en vluchtmisdrijf gepleegd.

Wednesday, May 28, 2008

Ah ja...

... Nog een tip: zo een grote HD plasma tv en als u zich echt niet kan bedwingen, mag daar altijd een surround systeempje bij...

Tuesday, May 27, 2008

Groot en duur

Mijn 32ste verjaardag kondigt zich langzaam maar zeker aan en voor zij die nog geen flauw idee hebben met welk groot en duur cadeau (klein en duur ben ik ook bereid te aanvaarden)ze mij een plezier kunnen doen, geef ik hier enkele suggesties:

* iPod Nano Silver 4MB
* USB sticks van 4 of 8 MB
* De dvd "Control" van Anton Corbijn
* Het boek "Hoe schrijf ik een thesis" van Umberto Eco (best even overleggen met mijn mama)
* die mooie ring met bijhorende ketting van bij de juwelier op de Kioskplaats
* een grote en dure verrassing
* een kleine en dure verrassing
* een reis naar de Malediven (met een verlof van een weekje in een warm land ergens in november ben ik ook al content)

Indien ik nog inspiratie vind, laat ik jullie nog wel iets weten :-)

Sunday, May 25, 2008

Liefdesverklaring

Eén van de mooiste liefdesverklaringen in de tekst van een lied verwerkt:

Moi, je t'offrirai des perles de pluie
Venues de pays où il ne pleut pas
Je creuserai la terre jusqu'après ma mort
Pour couvrir ton corps d'or et de lumière
Je ferai un domaine où l'amour sera roi
Où l'amour sera loi
Où tu seras reine

Met dank aan de Jacques...

(Ben in een romantische bui, so shoot me)

Saturday, May 24, 2008

Lijf

Er is iets mis met mijn lijf en ik weet niet wat! Als ik eet, ben ik zo mottig als een krab, als ik niet eet, heb ik honger. Ik ben moe en mijn hoofd wordt al een paar dagen geteisterd door pijn. Alles zit nochtans op zijn of haar plaats. Hoofd op de romp, armen die er onder hangen. Buiken, heupen en benen, voeten en tenen. Alles netjes op zijn plaats. Ik vermoed dat binnen in ook nog wel alles in de juiste volgorde zit, hoewel ik daar niet helemaal zeker van kan zijn natuurlijk.

En toch... ik voel met niet thuis in mijn eigen lijf. Alsof er iets is dat mijn eigen ik uit mijn lijf wil wegduwen. Het lijkt alsof er kriebelbeestjes onder de huid van mijn benen zitten, wat helemaal geen aangenaam gevoel is. In mijn maag lijkt een onontwarbare knoop te zitten.
Ik weet niet wat het allemaal betekent, maar ik word er verdomd ambetant van! (nog ambetanter dan ik in normale omstandigheden al ben)

Wednesday, May 21, 2008

*Snif*snif*pwaap*

Ik mis mijn loop-mateke :'-)

Zwaartekracht

Als u zich eens zou vervelen, probeer dit dan eens: http://www.kongregate.com/games/AlejandroG/spin-the-black-circle

Ook leuk als je gewoon eens 5 of 10 minuutjes over hebt.
Vloeken en aanverwanten is toegelaten, je scherm inslaan zou ik niet direct aanraden...

Saturday, May 17, 2008

Reclame

Reclamespot van Unicef: Tijdens deze reclamespot sterven er telkens 10 kinderen...

Tja, stop dan met de spot uit te zenden hè!

Wednesday, May 14, 2008

Uitspraak

Niet roken en toch sterven...

Straf hè!

Tuesday, May 13, 2008

Vet

Weergave van een gesprek tijdens het medische onderzoek:
Zeer sympathieke assistent: Zou u graag uw vetpercentage willen weten?
Ik: (mijn wat?!?) Excuseer?
Iets minder sympathieke assistent: We kunnen uw vetpercentage meten als u dat wil.
Ik: (zie ik er uit als iemand die haar vetpercentage wil weten???) Nee dank u, ik hoef dat niet direct te weten...
Zeer onsympathieke assistent: Gaat u dan maar op de weegschaal staan, enkel uw gewicht is ook goed.
Ik: (diepe zucht) Als het echt moet...

Voor de rest ben ik kerngezond en wou de dokter mij niet werkonbewaam maken zolang het mooi weer is...

Monday, May 12, 2008

Oef!

Oef, eindelijk zijn zowel de taak voor Gezondheidspsychologie als de scriptie voor Cultuurfilosofie klaar. De deadlines zijn komende week, of ten minste dat dacht ik. Zaterdag wist de prof van cultuurfilosofie te zeggen dat de deadline voor de scriptie op 25 mei ligt. Had hij dit nu niet eerder kunnen zeggen?!? Nu ja, heel erg is dit niet natuurlijk. Het betekent dat ik deze week iets meer ademruimte heb om de rest van de scriptie wat beter uit te werken en een titel te verzinnen (zeer belangrijk naar het schijnt).

Tuesday, May 06, 2008

Een dode, een kwaaie portugees en 2 uur vertraging

Het lijkt het begin van een slechte mop, maar het is de samenvatting van mijn vlucht Lissabon-Brussel van vandaag.

Normaal gezien vind ik vlieg vervelend, in de zin van dat het booooring is. Iedere luchthaven is hetzelfde, dezelfde winkels waar je nog last minute souvernirs kan kopen of waar de mensen met een iets ruimere portomonee zich eens goed kunnen laten gaan in de luxe winkels. Alle vluchten trekken ook op elkaar: te weinig plaats, de snacks en het drinken kosten stukken van mensen en de veiligheidsinstructies zijn de laatste 20 jaar niet meer gewijzigd. Wie dus regelmatig vliegt, kent die wel van buiten.

Vandaag was het een beetje anders. Na 20 minuten vliegen wordt er plots omgeroepen of er een dokter aanwezig is. Blijkbaar was een meneer die enkele rijen voor mij zat onwel geworden. Er was een dokter aanwezig, of toch ten minste iemand met kennis van medische zaken. Er wordt met de meneer gebabbeld, hij krijgt een zuurstofmaskertje, alles lijkt in orde. Ik had die mens nu wel al aan de gate zien zitten en het leek mij dat hij zijn houdbaarheidsdatum al lang had overschreden, maar dat wil niets zeggen natuurlijk. Hij leek zelfs een beetje om Bompa van Antwerpen in beter tijden. Misschien dat ik mij hem daarom nogal goed kon herinneren. De piloot kondigt aan dat hij terug zal vliegen naar Lissabon omdat die meneer blijkbaar nogal dringende medische hulp nodig heeft. Begrijpelijk, het was nog dik 2,5 vliegen en dat wil je iemand die een hartaanval of iets dergelijke doet, niet aandoen.
Terug geland stonden de paramedici al te wachten, de meneer krijgt een infuus, alles lijkt in orde. Tot er een portugees begint te roepen en tieren in zijn gsm. Heel het vliegtuig mocht meegenieten ware het niet dat je van portugees geen sikkepit begrijpt. De man in kwestie kaffert de stewardessen, de piloot en het grondpersoneel uit, gelukkig blijven zij kalm en halen er de politie bij. De man en zijn compagnon worden vriendelijk doch dringend verzocht om het vliegtuig te verlaten en dit onder politiebegeleiding. Even dacht ik nog dat die man zijn tweeloop of uzi zou boven halen en iedereen zou neermaaien, maar dat was gelukkig niet het geval.
2 minuten later kondigt de piloot aan dat de meneer het uiteindelijk niet gehaald heeft (slik) en dat er nog allerlei administratie moet worden ingevuld. Ruim 2 uur na het oorspronkelijk vertrekuur kunnen we dan toch richting Brussel vertrekken.
Het is natuurlijk vervelend als je vlucht wordt vertraagd, maar dat oud meneertje heeft er ook niet om gevraagd om op dit moment onwel te worden.

Twas een beetje een domper op wat voor de rest een fantastisch lang weekend was, maar de geluidsopname van Os Corvos maakt veel goed!

Thursday, April 24, 2008

Lang/kort

Neen, mijn broek is NIET te lang!
Ik ben alleen maar te kort...

Sunday, April 20, 2008

Mysterieus

Niet alleen werkt god in mysterious ways, ook de Belgische Staat en meer bepaald de Federale Overheidsdienst Financiën heeft een werkwijze die mij het petje te boven gaat.

Onlangs kreeg ik een vriendelijke brief van de de behulpzame mensen van de sector Direct Belasting waarin men mij attent maakte op het feit dat ik nog een openstaande schuld had bij de hen en dat die zou worden afgetrokken van mijn teruggave op het einde van deze maand.

Ik was eerlijk gezegd wel een beetje verbaasd over deze schuld. Ik weet wel dat ik regelmatig te laat betaal, maar ik betaal wel.
Toen ik wat verder las, was mijn verbazing helemaal compleet. De openstaande schuld bedragt 0,10€ (TIEN EUROCENT dus).
Een brief met de post versturen kost 0,52 €, de 15 minuten werk die in het opstellen, printen, vouwen en in een envelop steken van deze brief, kosten ook wel wat. Rentabiliteit is dus 0,0.
En dan verschieten de mensen er van dat Vadertje Staat een grote schuldenberg heeft.

Zou ik nu de suggestie van Kriss volgen en een spreidingsplan aanvragen voor het betalen van deze schuld?

Te laat

Normaal gezien klokvast, maar deze keer 4 dagen te laat.
4 dagen van spanning, twijfel en vooral de vraag "Wat als....?"
Vrijdag werd ik uit mijn spanning verlost.
Langs de ene kant opluchting, langs de andere kant ook wel een beetje teleurstelling.

Thursday, April 03, 2008

Misleiding

Chocoladeliefhebbers en -hebsters in België en Italie: Verenigt U!!!

Wij zijn misleid geworden door Fijn Eten die ons een heuse stad gemaakt uit chocolade had beloofd. En dit nog wel tijdens het weekend van 12 april in Antwerpen. Na een kleine controle op de website van Côte d'Or blijkt dat hun chocolade dorp pas op 10 en 11 mei zijn tenten in Antwerpen zal opslaan.

Dit misleidend gedrag van deze snoodaard kan en mag niet ongestraft gelaten worden. Ik roep u dan ook allen op een gepaste straf te bedenken. . De 3 origineelste straffen zullen uitgevoerd op een datum die nog overeen te komen is. Zelf had ik gedacht om Fijn Eten vast te binden op een stoel en voor zijn neus een pannenkoek met Nutella smakelijk te verorberen. Laat uw fantasie gerust de vrije loop...

Monday, March 31, 2008

mmmmmmm

Chocolade cake met stukjes chocolade in en overgoten met een laagje chocolade...


Collega's die jarig zijn, I love them!

Sunday, March 30, 2008

Looking for a life for me and
I'm looking for a life for you and
I'mTalking to myself again and it's
So damn cold it's just not true and
I'm walking through the rain
Trying to hold on waiting for the train and
I'm only looking for what you want but it's
Lonely here and I think you knew and
I'm waiting
And I wait in vain

Thursday, March 27, 2008

Prijs

Jep, 1 uur na het eten van het 4de potje Activia had ik weeral prijs. Gelukkig was de pot nabij... Voor mij geen Activia meer in de nabije EN verre toekomst. Ik hou van mijn transit (*armbeweging*) zoals hij is.

Actief



Iedereen kent wel de reclame voor Activia van Danone. Dit yogurtje zou er voor zorgen dat je transit (als je dit woord leest moet je een vloeiende beweging met je hand ter hoogte van je buik maken, liefst van boven naar beneden, om aan te tonen over welke transit het nu juist gaat) vlotter gaat dan ooit te voren. Je voelt je nooit meer opgeblazen, je hoeft nooit meer de knop van je broek los te maken. Als je maar elke dag zo een yogurtje eet.



Zoals het een redelijk verstandig mens betaamt, weet ik dat de meeste reclames bedrog zijn. Activia zorgt niet voor een vlotte transit (*armbeweging*), maar is een regelrecht laxeermiddel!!!



Activia - potje 1: geen lichamelijk reactie opgemerkt
Activa - potje 2: enkele dagen na potje 1 en in combinatie en een wel zeer rijpe appelsien. Anderhalf uur na het eten van het potje beginnen mijn darmen te broebelen en te verkrampen. Ik haast mij door de supermarkt, hopende dat er niet veel volk aan de kassa staat om vervolgens naar huis te sprinten en net op tijd op het toilet te zitten voor een onvervalste lading spetterpoep. Zou dit aan nu aan de Activia liggen of ligt het aan de appelsien?
Activia - potje 3: 1 dag na potje 2, geen appelsien en hetzelfde resultaat. Dit kan toch niet langer toeval zijn?
Potje 4 is voor deze middag, ik ben eigenlijk wel benieuwd wat er ditmaal zal gebeuren. Ik hou jullie op de hoogte of er een spetterende finale aan vast hangt of niet.

Voorlopige moraal van het verhaal: ik eet geen Activia meer als ik weet dat ik binnen de daaropvolgende 2 uur geen toilet binnen handbereik heb. Het is natuurlijk wel handig als je snel enkele kilootjes kwijt wil of als je al enkele dagen geconstipeerd bent (idee: Activia meenemen naar RW).

Na het laatste potje deze middag, mogen ze Activia steken waar het zonlicht niet schijnt (lang zal het daar niet blijven zitten), mijn transit (*armbeweging*) is van nature vlot genoeg en hoeft niet per se vlotter te gaan.

Tuesday, March 25, 2008

Voorstel



Aangezien ons klimaat helemaal paraplu is, zou ik het volgende willen voorstellen:
  • I'm dreaming of a white Easter
  • Rudolf the red-nose Easter bunny
  • Jingle Eggs

Thursday, March 06, 2008

Het is des mensen om succes aan zichzelf toe te schrijven en falen aan anderen.
Als je je hand in eigen boezem steekt, zal je moeten toegeven dat je je hier ook al eens schuldig aan maakt, zelfs al is het onbewust.

Als ik dit principe door trek naar relaties tot anderen, zou het logisch zijn als ik een succesvolle, ofwel ook een gelukkige, relatie aan mijn eigen inspanningen toeschrijf. Als de relatie (welke soort relatie dan ook) toch niet werkt en mij dus ongelukkig maakt, is het de fout van de andere partij.
Vreemd genoeg, als ik mijn relaties van de afgelopen jaren bekijk, kom ik in de meeste gevallen tot een andere conclusie.
Ik schrijf het falen van een relatie niet toe aan de andere, maar aan mezelf. Ik geef mezelf de schuld dat ik niet mezelf en de tegenpartij gelukkig kan maken.
Hoewel ik weet dat de andere mij ongelukkig maakt, is het voor mij duidelijk dat ik mezelf eigenlijk ongelukkig maak. Ik heb altijd gedacht dat je zelf voor je eigen geluk moet zorgen en bijgevolg dat je dus ook voor je eigen ongelukkig-zijn zorgt. Als een relatie mij dus ongelukkig maakt, is het mijn schuld. Ik heb uiteindelijk de mogelijkheid om te kiezen: blijf ik ongelukkig of wandel ik er van weg.
Het is een vicieuze cirkel. Zo lang ik niet durf erkennen dat een fractie van mijn gelukkig-zijn ook wel eens zou kunnen afhangen van iemand anders, zal ik altijd blijven wegwandelen.
Nu nog een manier vinden om deze cirkel te doorbreken...

Tuesday, March 04, 2008

Gevoel

Ik heb het gevoel dat ik weg zak in een bodemloze put en er niet uit geraak.
Mijn benen zijn als elastiekjes, hoe hard ik ook probeer te trappen, ze bewegen niet en ik zak altijd maar dieper weg. Mijn vingers krab ik kapot op een ruw wand zonder houvast.
De mensen die mij het dichtst aan mijn hart liggen, staan rond deze put en lachen mij uit. Ze zeggen dat het mijn eigen schuld is.
En weet je wat? Ze hebben gelijk. Het is mijn schuld. Mijn domme schuld. Ik weet wat ik moet doen, maar heb de moed niet om het te doen, maar ook niet het geduld om de rit uit te zitten.
Kan iemand mij zeggen waar de nooduitgang is?

Monday, March 03, 2008

Verliefd

Ik ben verliefd. Ik beken, ik steek het niet meer onder stoelen of banken. Tot over mijn oren verliefd. Zaterdagnacht is de vonk definitief overgeslagen, hoewel ze al langer aan het smeulen was.

Het begon allemaal op een mooie winterdag in januari 1996. Daar start ons verhaal, maar het was een schuchtere start. Heel lang heb ik de relatie op afstand gehouden, er waren andere spelers in het spel.

Sinds 2 jaar is het contact steeds intensiever geworden. Het ging niet altijd van een leien dakje, we hebben meer dan eens op elkaar gevloekt. We leren elkaar beter kennen, zien niet alleen maar elkaars goeie kanten, maar ook de minpunten. Dit maakt het allemaal des te boeiender. Het leven is een avontuur en af en toe moet je al eens een zijstraatje durven nemen.

Nu wil ik me niet meer verstoppen, ik zou het over de daken willen schreeuwen.
Ik daar willen zijn waar mijn lief zich bevindt, daar willen wonen waar mijn lief zich bevindt.
Aan de anderen zou ik nog dit kwijt willen: het is niet omdat ik nu verliefd ben geworden op een ander dat ik jullie ooit zal vergeten. Jullie krijgen ook een speciaal plaatsje in mijn hart, maar vanaf nu staat Brussel toch wel op de eerste plaats. Voorlopig toch, want niks is voor eeuwig.

Wednesday, February 27, 2008

ex machina

Ondanks de inspanningen van verkrachte eenden, zelfs van eenden die niet zouden meegaan (dank u Tim, u bent een echt hunk, heb ik van “horen-zeggen”), zijn we er toch niet in geslaagd om tickets voor dEUS in Leuven te bemachtigen. *Zucht*
Gelukkig is er nog de wei en in het slechtste geval hangt er een vliegtuigticket richting Rome aan vast…

Vechten

Hoe lang duurt het nog voor de boel in mijn hoofd ontploft?

Ik ben geen vechtjas. Nooit geweest en zal het hopelijk nooit worden.
Over het algemeen durf ik van mezelf zeggen dat ik een vrij evenwichtig mens ben, hoewel sommige onder jullie daar anders over zullen denken. Ik kan meestal goed rationaliseren en relativeren. Of ten minste, ik probeer dat toch.
De laatste 2-3 jaren heb ik echter het gevoel dat er een deel van mij probeert te ontsnappen. Het is deel van mij dat geregeerd wordt door woede. Dit is geen gewone kwaadheid meer, dit is regelrechte agressieve en allesvernielende woede. Eerlijk gezegd heb ik zelf ook serieus schrik voor het moment dat dit alter ego zijn weg naar buiten vindt. Ik weet waartegen het zich richt, maar ik kan mezelf er niet toe brengen om het een stukjes en beetjes los te laten. Ik vrees dat als ik 1 keer de stop er uit trek, alles er onder hoge druk zal uitspuiten en de gevolgen zullen niet te overzien zijn. Gevolgen waar ik liever niet aan denk, gevolgen die ik nu nog niet onder ogen wil zien.

Tuesday, February 26, 2008

Where is the love

The Black Eyed Peas zongen het al enkele jaren geleden, maar ik begin het mij toch ook stilletjes aan af te vragen.



Wat is er mis met een man die zijn vriendin naar huis volgt zonder dat ze er om vraagt? Gewoon omdat hij liever met haar naar huis gaat dan alleen op café te zitten.
Wat doe ik fout als ik iets wil doen voor iemand die ik graag zie zonder dat dat een voordeel voor mij oplevert?

Liggen mijn verwachtingen dan werkelijk zo hoog als ik verlang naar de zekerheid van het weten dat mijn lief niet iedere griet die passeert zal meepakken alleen maar voor de sport?


Ik ben realistisch en volwassen genoeg om niet meer in eeuwige liefde te geloven. Niemand weet hoe je zal evolueren in de komende decennia en hoe sterk de relatie zal zijn om de onafwendbare stormen te overleven. Je kan niet beloven dat je voor eeuwig en 3 dagen iemand graag zal zien, dat is een belofte die je niet kan na komen. Maar ik kan wel hier en nu zeggen dat ik iemand graag zie en dat iemand anders me niet interesseert.


Noem me gerust naïef en romantisch, maar ik vind niet dat mijn verwachtingen zo ongeloofelijk hoog zijn dat ze niet na te komen zijn. Ik verlang geen eeuwigheid enkel een kleine zekerheid hier en nu.

Monday, February 25, 2008

Groen

Iedereen heeft wel eens last van het kleine groen beestje dat luistert naar de naam jaloezie. Ik dus ook en in 1 adem zeg ik er bij dat ik daar niet trots op ben.

Ik zal zelden jaloers zijn op materiële dingen. Hoogstens zal ik denken "Doemme, ik wou dat ik dat ook had", maar ik besef tegelijkertijd ook wel dat ik niet mag klagen met wat ik wel heb en mij dus niet moet blind staren op wat ik niet heb.
Anders zit het als mijn jaloezie volgt uit de wetenschap dat ik gekwetst zou kunnen worden. Dan klap ik dicht, ik neem afstand, ik sluit mij af voor de persoon die mij zou kunnen kwetsen. Niet de beste reactie, ik weet het wel, maar een overlevingsinstinct. Als ik dan achteraf gerustgesteld word, voel ik mij een domme gans vanwege die reactie. En ik voel me nog dommer als ik merk bij mezelf dat ik jaloers was op iemand die ik eigenlijk wel tof vind of dat ik misschien wel op de verkeerde persoon jaloers was.

Over het algemeen kan ik mijn jaloezie redelijk goed verbergen. Ik vind dit zo een slechte eigenschap dat ik niet wil dat iemand het ziet. Als het dan toch gebeurt, dan voel ik me betrapt, bekeken, in mijn blootje gezet (figuurlijk dan). Ik zou dan achteraf een aantal dingen kunnen zeggen ter verdediging, maar dat heeft dan nog weinig zin denk ik. Het kwaad is dan al geschied.

Zelfreflectie, het is een plezante hobby waar nooit een einde aan komt...

Slik

Porno actrices slikken. Gisteren heb ik ook geslikt, zij het dan in de figuratieve zin.
Wat ik dacht een gemakkelijk vak te zijn, is net iets anders uitgedraaid. De cursus is 193 blzn dik. Je mag daar dan wel 4 blz inleiding en 3 blz inhoudstabel aftrekken (kga niet zeggen wie dat ook mag doen, anders denken jullie nog dat ik iets te kort kom), maar het blijft dan toch nog wel een klepper. Een kleine aanpassing van het lettertype heeft er bovendien voor gezorgd dat er nog eens bijna 40 blz af mogen. Komt nog eens bovenop dat we heel de cursus van a tot z moeten kennen en niet 1 onderwerp er uit mogen nemen om examen over af te leggen. Ik heb zo het donkerbruine vermoeden dat dit allemaal dik tegen de sjokkedijzen is van de criminologen en advocaten in spe die in Hedendaagse Cultuurfilosofie gemakkelijke puntjes zagen.

Februari is bijna voorbij en ik moet dringend terug in een studieritme geraken. Gisteren toch al een kleine basis gelegd voor de paper over Richard Rorty en vandaag start ik met mijn dagboek voor Gezondheidspsychologie.
Ach ja, kzal der wel geraken en anders kan ik mezelf niet het verwijt maken dat ik het niet heb geprobeerd!

Thursday, February 14, 2008

Nationale Meneer

Deze morgen hoorde ik een hoge meneer van de Nationale Bank zeggen dat de verhoogde prijzen misschien wel onaagenaam zijn voor de Belg, maar zeker niet ondraagbaar voor de meesten. Door de belastingverlagingen van de vorige regering valt het verlies aan koopkracht nog wel mee.

De prijzen voor voedingswaren zijn de afgelopen 2 jaar met 12% gestegen in de supermarkten. Hoewel mijn bruttoloon gedurende diezelfde periode met 6%, is mijn nettoloon met 2% gedaald. Belastingverlaging, hoezo? Vermindering van koopkracht? Absoluut!

Die nationale meneer verdient waarschijnlijk het 5-voudige van wat ik per maand op mijn rekening gestort krijg en hij voelt de prijsverhogingen dus ook niet zo hard. Naar mijn gevoel mag hij dan ook geen algemene uitspraken doen over zulke dingen.

Ik weet wel dat ik niet mag klagen: ben in relatief goede gezondheid, heb een dak boven mijn hoofd en kan zelfs maandelijks nog wat sparen, maar het is en blijft toch de eindjes aan elkaar knopen op het einde van de maand.

Vandaag

Vandaag, en enkel en alleen vandaag, wil ik in Saudi Arabië wonen... Daar is Valentijn ten minste verboden!

Wednesday, February 13, 2008

Mijmeringen

Tijdens mijn zoektocht naar mijn woordenboek Nederlands-Engels op zondagavond, vond ik een heleboel foto's uit de oude doos. Het woordenboek kon me heel even gestolen worden en ik heb een toch door Memory Lane gemaakt. Foto's van mezelf tussen 0 en 18 jaar, foto's van mensen die al lang niet meer leven of foto's van mensen die nog wel leven maar die ik al meer dan 20 jaar niet heb gezien. Ben zelfs liefdesbrieven van mijn allereerste "echte" lief tegen gekomen.
Als ik die foto's zie, zou ik kunnen denken "vroeger was toch alles beter en simpeler", maar niets is eigenlijk minder waar. We vergeten alleen dat ons leven toen ook gecompliceerd was en we onthouden enkel de goei dingen.
Het was vroeger niet beter, het was gewoon anders (en ik had minder rimpels toen).

Tuesday, February 12, 2008

:-(

Het verdict is dus gevallen en ik kan jullie zeggen dat ik niet tevreden ben. Helemaal niet tevreden.
Psychologie wist ik dat ik daar ondermaats had gepresteerd. Geschiedenis der godsdiensten daarentegen was niet super fantastisch, maar in mijn ogen toch wel een 10 waard en geen 9.


Dit zijn de punten op een rijtje (dit spaart mij een stuk of 4 smsjes):
- Psychologie: 6
- Geschiedenis der Godsdiensten: 9
- Ethiek: 15
- Politicologie: 18

2 dingen die ik eigenlijk al wist, komen hier naar voren:
1) 4 vakken op 1 semster is te veel. Tenzij ik een wilde weldoener vind die in mijn onderhoud kan voorzien, zal ik mij in de toekomst beperken tot maximum 3 vakken per semester.
2) Politiek en ethiek zijn blijkbaar meer my cup of tea (eigenlijk wist ik dit al een jaar of 15, sinds leerkracht uit de middelbare school mij aanraadden om de politiek in te gaan of ik een afstudeerprijs won voor een eindwerk over 1 of ander ethisch onderwerp won)


Ik geef toe, ik ben zwaar teleurgesteld in mezelf. De verleiding om te stoppen is zeer groot, ik zal er nog eens zeer hard over moeten nadenken.

Wednesday, February 06, 2008

Er zijn zo van die dagen....

...dat ik gewoon niet wakker wordt.
Shampoo op mijn washandje, tandpasta om mijn haar te wassen en een tas thee in de ijskast zoeken.

Het was mij al heel snel duidelijk, ik had nog in bed moeten liggen...

Saturday, February 02, 2008

Meter

1 meter = 100 centimeter = 1000 milimeter
Maar er zijn meters die oneindig veel verder strekken, oneindig veel langer duren.

Vandaag werd ik officieel gevraagd om meter te worden van het eerste kindje van Sanne en Kriss.
Ik kan niet beschrijven hoe gelukkig dit mij maakt, hoe vereerd ik ben, hoe trots ik nu al ben op kleine Babouche of kleine Kwatta. Daarvoor schieten woorden te kort.
Het enige dat ik kan zeggen, is dank u voor het vertrouwen.

Spijtig wel dat bepaalde mensen er niet waren om dit moment met mij te delen.

Friday, February 01, 2008

Censuur

Wie denkt dat censuur in België anno 2008 niet meer bestaat, moet nog maar eens denken.

CD&V'er Ludo Helsen, een man die toch de sexuele revolutie in de jaren '60 als actieve mens heeft meegemaakt, vindt het nodig om de tentoonstelling rond de Fenomenale Feminatheek van Louis Paul Boon te schrappen. Zogezegd omdat het "artistieke gehalte" ondermaats is en deze collectie zedige en minder zedige vrouwenfoto's eerder thuis hoort in een literair museum dan in het Museum voor Fotografie.

Ik vind dit schandalig! Wie denkt Dhr. Helsen wel dat hij is, dat hij voor de rest van de bevolking mag beslissen wat artistiek ondermaats is en wat wel geschikt is voor onze gevoelige zieltjes???
Waar gaat de wereld naar toe als hypocriete katholieken gaan beginnen met zich te bemoeien wat er in musea mag getoond worden en wat niet?
Dit is een eerste stap, de volgende is dat bepaalde boeken niet meer verkocht mogen worden. Daarna is de muziek aan de beurt, er zullen enkel nog maar cd's met gregoriaanse gezangen en toespraken van de paus. Vergeet ook niet de cinema: enkel nog maar brave films, waarin niet gevloekt wordt en er zeker geen tetten in te zien zijn, laat staan een volledige sex scène.
Ik geef Stefan Brijs 200 % gelijk dat hij de Provinciale Prijs voor Letterkunde weigert om deze reden.

Beste politiekers, hou u eens bezig met het land te besturen en niet met het controleren van de burgers. Wij zijn perfect in staat om zelf te beslissen wat we mooi, lelijk of artistiek verantwoord vinden. En diegene die dat niet zelf kunnen beslissen, zullen ook nooit de moeite doen om naar zulke tentoonstelling te gaan kijken. Zij blijven liever mindless in hun zetel naar VTM gapen.

Tuesday, January 29, 2008

Voorbij

Het is weer voorbij, die mooie zomer... Welke mooie zomer???

Nee hoor, de eerste examenperiode van dit academie zit er voor mij op. Conclusie: 4 examens is gewoon te veel voor een full time werkende mens. Zoals een medestudente zei: "het moet nog plezant blijven". Uiteindelijk doe ik dit alleen maar voor de lol, alhoewel ik me de afgelopen wel dikwijls heb afgevraagd waarom ik dit mezelf aandoe.

Nog ongeveer anderhalve week wachten en ik heb de resultaten. Ik gok op een 7 voor Psychologie, 2 x een 10 en een 14.
In afwachting van dit verdict, gooi ik me de komende 2 weken terug op het sociale leven. Zo geraak ik misschien van mijn schuld gevoel af dat ik enkele vrienden serieus heb verwaarloosd in de voorbije 2 maanden. Bij deze al: sorry hè mannen ;-)

Thursday, January 24, 2008

Onrust

Ik wil weer eens weg, weg, weg.
Mijn leven over een totaal andere boeg gooien. Ander werk, andere stad, ander land. Of gewoon alles opgeven en de wereld rondtrekken.
Tot ik me weer realiseer dat ik dat allemaal gewoon niet durf.

Het is land geleden, maar ik voel de onrust in mij weer eens de kop op steken.

Friday, January 11, 2008

Oei

Wegens te hard voor mijn medemens, heb ik het vorige bericht over deredactie.be verwijderd.

Een welgemeende sorry aan iedereen die ik hierdoor gekwetst heb.

Friday, January 04, 2008

Bazen

Soms zijn bazen nog de kwaadsten niet. De mijne heeft alleszins deze week al goede punten bij mij gescoord door er op aan te dringen dat een interne cursus moest verzet worden omdat ik examen moest gaan afleggen.
Het voelt fijn aan dat je baas zo achter je studies staat...

Langs de andere kant zijn er dan weer de mindere kantjes van sommige collega's. Iemand in een vertrouwensfunctie die duidelijk niet weet welke informatie ze voor zichzelf moet houden. Een andere collega die deze informatie gebruikt in wat lijkt op een poging om jaloers te maken.
Vrouwen! *zucht*

Zot

Wie gaar er nu met dit guur winterweer 2 dagen na elkaar lopen? Door regen, wind en kou... Wij dus!
Geen winterstop voor ons. Het vooruitzicht op een strak en afgetraind lijf houdt ons recht.

Ach ja, dat lichaam is mooi meegenomen, maar het is me veel meer waard om gedurende 20 minuten even te stoppen met piekeren en mijn kas op te fretten uit onzekerheid. Het is uiteindelijk alleen maar in de film dat Casanova kiest voor the girl next door (die er nog altijd 1000x beter uit ziet als ik). In het echte leven gebeurt dit niet.

Eenvoud

Soms is eenvoud zo mooi dat het je gewoon naar de keel grijpt...

http://www.youtube.com/watch?v=bWA8hw2d2DM
http://www.youtube.com/watch?v=jc3ZAs17uAg

Let niet op de filmpjes, maar luister naar de muziek en laat je meevoeren...

Thursday, December 13, 2007

Oud

Damn, ik word oud!!! Dat bedacht ik me deze week. Deze bedenking kwam er niet omdat ik tegenwoordig de vookeur geef aan een rustig weekend thuis met een goeie film op tv of omdat ik liever met vrienden in een café zit waar we nog iets kunnen zeggen. Dat café-bezoek mag al dan niet voorafgegaan worden door een fijne maaltijd in een gezellig restaurant. Wie me 6-7-8 jaar geleden had gezegd dat ik van zulke dingen zou kunnen genieten, had ik regelrecht een ticket naar de Geel gegeven. Toen was ik er nog van overtuigd dat ik geen enkel feestje mocht missen en dat ik vooral op ieder feestje de laatste moest zijn om naar huis te gaan.

Niets van dat alles dus. De oorzaak van de bedenking was de bekendmaking van de eerste namen voor TW Classic en ik dacht "Wanneer start de ticket verkoop???", onmiddellijk gevolgd door de gedachte "Damn, ik word oud".

Ik associeer dit 1-dags-festival vooral met 40-ers in hun midlife crisis die nog eens uit de bol willen gaan, maar dan wel op een rustige en ge-organiseerde manier. En liefst niet met al te luide muziek. Ze willen ook liefst 's avonds in hun eigen bedje liggen, vandaar dat TW Classic maar 1 dag mag duren. Ze hopen ook op mooi weer. Das natuurlijk een mooie bijkomstigheid voor een dagje muziek in open lucht, maar ze wensen dit vooral omdat ze liever niet hebben dat hun mono volume wagen of chique 4 x 4 in het slijk van de parking-wei komt te staan.

De affiche van TW Classic voor 2008 zal een lichte teleurstelling zijn voor een publiek dat vindt dat Clouseau al geen pop muziek meer is.
The Police mag afsluiten. Ik was weliswaar om hun hoogtepunt bewust mee te maken, maar ik heb in mijn pubertijd die schade wel ingehaald. Al moet ik wel toegeven dat de muziek van The Police voor mij onlosmakelijk verbonden is met een jongen die kuste alsof hij een mixer was. Tja, ik was jong en wist niet beter. Vervolgens: The Scabs. Aaaahhhh, puur jeugdsentiment. Samen met The Sister of Mercy het meest gedraaide cassetje in mijn walkman (tja, ik stam nog uit het pre-MP3-era) tussen mijn 16e en 17e levensjaar. Toch vermoed ik dat The Scabs beter tot hun recht komen in een zaal dan op een groot podium voor een kolossale wei. Last but not least werd Iggy Pop and the Stooges aangekondigd. Weeral van lang voor de tijd dat mijn muzikale bewustzijn zich begon te ontwikkelen, maar dankzij de heimelijke crush voor de hunk van de klas (een dronken nachtelijke boottocht van Dover naar Calais is een levendige, zij ietwat wazige, herinnering met I wanna be your dog als soundtrack) heb ik deze groep een beetje leren kennen en appreciëren.

Al bij al 3 groepen waarvoor ik zou overwegen om mij tussen de gezapige middelbare leeftijd te bewegen. Helaas voor mij valt TW Classic vlak voor de examens en bovendien geef ik toch wel de voorkeur aan de rock versie van enkele weken later. En om helemaal eerlijk te zijn, ik ben toch wel al een beetje aan het aftellen naar het eerste weekend van juli ook al weet nog niemand (behalve dan den Herman zelf) wie er volgend jaar op de affiche zal staan.

Sunday, December 09, 2007

Vies

Wist u dat wij, mensen, over ganglioncellen beschikken? Ik niet... tot vandaag. Door hun naam vind het ik het maar vieze celletjes lijken, maar in feite zijn ze toch wel nuttig. Ganglioncellen staan als knooppunten in verbinding met de visuele hersenschors en staan gedeeltelijk in voor veranderingen in lichtintensiteit en kleur.
In mensentaal: ze zijn verantwoordelijk voor sommige optische illusies, zoals bijvoorbeeld het rooster met zwarte vlakken en witte lijnen en waar je op de kruispunten grijze bolletjes ziet. Al bij al geen slecht prestatie voor cellen met zo een vieze naam.

Voor wie het zich zou afvragen, dit komt uit de cursus "Inleiding tot de psychologie". Om te weten te komen wat deze cellen in feite met psychologie te maken hebben, zal ik nog een cursus "Psychologie voor gevorderden" moeten gaan volgen...

PS: voor wie meer optische illusies en hun verklaring wil: http://www.michaelbach.de/ot/

Wednesday, December 05, 2007

Weg

Ik weet met mezelf geen blijf.

Het overheersend gevoel: schrik. Schrik dat ik iets verkeerd zal doen of zeggen. Schrik dat alles zal veranderen. Schrik dat ik alles zal kwijtraken als het verandert.
Machteloos voel ik mij. Machteloos omdat ik niets kan doen.
Kwaad ben ik ook. Egoïstisch kwaad. Waarom wordt dit mij aangedaan?

Daarom kruip ik vanavond vroeg onder de wol, met mijn donsdeken tot ver over mijn oren. Ver weg van de boze buitenwereld. En ik word enkel nog maar wakker als morgen de zon schijnt.

Sunday, December 02, 2007

Een mooie zomerdag

Een mooie zomerdag in juli (het was dus zeker niet in 2007). 2 vriendinnen trekken voor een daje pretpark naar Bellewaerde, nabij Ieper. Bij hen zijn het zoontje en het zusje van 1 van de vriendinnen. Na een dagje plezier, zoeken ze nog iets om te eten op de markt van Ieper. De afsluiter van een geslaagde dag.

Waar ze die dag niet bij hebben stilgestaan, is dat op die plaats, nu bijna 90 jaar geleden, een uiterst geweldadige oorlog werd uitgevochten. Vele jonge soldaten hebben daar gevochten voor de vrijheid die wij nu als normaal beschouwen. 90 jaar na het einde van de oorlog is ons leger nog steeds de rommel aan het opruimen. Piepjonge ventjes van amper 18 jaar hebben 100 dagen in de loopgraven gelegen, honger en kou lijdend. Er was hen beloofd dat ze tegen kerstmis terug thuis zouden zijn. In werkelijkheid hebben ze kerstmis met de vijand gevierd. Een kleine, zeer korte, plaatselijke wapenstilstand op een dag waarop we iedereen vrede toewensen. Vriend en vijand vierde die avond samen kerstmis. Het missen van familie en vrienden voelt aan beide zijdes van de frontlinies hetzelfde. De volgende dag schoten ze elkaar terug aan flarden. Getraumatiseerde soldaten werden door hun eigen mensen geëxecuteerd wegens lafheid. Shellschock was toen nog niet gekend. Veel mensen hebben WO I niet overleefd, maar 1 had het niet mogen overleven, een klein mannetje genaamd A. Hitler. Was hij toen maar geraakt door een rondvliegend projectiel, de wereld had er nu misschien anders uitgezien.

We staan er eigenlijk veel te weinig bij stil, maar we zouden dankbaar moeten zijn voor de luxe waarin we vandaag leven. Ons leven had niet hetzelfde geweest als de "slechten" hadden gewonnen.

Saturday, December 01, 2007

Grmbl

Gisterenavond wekker vergeten af te zetten (1 van de 2) en deze morgen om 6h15 door bi-bi-bi-bip wakker geworden. Grmbl, weet dat ding dan niet dat het zaterdag is?!? Ik behoor niet tot die mensen die voor hun plezier de wekker heel vroeg zetten op hun vrije dag enkel en alleen om te kunnen genieten van het feit dat ze verder mogen slapen.

Btw, het is vandaag wereld-AIDS-dag. Als we nu eens, bij wijze van solidariteit, allemaal 1 dag HIV besmet zouden zijn? En we hebben nog steeds geen regering. Wil iemand die meisjes van CDH en de jongens van NVA eens met de koppen tegen elkaar kloppen?

Saturday, November 17, 2007

Groot

Als kind hoor je regelmatig mensen zeggen "Amai, jij bent groot geworden". Logisch ook, kinderen groeien nu eenmaal en als je een kind in lange tijd niet hebt gezien, dan zijn ze ook ineens groot geworden.

Nu, als kind had ik al een hekel aan die uitdrukking. Ik wist nooit hoe ik er op moest reageren, dus hield ik het maar bij een verlegen lachje.
Degoutanter wordt het als je als volwassenen (en volgens de wet ben ik dat toch al een jaar of 15) ook te horen krijgt dat je groot geworden bent. Ja hallo, wat denken die mensen wel? Dat ik eeuwig 10 jaar zou zijn gebleven? (als het aan mij had gelegen, was dat nu wel zo, maar helaas...). Ik heb het verlegen lachje geruild voor een ander antwoord, namelijk "ja, ja, groeien doe ik niet meer, tenzij in de breedte".

Jean, ge waart ne reus!

Best vrienden,

Wij zijn hier bijeen met de schaakwereld om afscheid te nemen van onze vriend Jean Janssens.

Hij stond mee aan we wieg van schaakkring Moretus. Helaas zullen wij hem missen tijdens de naderende viering van het 50 jarig bestaan van de kring.
Jean ijverde van in het begin voor een pluralistische vereniging waarin alle strekkingen en standen zich goed zouden voelen. Hij is daar zonder meer volledig in geslaagd.

Hij stond mee aan de wieg van de VSF toen de politieke leiders een splitsing van de Nationale Bond opdrongen. Hij had een groot aandeel in de vorming van de huidige structuren die door elkeen aanvaard worden omdat Jean zich goed kon inleven in de visie van anderen en daar ook rekening mee hield.
Deze eigenschap, of liever het ontbreken ervan, is vandaag actueler dan ooit en vele prominenten mogen Jean Janssens als voorbeeld nemen. Ik weet zeker dat hij deze lof verdient en zou geapprecieerd hebben.

Niet alleen de leden van schaakkring Moretus waarderen zijn inspanningen.

Chris Ghijsels, voorzitter van de KBSB, zegde het als volgt:

" Ik herinner me nog goed mijn eerste stappen in het bestuur van de VSF (als afgevaardigde van de liga Oost-Vlaanderen) toen Jean met veel natuurlijke autoriteit en wijsheid de voorzitterspost bekleedde. In de daaropvolgende jaren heb ik hem leren kennen en waarderen als een bijzonder warme en dynamische persoonlijkheid, die het schaken en de schakers in Vlaanderen (en zelfs ruimer in heel België) decennialang enorme diensten heeft bewezen. Een geboren optimist, die o.m. dankzij zijn grote diplomatieke kwaliteiten, zijn relativeringsvermogen en empathie en zijn altijd aanwezig gevoel voor humor heel wat potentiële en reële crisissen in ons schaakwereldje wist te bezweren."


Mitchel Varendonck Oud-secretaris KBSB vzw en Liga Antwerpen vzw formuleerde het als volgt:

"In de mate dat ik Jean gekend heb, zowel binnen het bestuur van Liga Antwerpen als binnen de KBSB waar hij zowel mijn voorganger als secretaris was, moet ik toegeven dat zijn wijze raad op vele punten uitwegen heeft geboden.Een aimabel man die steeds bereid was mensen te helpen, iemand die een luisterend oor had ook. Een voorbeeld waarbij ik steeds bij terecht kon; de talloze keren dat ik hem gebeld heb, een steun en een toeverlaat in vele moeilijke omstandigheden...Helaas is Jean niet meer: missen zullen we hem zeker."

Deze heren hebben het mooi gezegd maar degenen die Jean van heel nabij kenden, drukken het kernachtiger uit:


Jean, ge waart ne REUS!


Theo Lavet

Wednesday, October 31, 2007

Grenzen

Van kindsbeen af doen wij niets liever dan onze grenzen opzoeken, aftasten en soms ook wel overschrijden.

Als peuter of kleuter probeer je uit te vissen hoe lang je moeten huilen, zagen of stampevoeten vooraleer mama of papa je dat ene speelgoedje wil kopen in de supermarkt.
Als puber zoek je je eigen weg in de wereld en daarbij hoort natuurlijk het op de proef stellen van ma en pa's zenuwen/geduld door de opgelegde regels stuk voor stuk te buigen, te rekken en soms gewoon te verbreken.
Ook volwassenen spelen graag met grenzen. Sla er eenders welke pop-encyclopedie op na en je komt genoeg fatale voorbeelden tegen van mensen die wil kijken tot hoe ver ze konden gaan met legale of illegale drugs.

Als 2 volwassen mensen elkaars grenzen verkennen, lijkt dat veel op een spelletje. Ze dansen, bij wijze van spreken, om mekaar heen, leggen hun eigen territorium vast en tasten voetje voor voetje af waar de grens van de andere ligt. Iedere keer gaat het spel een stapje verder. Tot op een gegeven ogenblik 1 van de 2 partijen zich terugtrekt omdat het te gevaarlijk wordt. Je voelt dan intuïtief aan dat als je nog een stap verder zou gaan, de gevolgen catastrofaal zouden zijn, want als je die laatste grens overschrijdt, kom je terecht in een soort niemandsland. Een onzichtbare plaats, ruimte waar voor het vervolg nog geen afspraken gemaakt zijn. Of net afspraken die je niet helemaal liggen. Hoe groot het verlangen ook is om er over te gaan, hoe rotsvast je er ook van overtuigd mag zijn dat er oplossingen bestaan voor de problemen die voortvloeien uit het overschrijden van de grens, je gaat er toch niet over. Uit schrik voor de gevolgen.

Een mens heeft nu eenmaal grenzen nodig en het is heel plezant om ze af te tasten, maar de menselijke overlevingsdrang zorgt er meestal voor dat je de grens niet overschrijdt. Net zoals je niet van zo maar van een bergricheltje richting diepte stapt.

Sunday, October 28, 2007

Champingon

Normaal gezien koop je champignons in de supermarkt. Ze liggen daar mooi verpakt in pakjes van 250 of 500 gr. Heel lekker in een sausje dat over de kippenfilet wordt gegoten.

Ik zei dus "normaal gezien", want vandaag vond ik een prachtexemplaar in 1 van plantenbakken. Ik moet zeggen, het was even verschieten (het is dan ook bijna Halloween). Mijn champignon had zich genesteld tussen de wortels van 1 van de 2 ficussen (of is het meervoud van ficus misschien fici?). Champignons worden gekweekt op vochtige kalkgrond, bij voorkeur in grotten, maar de mijne veegde duidelijk zijn wortels aan deze voorwaarden. Ik heb eerst gecontroleerd of er geen deurtje in zijn stam zat, hij was immers groot genoeg om een kleine kabouter van een degelijke woning te voorzien, maar dat was dus niet het geval. Ik heb hem dan maar verwijderd en nog eens flink bewonderd en mezelf afgevraagd of hij misschien wel eetbaar zou zijn. Nee, ik heb het niet uitgeprobeerd (had ik wellicht beter wel gedaan, het zou er misschien voor gezorgd hebben dat ik de cognitieve psychologie iets beter snapte). Na de bewondering heb ik hem dan maar in de vuilbak gekieperd.

Hopelijk volgt er nu geen champignonnen-plaag. Alhoewel... als die plaag ook kaboutertjes met zich meebrengt die de afwas en de strijk voor hun rekening nemen, kan dat ook wel handig zijn...

Monday, October 15, 2007

Jas (zonder bont)

Ik beken, ik heb een schandalig dure jas gekocht, but I love it soooooo much. Ok, vergeleken met mensen die gewoonlijk 4-500 euro aan een jas uitgeven, heeft de mijne peanuts gekost, maar toch...

De jas is eigenlijk het resultaat van een impulsieve aankoop. Dat komt er van als je met een dierbare vriending een nieuw winkeltje binnestapt en daar een mooie jas ziet hangen die eigenlijk niet gepland was in het winkelbudget. De lieve vriending moedigt mij aan om de jas toch eens te passen, gewoon voor fun. Het moet gezegd worden, de jas was nog even mooi als ik hem aan had. De behulpzame vriendin zegt dan 1 woord: KOPEN!!! 5 minuten later stond ik dus op straat met een prachtige jas.

Even was Antwerpen in mijn verbeelding veranderd in NY en was ik Carrie Bradshaw. Ik geef toe, eigenlijk wel een heerlijk gevoel.

Bontjas of haardos?

Urbanus zong "ik hou niet van madammen met nen bontjas". Ik zing "Ik hou niet van kappers met scharen en mouskes en gel en lak en...".



Ik ben dus nooit een grote fan geweest van Albertooooo en zijn collega's.

Eerst en vooral heb ik niet graag dat iemand met mijn haar speelt. Er zijn maar 2 mensen die dit voorrecht genieten en dat is mijn moeder en mijn lief, als hij het vertrouwen waard is ten minste. En zelfs deze mensen moeten hier al na een minuut of 10 mee ophouden. Ik weet niet waar dit vandaan komt, ik weet wel dat ik als kind ook al niet graag had dat vriendinnetjes mijn haar borstelden of er vlechtjes in legden.

Een tweede reden waarom ik niet om de 2 weken bij de kapper ben terug te vinden (buiten dat het natuurlijk schandalig duur is), is dat ik eigenlijk nooit content ben met wat deze mensen met mijn haardos aanvangen. Ze zetten mijn haar alle kanten uit met gel en lak in de ijdele hoop dat deze producten mijn eigenzinnige krollen in bedwang zullen kunnen houden. Gewoonlijk duurt dit welgeteld 30 minuten en dan zegt mijn haar "FOERT!"

Maar nu.... Nu ben ik voor de eerste keer tevreden bij de kapper buiten gekomen. Mijn van nature uitbundige lokken worden aangemoedigd om er warrig uit te zien en dit komt mijn gehele wezen ten goede blijkbaar. Er zit zelfs een vamp-achtig iets op dit moment in mijn coupe. En reken maar dat ik daar tevree mee ben. Het wauw-effect streelt mijn ego. Voor de eerste keer merk ik dat mannelijke café gangers mij meer dan 1 blik gunnen en zelfs de mannelijke collega's ontgaat de metamorfose niet.

Dus voor al diegene die eens van kapsel willen veranderen, maar niet goed durven: DOEN! :-)

Tuesday, October 09, 2007

Terug naar school

Dit is een zinnetje dat je als kind graag hoort (ik toch) tot je de puberteit bereikt en toch met lichte weerzin op 1 september je rugzak neemt en terug in de schoolbanken kruipt.
Vandaag was het voor mij zo ver, de eerste les van het nieuwe academiejaar.
Iedere eerste les van een nieuw vak is voor mij een wervestorm van gevoelens en paniek is het overheersende gevoel.
Het begint met een licht ongerustheidsgevoel: "ga ik er wel op tijd geraken???". De weg van Antwerpen naar Brussel loopt niet altijd over een leien dakje, maar over het algemeen slaag ik er toch in om de klus in een uurtje te klaren.
Daarna komen de paniekgolven:
Eerste paniekgolf: waar vind ik het dichtsbijzijnde toilet? Combineer een litertje water met een uurtje autorijden en je krijgt een overvolle blaas tegen dat je ter plaatse bent.
Tweede paniekgolf: waar is in hemelsnaam het lokaal waar ik moet zijn. Mensen die de VUB kennen, kunnen beamen dat het daar een echt doolhof is. Als ik weer eens in een nieuw lokaal moet zijn, is het altijd bang afwachten of ik wel in het juiste zit. Het is altijd geruststellend om bekende gezichten te zien, maar dat is zelden het geval in een eerste les. Bovendien ben ik gewoonlijk als eerste ter plaatse en moet ik nog een half uur zitten zweten vooraleer de verlossing komt.
Derde paniekgolf: de leerstof is altijd meer dan ik verwacht en ik vraag me dan ook altijd af hoe ik het allemaal voor elkaar zal krijgen. Tegen eind december zal ik weer tot laat in de avond moeten doorwerken om alles gelezen en samengevat te krijgen en dan heb ik nog niets geblokt.
Vierde paniekgolf: bij discussies tijdens de les valt het me op dat mijn medestudenten beter op de hoogte zijn over de stof en dat ze meer relevante bagage meedragen die ze dan ook onmiddellijk in verband met de leerstof kunnen meebrengen. Terwijl ik nog zit na te denken over particularisten en universalisten, sleuren zij er al godsbeelden bij. Op dit moment gaan mijn hersenen in overdrive en beginnen zij zwaar te protesteren.
En dan komt de verlossing: HONGER! Uit ervaring weet ik dat als het hongergevoel de kop begint op te steken dat het einde van de les nabij is. Tijd dus om via het dichtsbijzijnde toilet naar de auto te spurten waar bokes op mij liggen te wachten.
De honger is ondertussen zo groot dat ik snel mijn boterhammetjes verorber met als gevolg de hik over heel de brusselse ring.

Nog 3 keer en ik heb alle vakken van dit semester voor de eerste keer achter de rug. Vanaf dan wordt het een beetje meer routine...

Wednesday, October 03, 2007

Nieuws

Het is lang geleden, maar het laatavondjournaal staat nog eens op. Ik zit er weliswaar met mijn rug naar toe (een laptop is toch iets handigs, vooral als je hem altijd op dezelfde plaats laat staan), maar ik heb voldoende aan enkel het geluid.
Er zijn 3 items die mijn aandacht trekken:
* Het proces Vantemsche: Hans Vantemsche schoot vorig jaar 3 mensen neer in hartje Antwerpen, waarvan eentje het overleefde. Heel de stad en omstreken was in shock van deze gebeurtenis, die zo kort na de moord op MP3-Joe plaatsvond. Deze week begon het proces voor Hans Vantemsche en ik zou niet graag in de jury zitten. Onlangs las ik een artikel dat de jeugd van de Hans beschreef en vrienden, schoolkameraden en vooral familie hebben hem altijd een zachtaardige jongen gevonden. Wat kan in hemelsnaam tot gevolg hebben dat zo iemand de trekker overhaalt en een klein meisje, haar oppas en een toevallige voorbijgangster neerknalt.
* Een 18 jarige jongen uit Hasselt is in Amerika vrijgelaten na een verblijf in de gevangenis van 2 maanden. Hij werd verdacht van pedofilie omdat hij een chat vriendinnetje ging opzoeken waarvan hij dacht dat ze 16 jaar was. In werkelijkheid was ze slechts 13. Hij had haar nog niets eens aangeraakt en toch was hij al verdacht. Ik hoop dat de rechter dat meisje eens goed haar levieten heeft gelezen. Als je al zo achterbaks bent als je 13 bent, wat gaat dat geven als ze een volwassen vrouw is. Ik zou niet graag haar vriendje of haar echtgenoot zijn.
* Een student uit Leuven is opgepakt wegens het verspreiden van kinderporno. Ze zouden hem eens voor die rechtbank in Amerika moet brengen. Ok, als student moet je een centje bijverdienen om je studentenleven te kunnen volhouden, maar er moeten toch meer legale manieren zijn? Begin des noods met een weed plantage, dan doe je nog iets voor het milieu ;-).

En ah ja, voor ik het vergeet: we hebben nog steeds geen regering. Zou het nog voor dit jaar zijn of zal Leterme eindelijk tot de jaren van verstand komen en de handdoek definitief in de ring gooien. Hij kan het regeren maar beter overlaten aan mensen die er geschikt voor zijn.