Er zijn zo van die mensen die iedere verantwoordelijkheid proberen te ontlopen en daar meestal nog in slagen ook.
Ze nemen nooit hun verantwoordelijkheid op voor het werk dat ze doen. Als er iets mis loopt, is het nooit hun schuld. Er is altijd wel iemand anders die iets verkeerd heeft gedaan. Typisch is ook dat deze mensen nooit van iets weten en ze slagen er altijd in om beslissingen in andermans schoenen te schuiven. Maar als er dan eens iets leuk vast hangt aan het werk dat ze doen, staan ze wel op de eerste rij om daar op in te gaan. Omdat zij zogenaamd "er alles van af weten". Mijn haar gaat er van recht op staan, maar helaas is het zeer moeilijk om ze te ontwijken. Ik zal er mee moeten leren leven en af en toe eens in mezelf moeten grommen *gggrrrrrr*.
Wednesday, August 29, 2007
HP7
Nee hoor, niet het nieuwste model printer van het overbekende merk, maar het 7e en laatste deel van de Harry Potter reeks.
We hebben er lang op moeten wachten, 2 jaar om precies te zijn. Vorige maand was het dan zo ver, de HP fans zouden weten of hun held al dan niet zou dood gaan door toedoen van de door en door slechte Voldemort.
Met enige vertraging had ik dan ook eindelijk mijn eigen exemplaar. Gedurende 3 weken heb ik heel bedachtzaam ieder nieuwsje rondom dit boek ontweken. Ik wou onder geen beding weten hoe het afliep voor dat ik de laatste pagina van dit boek omsloeg.
Hoewel het kinderboeken zijn, heeft deze reeks mij vanaf het eerste boek in de ban gehouden. Zoals het een echte page turner betaamt, kon ik bij ieder boek niet snel genoeg aan het einde zijn om daarna heel veel spijt te hebben dat ik het zo snel had gelezen.
Deze keer had ik dan toch mijn les geleerd, slechts 2 hoofdstukken per dag had ik mezelf opgelegd. Dat heb ik toch min of meer kunnen aanhouden, waardoor ik er iets langer over heb gedaan om het uit te lezen. Maar ik heb er des te meer plezier aan gehad. Uiteindelijk is het doek over de Harry Potter saga gevallen vorige week in de nacht van vrijdag op zaterdag. Het was spannend, mijn zakdoeken lagen al klaar om de tranen voor de dood van het hoofdpersonage op te vangen. (zij die het boek nog willen lezen en niet willen weten hoe het afloopt, stoppen nu best met lezen) Er was toch wel een beejte verbazing dat het toch nog goed afliep. Zoals een volleerd Hollywood schrijfster had JK Rowlings er voor gezorgd dat het een happy end werd. Harry Potter gaat dus niet dood en krijgt zelfs 3 kinderen, uiteraard ook allemaal witches en wizards. De schrijfster had van in het begin gezegd dat er maar 7 boeken zouden komen en door de lezer een blik te gunnen in de toekomst heeft zij er dan ook voor gezorgd dat er niet onmiddellijk nieuwe boeken in deze reeks hoeven te komen, maar als ze ooit in geldnood komt te zitten, kan ze er nog altijd een vervolg aan breien.
We hebben er lang op moeten wachten, 2 jaar om precies te zijn. Vorige maand was het dan zo ver, de HP fans zouden weten of hun held al dan niet zou dood gaan door toedoen van de door en door slechte Voldemort.
Met enige vertraging had ik dan ook eindelijk mijn eigen exemplaar. Gedurende 3 weken heb ik heel bedachtzaam ieder nieuwsje rondom dit boek ontweken. Ik wou onder geen beding weten hoe het afliep voor dat ik de laatste pagina van dit boek omsloeg.
Hoewel het kinderboeken zijn, heeft deze reeks mij vanaf het eerste boek in de ban gehouden. Zoals het een echte page turner betaamt, kon ik bij ieder boek niet snel genoeg aan het einde zijn om daarna heel veel spijt te hebben dat ik het zo snel had gelezen.
Deze keer had ik dan toch mijn les geleerd, slechts 2 hoofdstukken per dag had ik mezelf opgelegd. Dat heb ik toch min of meer kunnen aanhouden, waardoor ik er iets langer over heb gedaan om het uit te lezen. Maar ik heb er des te meer plezier aan gehad. Uiteindelijk is het doek over de Harry Potter saga gevallen vorige week in de nacht van vrijdag op zaterdag. Het was spannend, mijn zakdoeken lagen al klaar om de tranen voor de dood van het hoofdpersonage op te vangen. (zij die het boek nog willen lezen en niet willen weten hoe het afloopt, stoppen nu best met lezen) Er was toch wel een beejte verbazing dat het toch nog goed afliep. Zoals een volleerd Hollywood schrijfster had JK Rowlings er voor gezorgd dat het een happy end werd. Harry Potter gaat dus niet dood en krijgt zelfs 3 kinderen, uiteraard ook allemaal witches en wizards. De schrijfster had van in het begin gezegd dat er maar 7 boeken zouden komen en door de lezer een blik te gunnen in de toekomst heeft zij er dan ook voor gezorgd dat er niet onmiddellijk nieuwe boeken in deze reeks hoeven te komen, maar als ze ooit in geldnood komt te zitten, kan ze er nog altijd een vervolg aan breien.
Sunday, August 19, 2007
Toeschouwers
Sommige mensen, hoe chique en beschaafd ze er ook uit zien, hebben totaal geen respect voor hun medemens!
Tijdens het simmen voor een demo-oefening vandaag werd ik op een ziekenwagen brancard getild. Op zich is dit niets speciaal voor vosjes en ook de hulpverleners van dienst zijn hierop getraind. Omdat er nogal veel hulpverleners in de buurt waren en iedereen zijn steentje wou bijdragen, hebben ze met mij met 4 of 5 mensen op deze brancard gelegd. Blijkbaar vond een heerschap uit het publiek het nogal grappig om volgende zin uit te roepen: "Het slachtoffer zou beter wat vermageren!" Ik weet dat ik niet tot de magersten van de wereldbevolking behoor en ik heb vlees op al de juiste EN verkeerde plaatsen, maar om zoiets te roepen naar iemand die je helemaal niet kent, vond ik beneden alle peil. Zijn vrouw, heel chique uitgedost, beladen met allerlei echte of fake juwelen en met een zonnebank oranje kleurtje, vond het allemaal heel grappig. Persoonlijk vond ik het iets minder grappig.
Toen achteraf bleek dat deze meneer geen aanstalte maakte om zich te komen verontschuldigen, heb ik hem een paar kwaaie blikken toegeworpen. Hij heeft toen wijselijk besloten om het hazenpad te kiezen, met zijn oranje vrouw in zijn kielzog.
Tijdens het simmen voor een demo-oefening vandaag werd ik op een ziekenwagen brancard getild. Op zich is dit niets speciaal voor vosjes en ook de hulpverleners van dienst zijn hierop getraind. Omdat er nogal veel hulpverleners in de buurt waren en iedereen zijn steentje wou bijdragen, hebben ze met mij met 4 of 5 mensen op deze brancard gelegd. Blijkbaar vond een heerschap uit het publiek het nogal grappig om volgende zin uit te roepen: "Het slachtoffer zou beter wat vermageren!" Ik weet dat ik niet tot de magersten van de wereldbevolking behoor en ik heb vlees op al de juiste EN verkeerde plaatsen, maar om zoiets te roepen naar iemand die je helemaal niet kent, vond ik beneden alle peil. Zijn vrouw, heel chique uitgedost, beladen met allerlei echte of fake juwelen en met een zonnebank oranje kleurtje, vond het allemaal heel grappig. Persoonlijk vond ik het iets minder grappig.
Toen achteraf bleek dat deze meneer geen aanstalte maakte om zich te komen verontschuldigen, heb ik hem een paar kwaaie blikken toegeworpen. Hij heeft toen wijselijk besloten om het hazenpad te kiezen, met zijn oranje vrouw in zijn kielzog.
Friday, August 17, 2007
Thursday, July 26, 2007
Minder = meer
Soms kan heel simpel veel beter zijn dan heel uitgebreid en luxueus.

Veel heb je niet nodig voor een geslaagde avond: een ondergaande zon, een tribune om van de zonsondergang te genieten, wat lekkers om te drinken en te eten en goed gezelschap. De Poolse entertainers die wilden bbq'en maar uiteindelijk frietjes hebben gegeten, zorgden voor meer dan 1 vrolijke noot gedurende de avond.
De laatste uren van mijn 32-jaar-en-366-dagen-verjaardag was een succes.
Tuesday, July 24, 2007
Fight or Flight
Iedereen heeft het oerinstinct "Fight of Flight" in zich. Terugvechten of vluchten. Het steekt de kop op als de mens zich bedreigd voelt door een situatie of door een ander dier. Het stamt uit de tijd dat wij ons nog moesten verdedigen tegen allerlei dieren die veel sterker waren als de mens. Ofwel probeerde je de bedreiging te bevechten met het risico dat je er zelf aan ten onder ging. Ofwel vluchtte je en had je een kans op overleven.
In onze moderne westerse samenleving heb je niet veel bedreigingen meer die je je leven kunnen kosten (als je even geen rekening houdt met allerlei ziektes, het verkeer op de baan of de vervuiling). Toch zit dit oerinstinct nog steeds in ons.
Persoonlijk ben ik meer het flight-type. Ik zal niet gauw terug vechten, integendeel. Als ik mij bedreigd voel door iemand of iets, zal ik eerder wegstappen dan de confrontatie aan te gaan. Ik ben niet trots op die reactie maar ik kan ze niet onderdrukken. Als ik een dreiging voel, alhoewel die vaak ingebeeld is (een lichte paranoia is mij niet vreemd), trek ik mij terug en laat de "winst" aan anderen over. Blijkbaar vind de oermens in mij dat dat de beste strategie is om te overleven...
In onze moderne westerse samenleving heb je niet veel bedreigingen meer die je je leven kunnen kosten (als je even geen rekening houdt met allerlei ziektes, het verkeer op de baan of de vervuiling). Toch zit dit oerinstinct nog steeds in ons.
Persoonlijk ben ik meer het flight-type. Ik zal niet gauw terug vechten, integendeel. Als ik mij bedreigd voel door iemand of iets, zal ik eerder wegstappen dan de confrontatie aan te gaan. Ik ben niet trots op die reactie maar ik kan ze niet onderdrukken. Als ik een dreiging voel, alhoewel die vaak ingebeeld is (een lichte paranoia is mij niet vreemd), trek ik mij terug en laat de "winst" aan anderen over. Blijkbaar vind de oermens in mij dat dat de beste strategie is om te overleven...
Wednesday, July 18, 2007
Feestjes
Het is zomer! Al kan je het nauwelijks aan de temperaturen voelen, toch is het zo.
De zomermaanden zijn dè maanden bij uitstek om feestjes te organiseren, lijkt iedereen wel te denken.
Verjaardagen, BBQ's, kaas- en wijnavonden, etentjes om bij te praten... Ze passeren allemaal de revu. Na 3 maanden pure ascese mag het er ook wel eens een beetje copieuzer aan toe gaan. Het startschot werd gegeven begin juni met een voorbereidingsfeestje voor RW (daar begon ook mijn sangria-verslaving, of was die al eerder begonnen?) en sinds een week of 2 is de feestjes-kettingreactie niet meer in toom te houden en het einde is nog bijlange niet in zicht. Het verwachtte hoogtepunt zal zich ergens rond begin augustus in Parijs bevinden.
Je hoort mij niet klagen hoor, de enige die dat wel doet is mijn weegschaal, maar die moet ook maar eens 2 maanden vakantie nemen!
De zomermaanden zijn dè maanden bij uitstek om feestjes te organiseren, lijkt iedereen wel te denken.
Verjaardagen, BBQ's, kaas- en wijnavonden, etentjes om bij te praten... Ze passeren allemaal de revu. Na 3 maanden pure ascese mag het er ook wel eens een beetje copieuzer aan toe gaan. Het startschot werd gegeven begin juni met een voorbereidingsfeestje voor RW (daar begon ook mijn sangria-verslaving, of was die al eerder begonnen?) en sinds een week of 2 is de feestjes-kettingreactie niet meer in toom te houden en het einde is nog bijlange niet in zicht. Het verwachtte hoogtepunt zal zich ergens rond begin augustus in Parijs bevinden.
Je hoort mij niet klagen hoor, de enige die dat wel doet is mijn weegschaal, maar die moet ook maar eens 2 maanden vakantie nemen!
Saturday, July 07, 2007
Live Earth
Na Live Aid is er nu Live Earth. Een muzikaal initiatief om zowel de wereldbevolking als de wereldleiders wakker te schudden dat het tijd is om aan het milieu te denken. Massaconcerten vinden vandaag plaats over heel de wereld: Berlijn, Shang Hai, New York, Rio de Janeiro, Londen, Sydney... Op Nederland 3 kan je het hele gebeuren volgen, hoogtepunten worden uitgezonden (kippenvelmoment bij Crowded House), tips worden gegeven om ecologischer te leven.
Toch enkele bedenkingen:
Toch enkele bedenkingen:
- Om Live Aid te kunnen volgen, moet ik mijn tv opzetten en dit liefst gedurende enkele uren als ik niet wil missen. Als al de miljoenen mensen die de concerten willen zien dit doen, kost dit toch ook massaal veel engergie?
- Men raadt de mensen aan geen verre vliegreizen te boeken, dit kost te veel energie. Waarvoor wordt er reclame gemaakt tijdens de breaks in de uitzending? Juist, verre vliegvakanties naar zonnige oorden.
- Je verplaatsen doe je bij voorkeur op een ecologische manier: te voet, de fiets, als het niet anders kan: het openbaar vervoer. Hoe zijn al die muzikanten met hun materiaal ter plaatse geraakt? Met een bakfiets? Nederland 3 heeft ook nog eens in bijna alle steden (bij voorkeur de steden die verder weg zijn) een reporter ter plaatse. Zat die dan ook in die bakfiets? Of zijn die reporters met een een vliegtuigje op biodiesel de oceaan overgestoken?
- Bovendien lijkt ierdere zichzelf respecterende zender (radio en tv) tijdens de afgelopen iemand naar Antarctica te hebben gestuurd om daar persoonlijk een stand van zaken op te maken. Hoe zijn die mensen op Antarctica geraakt? Ik vermoed niet al zwemmend.
- Een andere tip is zo weinig mogelijk licht te verbruiken. Wat is eigenlijk het lichtverbruik op al die podia?
- De meest fantastische tip vond ik tot nog toe dat je best je centrale verwarming 5° graden lager zet. Dat bespaart een heleboel energie. Maar hoe hoog zal mijn doktersrekening zijn als ik in de winter mijn verwarming niet hoger dan 15° graden mag zetten?
- Laatste bedenking: heeft iemand al eens de ecologisch voetafdruk van de oorlog in Irak berekend?
Het milieu is belangrijk, maar het terechtwijzende vingertje mag voor mijn part wel achterwege blijven.
Monday, July 02, 2007
Saturday, June 23, 2007
Soms vraagt een mens zich af - deel 2
Een mens moet af en toe eerlijk zijn met zichzelf, diep in hart en ziel kijken en dan komt hij er wel achter welke richting hij uit moet.
Na de nodige zelfreflectie en vergelijkingen (en met dank aan QT) ben ik er eindelijk achtergekomen welk spelletje mijn brein met mij heeft gespeeld. Ik wou iets wat ik eigenlijk niet (meer) wilde. Het gevoel dat ik in het begin van het jaar had, was juist. Ik werd onderweg alleen maar even in de war gebracht door de andere partij (de duivel mag weten waarom hij dit deed).
Nu ik daarachter ben, voel ik me opgelucht, ik kan verder. Ik ben klaar om terug gelukkig te worden. Dit hoofdstuk is afgesloten.
Na de nodige zelfreflectie en vergelijkingen (en met dank aan QT) ben ik er eindelijk achtergekomen welk spelletje mijn brein met mij heeft gespeeld. Ik wou iets wat ik eigenlijk niet (meer) wilde. Het gevoel dat ik in het begin van het jaar had, was juist. Ik werd onderweg alleen maar even in de war gebracht door de andere partij (de duivel mag weten waarom hij dit deed).
Nu ik daarachter ben, voel ik me opgelucht, ik kan verder. Ik ben klaar om terug gelukkig te worden. Dit hoofdstuk is afgesloten.
Wednesday, June 20, 2007
Vettigheid
Net zoals sommige andere vrouwen in mijn omgeving leef ik in een constant gevecht met mijn weegschaal. Af en toe moet je er gewoon gaan op staan om jezelf te confronteren met je slechte eetgewoontes. Het vergt een berg moed, zo hoog als de Mount Everest, om die confrontatie aan te gaan. Als het dan eenmaal gelukt is, is de knoop om op je eten te letten snel doorgehakt.
Vanaf dan ga je eten als een konijn: bergen sla, kilo's wortelen, 3 dozijn komkommers, heel der kippen of vissoorten, maar wel opgedeeld in brokjes van 100 gram (bedenking: ik heb nog nooit een konijn kip in brokjes van 100 gram zien eten. Ik vermoed dat dit is omdat konijnen geen zakje in hun pels hebben om geld in te steken als ze naar de supermarkt zouden gaan om kip te kopen. Bovendien is het koelvak waar de kippen in liggen te hoog voor een konijn. Als het er dan per toeval toch zou ingeraken, is de kans groot dat iemand denkt "hm, een lekker vers konijn, ik doe er gauw wat pruimen bij en het is een waar smulfestijn vanavond".)
Maar na enkele rauwkost en volkomen matigheid op het gebied van eten, heb ik nu ongeloofelijk veel zin in vettigheid: bergen frieten en pita en pizza en ijsjes en koekjes en chocola... Massa's chocola... Bij voorkeur melkchocola, zonder nootjes maar met caramelvulling... *Kwijl*Zever*
Gelukkig heb ik van dit alles niks, nougatbollen, nada in huis. Ik zou het allemaal opvreten tot ik er van ontplof. Lang leve de matigheid!
PS: Mijn hoofd zit zo vol dat het er van omloopt. HELP!
Vanaf dan ga je eten als een konijn: bergen sla, kilo's wortelen, 3 dozijn komkommers, heel der kippen of vissoorten, maar wel opgedeeld in brokjes van 100 gram (bedenking: ik heb nog nooit een konijn kip in brokjes van 100 gram zien eten. Ik vermoed dat dit is omdat konijnen geen zakje in hun pels hebben om geld in te steken als ze naar de supermarkt zouden gaan om kip te kopen. Bovendien is het koelvak waar de kippen in liggen te hoog voor een konijn. Als het er dan per toeval toch zou ingeraken, is de kans groot dat iemand denkt "hm, een lekker vers konijn, ik doe er gauw wat pruimen bij en het is een waar smulfestijn vanavond".)
Maar na enkele rauwkost en volkomen matigheid op het gebied van eten, heb ik nu ongeloofelijk veel zin in vettigheid: bergen frieten en pita en pizza en ijsjes en koekjes en chocola... Massa's chocola... Bij voorkeur melkchocola, zonder nootjes maar met caramelvulling... *Kwijl*Zever*
Gelukkig heb ik van dit alles niks, nougatbollen, nada in huis. Ik zou het allemaal opvreten tot ik er van ontplof. Lang leve de matigheid!
PS: Mijn hoofd zit zo vol dat het er van omloopt. HELP!
Wednesday, June 13, 2007
Bloed
Bloeddorstige creaturen van de nacht! Overdag, als je het meest alert bent voor hun aanvallen, zijn ze in geen velden of wegen te bekennen. Dan verstoppen ze zich in duistere hoekjes omdat hun priemende oogjes geen helder zonlicht kunnen verdragen. Ze bereiden in donkere spleten hun nachtelijke aanvallen voor.
Als de schemering valt, komen ze eindelijk te voorschijn. Heel voorzichtig. Ze testen hun wapens uit en als je het minst alert bent, zetten ze hun aanval in. Het begint met hoge geluiden die aangeven dat de oorlog begonnen is. Als je geluk hebt, kan je deze aanval nog afweren door de nodige maatregelen te nemen. Maar ben je minder gefortuneerd dan wacht je een gruwelijk lot van jeukend bulten die nog dagen doen herinneren aan deze bloeddorstige creaturen van de nacht.
Die potverdikkedekselse muggen!
Als de schemering valt, komen ze eindelijk te voorschijn. Heel voorzichtig. Ze testen hun wapens uit en als je het minst alert bent, zetten ze hun aanval in. Het begint met hoge geluiden die aangeven dat de oorlog begonnen is. Als je geluk hebt, kan je deze aanval nog afweren door de nodige maatregelen te nemen. Maar ben je minder gefortuneerd dan wacht je een gruwelijk lot van jeukend bulten die nog dagen doen herinneren aan deze bloeddorstige creaturen van de nacht.
Die potverdikkedekselse muggen!
Monday, June 04, 2007
Fiets+muziek
Als ik met de fiets naar het werk trek (wat veel te weinig gebeurt, ik geef het grif toe), mag ik graag een aangenaam muziekje in mijn oren laten klinken. Het maakt de rit, die toch wel vrij kort is, een stuk aangenamer. Een dansje op de fiets heb ik nog niet geprobeerd, dat gaat net een stapje te ver. Ik vrees dat ik dan de straatstenen van zeer dichtbij zal leren kennen en dat heb ik er niet voor over.
Sommige muziek is beter geschikt om op de fiets te beluisteren dan andere. Lift me up van Moby is bijvoorbeeld een liedje dat een aangenaam trap-ritme heeft. Suck my energy van Channel Zero is dan weer wat te traag voor op de fiets, voor de rest een uitstekend nummer hoor.
Deze morgen ben ik vol goede moed nog eens met de fiets naar het werk gegaan, het regende niet en er heerste een aangenaam temperatuurtje. Om mijn trap ritme wat op te drijven, had ik vandaag gekozen voor een integrale live opname van Bad Religion. Ik weet niet of u bekend met het oevre van deze groep, maar ik had mij danig mispakt aan dat ritme. Potverdorie, dat ging snel! In het heen rijden kreeg ik nog een beetje respijt vermits de batterij van mijn MP3 spelertje leeg was, maar daarjuist kreeg ik de volle lading. Met mijn super-slechte conditie kon ik totaal niet volgen met de muziek, maar... ik ben nog nooit zo snel thuis geweest, dat moet ik wel toegeven. Mijn longen heb ik uit mijn lijf gefietst en het zweet gutste van onder mijn armen, maar nu heb ik ten minste eens het gevoel dat ik ietwat beweging heb gehad. En nu... recht onder de welverdiende douche! BlubBlub!!
Sommige muziek is beter geschikt om op de fiets te beluisteren dan andere. Lift me up van Moby is bijvoorbeeld een liedje dat een aangenaam trap-ritme heeft. Suck my energy van Channel Zero is dan weer wat te traag voor op de fiets, voor de rest een uitstekend nummer hoor.
Deze morgen ben ik vol goede moed nog eens met de fiets naar het werk gegaan, het regende niet en er heerste een aangenaam temperatuurtje. Om mijn trap ritme wat op te drijven, had ik vandaag gekozen voor een integrale live opname van Bad Religion. Ik weet niet of u bekend met het oevre van deze groep, maar ik had mij danig mispakt aan dat ritme. Potverdorie, dat ging snel! In het heen rijden kreeg ik nog een beetje respijt vermits de batterij van mijn MP3 spelertje leeg was, maar daarjuist kreeg ik de volle lading. Met mijn super-slechte conditie kon ik totaal niet volgen met de muziek, maar... ik ben nog nooit zo snel thuis geweest, dat moet ik wel toegeven. Mijn longen heb ik uit mijn lijf gefietst en het zweet gutste van onder mijn armen, maar nu heb ik ten minste eens het gevoel dat ik ietwat beweging heb gehad. En nu... recht onder de welverdiende douche! BlubBlub!!
Monday, May 28, 2007
Soms vraagt een mens zich af
Is het mogelijk dat iemand zichzelf zodanig voor de gek kan houden dat hij/zij iets wil dat hij/zij eigenlijk niet wil? Of andersom: dat hij/zij denkt iets niet te willen wat hij/zij eigenlijk wel wil. Daarop volgt dan de zoektocht naar wat de werkelijkheid is, maar als je jezelf dan toch zo voor de gek kan houden, is het toch niet mogelijk om er achter te komen wat je echt wil. Of toch wel?
Tuesday, May 22, 2007
Esthetica
Reeds enkele weken buig ik mij over teksten die handelen over esthetica, de leer der schoonheid. Alle grote filosofen hebben er wel een mening over. Van Plato en Aristoteles over Augustinus en Hume tot Kant en Nietzsche, ze hebben er allemaal meerdere bomen aan opgeöfferd.
Ik stel mij daar 2 fundamentele vragen bij:
1) Kan iemand het mij uitleggen want ik snap de helft van de tijd niet waarover ze het hebben?
2)Hoe komt het dat de bovengenoemde knappe koppen (knap in de zin van slim natuurlijk, want mooi waren ze geen van allemaal) zich over zo een oppervlakkig onderwerp hebben gebogen? Ze hebben allemaal verbazingwekkende gedachten geformuleerd over de zin van het leven, de wereld en de kosmos, zelfs over god, waarom dan ook over zoiets oppervlakkig als schoonheid schrijven? Schoonheid is toch uiteindelijk maar relatief?
Ik stel mij daar 2 fundamentele vragen bij:
1) Kan iemand het mij uitleggen want ik snap de helft van de tijd niet waarover ze het hebben?
2)Hoe komt het dat de bovengenoemde knappe koppen (knap in de zin van slim natuurlijk, want mooi waren ze geen van allemaal) zich over zo een oppervlakkig onderwerp hebben gebogen? Ze hebben allemaal verbazingwekkende gedachten geformuleerd over de zin van het leven, de wereld en de kosmos, zelfs over god, waarom dan ook over zoiets oppervlakkig als schoonheid schrijven? Schoonheid is toch uiteindelijk maar relatief?
Saturday, May 19, 2007
Global Warming
Iedereen heeft er momenteel de mond vol van, Global Warming oftewel de wereldwijde klimaatsopwarming. Niemand kan ontkennen dat er wel degelijk iets met ons klimaat aan de hand is, de symptomen zijn zo duidelijk dat zelfs een blinde ze met momenten kan waarnemen (tenzij hij nooit buitenkomt, geen besef van tijd heeft en niet in België woont en dus niet voelt dat er in onze contreien in april dagen zijn dat er 30°C wordt gemeten, boven nul wel te verstaan). Ook de oorzaak van deze opwarming is vrij duidelijk volgens experts: er wordt te veel CO2 de lucht in geblazen door de mens. De gevolgen zijn desastreus als we dezelfde experts mogen geloven.
Verantwoordelijk voor deze katastrofe is James Watt volgens mij. Hoewel hij nooit aan de gevolgen heeft gedacht, heeft hij de stoommachine uitgevonden en daarmee de aanzet van de Industriële Revolutie in de 18e eeuw gegeven. Een revolutie die tot op vandaag nog niet gestopt is.
Uit puur zelfbehoud ga ik niet ontkennen dat er iets aan ons klimaatprobleem moet gedaan worden, want de mens is de wereld en vooral zichzelf naar de maan aan het helpen. Maar er zijn mij enkele dingen opgevallen in heel deze discussie: 1. de mens is een controle freak; 2. de mens heeft schrik van veranderingen.
1. Er lopen bijna 7 miljard mensen rond op deze aardkloot. Allemaal moeten ze van eten worden voorzien en dromen ze overvloedige rijkdommen zoals de Westerse wereld ze heeft. De industrie moet dus op volle toeren draaien om dit allemaal te voorzien. Gevolg: veel te veel CO2 in de lucht. Wat zegt moeder natuur: "Dit kan zo niet langer" en ze zorgt er op haar eigen, wrede manier voor dat er af en toe een paar honderdduizend mensen om komen in natuurrampen. Als we blijven voortdoen zoals we nu bezig zijn, zullen er niet een paar honderduizend doden zijn, maar tientallen miljoenen. De Mens die zich ver verheven voelt boven de natuur wil laten zien dat hij controle heeft over de natuur en probeert zo goed en zo kwaad mogelijk haar te bedwingen. Ik denk dat deze controle op termijn nog grotere, katastrofale gevolgen zal hebben, maar ik ben geen expert natuurlijk.
2. Als je een beetje naar de geschiedenis van de aarde kijkt, dan zie je dat veranderingen van alle tijden zijn geweest. Er zijn blijkbaar niet altijd poolkappen geweest en dieren die nu al lang uitgestorven zijn, hebben hier ooit wel rondgelopen. Door de klimaatverandering verandert er ook vanalles in de nu bekende fauna en flora. Maar hoeft dit per se iets slecht te zijn? Wie heeft er ooit een traan gelaten omdat de mammoet of de dino's uitgestorven zijn? Geen mens vermoed ik, ook al omdat deze dieren een bedreiging voor de mens zouden zijn geweest. Maar vandaag wordt er moord en brand geschreeuwd omdat een tropische papegaai, die zich in de Belgische bossen nestelt, de kleinere inheemse vogelsoorten wegjaagt. Het is toch allemaal een uiting van de wet van de sterkste, of niet? Verandering hoeft niet in se nadelig te zijn. Geen enkel zoogdier heeft zo'n groot aanpassingsvermogen als het zoogdier dat mens heet, laat het ons dan ook gebruiken. Het wordt natuurlijk dramatischer als alle dierlijke leven verdwijnt ten gevolge van de opwarming van de aarde, we zullen dan allemaal verplicht worden op vegetariër te worden.
Er is weldegelijk iets aan de hand met ons klimaat, het valt niet te ontkennen en we kunnen er zelf ook iets aan doen. Niet alleen door de CO2 te verminderen, maar ook door er voor te zorgen dat de wereldbevolking terug naar normale proporties krimpt. Westerse geneeskunde is op dit ogenblik geen zegen, maar een vloek. Door onze kennis over het menselijk lichaam zijn we in staat langer te leven dan ooit voorheen. Waarom houden we hoogbejaarden nog in leven terwijl ze geen menswaardig leven meer hebben? Loop maar eens langs een bejaardentehuis en kijk eens naar de suffende oudjes die daar aan het raam zitten. Zouden ze nog weten wat er allemaal rondom hen gebeurt? We houden ze in leven om egoïstisch-sentimentele redenen, we kunnen geen afscheid van hen nemen. Schroef de gemiddelde leeftijd van de mens terug naar 40 of 50 jaar zoals het ooit vroeger geweest was (en op sommige plaatsen is het nog steeds zo) en een klein stukje van het probleem zou al kunnen opgelost zijn. Nogmaals, ik ben geen expert, het zou dus perfect kunnen dat ik er volkomen naast zit.
Er moet actie ondernomen worden, als we niet willen dat binnen enkele honderden jaren de wereld niet meer is dan een grote zandbak met niemand om er in te spelen, maar ik heb problemen met de manier waarop het momenteel aan de man wordt gebracht. Maar misschien is de enige manier om de mens tot orde te roepen wel juist door paniek te zaaien.
Verantwoordelijk voor deze katastrofe is James Watt volgens mij. Hoewel hij nooit aan de gevolgen heeft gedacht, heeft hij de stoommachine uitgevonden en daarmee de aanzet van de Industriële Revolutie in de 18e eeuw gegeven. Een revolutie die tot op vandaag nog niet gestopt is.
Uit puur zelfbehoud ga ik niet ontkennen dat er iets aan ons klimaatprobleem moet gedaan worden, want de mens is de wereld en vooral zichzelf naar de maan aan het helpen. Maar er zijn mij enkele dingen opgevallen in heel deze discussie: 1. de mens is een controle freak; 2. de mens heeft schrik van veranderingen.
1. Er lopen bijna 7 miljard mensen rond op deze aardkloot. Allemaal moeten ze van eten worden voorzien en dromen ze overvloedige rijkdommen zoals de Westerse wereld ze heeft. De industrie moet dus op volle toeren draaien om dit allemaal te voorzien. Gevolg: veel te veel CO2 in de lucht. Wat zegt moeder natuur: "Dit kan zo niet langer" en ze zorgt er op haar eigen, wrede manier voor dat er af en toe een paar honderdduizend mensen om komen in natuurrampen. Als we blijven voortdoen zoals we nu bezig zijn, zullen er niet een paar honderduizend doden zijn, maar tientallen miljoenen. De Mens die zich ver verheven voelt boven de natuur wil laten zien dat hij controle heeft over de natuur en probeert zo goed en zo kwaad mogelijk haar te bedwingen. Ik denk dat deze controle op termijn nog grotere, katastrofale gevolgen zal hebben, maar ik ben geen expert natuurlijk.
2. Als je een beetje naar de geschiedenis van de aarde kijkt, dan zie je dat veranderingen van alle tijden zijn geweest. Er zijn blijkbaar niet altijd poolkappen geweest en dieren die nu al lang uitgestorven zijn, hebben hier ooit wel rondgelopen. Door de klimaatverandering verandert er ook vanalles in de nu bekende fauna en flora. Maar hoeft dit per se iets slecht te zijn? Wie heeft er ooit een traan gelaten omdat de mammoet of de dino's uitgestorven zijn? Geen mens vermoed ik, ook al omdat deze dieren een bedreiging voor de mens zouden zijn geweest. Maar vandaag wordt er moord en brand geschreeuwd omdat een tropische papegaai, die zich in de Belgische bossen nestelt, de kleinere inheemse vogelsoorten wegjaagt. Het is toch allemaal een uiting van de wet van de sterkste, of niet? Verandering hoeft niet in se nadelig te zijn. Geen enkel zoogdier heeft zo'n groot aanpassingsvermogen als het zoogdier dat mens heet, laat het ons dan ook gebruiken. Het wordt natuurlijk dramatischer als alle dierlijke leven verdwijnt ten gevolge van de opwarming van de aarde, we zullen dan allemaal verplicht worden op vegetariër te worden.
Er is weldegelijk iets aan de hand met ons klimaat, het valt niet te ontkennen en we kunnen er zelf ook iets aan doen. Niet alleen door de CO2 te verminderen, maar ook door er voor te zorgen dat de wereldbevolking terug naar normale proporties krimpt. Westerse geneeskunde is op dit ogenblik geen zegen, maar een vloek. Door onze kennis over het menselijk lichaam zijn we in staat langer te leven dan ooit voorheen. Waarom houden we hoogbejaarden nog in leven terwijl ze geen menswaardig leven meer hebben? Loop maar eens langs een bejaardentehuis en kijk eens naar de suffende oudjes die daar aan het raam zitten. Zouden ze nog weten wat er allemaal rondom hen gebeurt? We houden ze in leven om egoïstisch-sentimentele redenen, we kunnen geen afscheid van hen nemen. Schroef de gemiddelde leeftijd van de mens terug naar 40 of 50 jaar zoals het ooit vroeger geweest was (en op sommige plaatsen is het nog steeds zo) en een klein stukje van het probleem zou al kunnen opgelost zijn. Nogmaals, ik ben geen expert, het zou dus perfect kunnen dat ik er volkomen naast zit.
Er moet actie ondernomen worden, als we niet willen dat binnen enkele honderden jaren de wereld niet meer is dan een grote zandbak met niemand om er in te spelen, maar ik heb problemen met de manier waarop het momenteel aan de man wordt gebracht. Maar misschien is de enige manier om de mens tot orde te roepen wel juist door paniek te zaaien.
Monday, May 14, 2007
Motivatie
In het leven draait alles rond motivatie. Als je echt gemotiveerd bent om een bepaald doel te bereiken of iets te realiseren, dan ben je al half op weg. Ok, motivatie alleen brengt je niet op je bestemming, je moet er ook nog moeite voor doen, dat is waar. Maar zonder de motivatie zou je er zelfs niet aan beginnen.
Geld is een belangrijke motivator voor velen. Mensen associëren geluk met het hebben van veel spulletjes en liefst nog dure spulletjes en daarvoor hebben ze veel geld nodig. Nu vind ik persoonlijk dat geld op zich niet gelukkig maakt, maar het helpt je toch een verdomd eind op weg.
Ik heb het momenteel over een nog andere soort motivatie, namelijk het korte termijn type motivatie. Kort maar krachtig en toch het vooropgesteld doel bereiken. Oorzaak: een weegschaal die zei "Niet met zn beidjes aub!". Gevolg: crash dieet. Ik heb vorige week beslist om minimum 7 kg kwijt te spelen en dit tegen 28 juni. Motivatie: ik wil mijn favoriete versleten jeans terug aan kunnen doen. Je kent dit soort broeken wel, tot op de draad versleten en overal gaatjes, maar ze zit toch oooo zoooo comfortabel (als ik ten minste 7 kg minder weeg). Ondertussen is er 1 week voorbij sinds mijn beslissing en ben ik ook al 1 kg lichter. Nog 6 te gaan!
Geld is een belangrijke motivator voor velen. Mensen associëren geluk met het hebben van veel spulletjes en liefst nog dure spulletjes en daarvoor hebben ze veel geld nodig. Nu vind ik persoonlijk dat geld op zich niet gelukkig maakt, maar het helpt je toch een verdomd eind op weg.
Ik heb het momenteel over een nog andere soort motivatie, namelijk het korte termijn type motivatie. Kort maar krachtig en toch het vooropgesteld doel bereiken. Oorzaak: een weegschaal die zei "Niet met zn beidjes aub!". Gevolg: crash dieet. Ik heb vorige week beslist om minimum 7 kg kwijt te spelen en dit tegen 28 juni. Motivatie: ik wil mijn favoriete versleten jeans terug aan kunnen doen. Je kent dit soort broeken wel, tot op de draad versleten en overal gaatjes, maar ze zit toch oooo zoooo comfortabel (als ik ten minste 7 kg minder weeg). Ondertussen is er 1 week voorbij sinds mijn beslissing en ben ik ook al 1 kg lichter. Nog 6 te gaan!
Thursday, April 26, 2007
Wel ja
Melancholiek en avontuurlijk.
Staan popelen om het onbekende op te zoeken maar tegelijk schrik hebben om het bekende achter te laten.
De schemering voor eeuwig willen vasthouden.
Die enkele perfecte seconden inkaderen en koesteren.
Alles en niets willen doen en dit alles tesamen.
In de oneindigheid turen over het water terwijl de zon je armen verwarmt.
Doodmoe, maar toch klaarwakker.Pro en contra, wie geraakt er nog uit wijs en wat is de juiste beslissing?
Staan popelen om het onbekende op te zoeken maar tegelijk schrik hebben om het bekende achter te laten.
De schemering voor eeuwig willen vasthouden.
Die enkele perfecte seconden inkaderen en koesteren.
Alles en niets willen doen en dit alles tesamen.
In de oneindigheid turen over het water terwijl de zon je armen verwarmt.
Doodmoe, maar toch klaarwakker.Pro en contra, wie geraakt er nog uit wijs en wat is de juiste beslissing?
Decolleté
Iedereen geniet momenteel volop van het mooie zomerweer. Truien en jassen zijn in de kast verdwenen en in de plaats komen zomerse rokjes en topjes het straatbeeld opfleuren.
Zo gebeurt het dus dat ik regelmatig opmerkingen krijg over mijn decolleté, voornamelijk van mijn collega's. Zij zetten dan een gezicht vol medelijden op want het is toch o zo erg voor mijn baas die tegenover mij om heel de dag met zo een decolleté te worden geconfronteerd. De man in kwestie heeft mij al evenveel keren gerustgesteld, hij heeft er echt geen probleem mee (DUH!!!).
Vanonder het medelijden van mijn vrouwelijke collega's druipt af en toe de groene jaloezie. Want al zeg ik het van mezelf, mijn decolleté mag gezien worden. Uiteraard zijn er mooiere, maar ik ik kan er mee leven. Ik vermoed dat de jaloezie voort komt uit gebrek aan lef om zelf een iets lager uitgesneden topje aan te doen of gewoon uit het gebrek aan decolleté tout court. Tuurlijk is het moeilijk om een mooie hoeveelheid cleavage te tonen als je maar een A'tje hebt, maar dat is mijn schuld toch niet dat ik iets beter in het vlees zit?
Wat de meeste collega's ook wel neigen te vergeten, is dat dit aspect van mezelf het enige is waar ik een beetje de aandacht mee kan trekken. Ik heb geen fantastisch slank figuurtje, ik bezit geen oogverblindende schoonheid, er staan geen lange benen onder mijn lichaam, ik heb zelfs geen fantastisch goed karakter. Het enige waarmee ik dus een beetje mannelijke aandacht kan krijgen, is mijn decolleté. Zoals andere vrouwen hun troeven uitspelen, speel ik de mijne uit. Ik ben uiteindelijk geen non hè en zal het ook nooit worden. En de pogingen om een beetje zediger gekleed te gaan met dit weer blijven beperkt tot 1 dag, langer kan ik het niet volhouden.
Zo gebeurt het dus dat ik regelmatig opmerkingen krijg over mijn decolleté, voornamelijk van mijn collega's. Zij zetten dan een gezicht vol medelijden op want het is toch o zo erg voor mijn baas die tegenover mij om heel de dag met zo een decolleté te worden geconfronteerd. De man in kwestie heeft mij al evenveel keren gerustgesteld, hij heeft er echt geen probleem mee (DUH!!!).
Vanonder het medelijden van mijn vrouwelijke collega's druipt af en toe de groene jaloezie. Want al zeg ik het van mezelf, mijn decolleté mag gezien worden. Uiteraard zijn er mooiere, maar ik ik kan er mee leven. Ik vermoed dat de jaloezie voort komt uit gebrek aan lef om zelf een iets lager uitgesneden topje aan te doen of gewoon uit het gebrek aan decolleté tout court. Tuurlijk is het moeilijk om een mooie hoeveelheid cleavage te tonen als je maar een A'tje hebt, maar dat is mijn schuld toch niet dat ik iets beter in het vlees zit?
Wat de meeste collega's ook wel neigen te vergeten, is dat dit aspect van mezelf het enige is waar ik een beetje de aandacht mee kan trekken. Ik heb geen fantastisch slank figuurtje, ik bezit geen oogverblindende schoonheid, er staan geen lange benen onder mijn lichaam, ik heb zelfs geen fantastisch goed karakter. Het enige waarmee ik dus een beetje mannelijke aandacht kan krijgen, is mijn decolleté. Zoals andere vrouwen hun troeven uitspelen, speel ik de mijne uit. Ik ben uiteindelijk geen non hè en zal het ook nooit worden. En de pogingen om een beetje zediger gekleed te gaan met dit weer blijven beperkt tot 1 dag, langer kan ik het niet volhouden.
Tuesday, April 17, 2007
Verdwijntruc
Soms zou ik willen verdwijnen van alles en iedereen. Gewoon verdwijnen in de massa of naar een ver en onbekend land. Enkel mensen die mij niet kennen rondom mij of beter nog, niemand rondom mij. Overdag leven van de hemelse dauw en 's nachts naar de sterren kijken. Maar dan realiseer ik mij, ik wil niet van iedereen verdwijnen, ik wil enkel van mezelf verdwijnen.
Virginia Tech University
Ik ben gechoqueerd! 33 doden, inclusief de moordenaar, na een schietpartij op een Amerikaanse universiteit. De reden zou zijn dat hij ruzie had met zijn vriendin. Eerst heeft hij haar neergeknald samen met een opzichter, daarna heeft hij in koele bloede nog 30 medestudenten vermoord. Ik kan ergens nog begrijpen dat je jezelf een kogel door de hersens jaagt als de vrouw van je leven je verlaat (hoewel ikzelf niet voor de kogel zou kiezen, het laat zo veel rommel achter hè). Maar dan ook nog 30 andere mensen de dood injagen? 30 mensen die eigenlijk niets met jouw privé-problemen te maken hebben. 30 onschuldigen. Dat begrijp ik niet.
De volgende vraag die me stel is: "Waarom grijpt dit mij zo aan?" Het is uiteindelijk niet de eerste keer dat er een bloedbad wordt aangericht op een Amerikaanse school (Lang leve het vrije bezit van wapens. Goeie bal Bush!). Als het op een gewone middelbare school was gebeurd, dan kan je nog zeggen dat het pubers zijn. Die zijn nog enorm beïnvloedbaar en het is algemeen geweten dat pubers af en toe domme dingen doen. Van een universiteitsstudent verwacht je dit soort gedrag niet meer. Grijpt het mij aan omdat ik zelf op de universiteitsbanken zit momenteel? Dit lijkt mij momenteel de meest voor de hand liggende reden. Ik kan het mij levendig voorstellen op het ene moment rustig in de les te zitten en het volgende moment gegijzeld te worden door een psychopaat.
Net zoals alles, zal ook deze catastrofe na verloop van tijd verdwijnen onder het stof van het collectieve geheugen en zullen alle latere gelijkaardige gebeurtenissen minder en minder aandacht krijgen door de gewenning. Iedereen weet nog de naam van de jongen die vorig jaar werd neergestoken voor zijn MP3 speler, maar wie weet er nog de naam van de jongen die enkele weken geleden werd vermoord omdat hij geen sigaret wou geven aan een kennis?
De volgende vraag die me stel is: "Waarom grijpt dit mij zo aan?" Het is uiteindelijk niet de eerste keer dat er een bloedbad wordt aangericht op een Amerikaanse school (Lang leve het vrije bezit van wapens. Goeie bal Bush!). Als het op een gewone middelbare school was gebeurd, dan kan je nog zeggen dat het pubers zijn. Die zijn nog enorm beïnvloedbaar en het is algemeen geweten dat pubers af en toe domme dingen doen. Van een universiteitsstudent verwacht je dit soort gedrag niet meer. Grijpt het mij aan omdat ik zelf op de universiteitsbanken zit momenteel? Dit lijkt mij momenteel de meest voor de hand liggende reden. Ik kan het mij levendig voorstellen op het ene moment rustig in de les te zitten en het volgende moment gegijzeld te worden door een psychopaat.
Net zoals alles, zal ook deze catastrofe na verloop van tijd verdwijnen onder het stof van het collectieve geheugen en zullen alle latere gelijkaardige gebeurtenissen minder en minder aandacht krijgen door de gewenning. Iedereen weet nog de naam van de jongen die vorig jaar werd neergestoken voor zijn MP3 speler, maar wie weet er nog de naam van de jongen die enkele weken geleden werd vermoord omdat hij geen sigaret wou geven aan een kennis?
Wednesday, April 11, 2007
Barometer
Iedereen kent wel het begrip "barometer". Het is een soortement meettoestelletje waarmee je kan zien wat voor weer het zal worden. Mooi weer, met zon en als der op en der an. Of slecht weer met regen en wind en koude. En alles wat er tussen zit qua weertypes. Ik denk wel dat we het er over eens kunnen zijn dat dit meetinstrument niet erg nauwkeurig is. Zeker niet in dit apenland waar je 4 seizoenen op 1 dag kan hebben. Of toch ten minste op 2 dagen.
Er zijn nog andere soorten barometers. Zo is er bijvoorbeeld de kleine teen. Bij sommigen kan dit ook de grote oftewel dikke teen zijn. Meestal wordt deze teen (zowel de grote als de kleine) ook aangewend om het weer te voorspellen. Er zijn mensen die aan deze welbepaalde teen kunnen voelen of het droog of nat weer zal worden in de komende dagen. Gewoonlijk helpt het wel om deze voorspelling accurater te maken als er één of ander bot in de buurt gebroken is geweest.
Er is ook het water dat als barometer kan dienen. Als iemand iets aan zijn water voelt, is het meestal hoog tijd om een sanitaire instelling op te zoeken. Aan je theewater kan je ook iets voelen, maar gewoonlijk wijst dat enkel op het feit dat je er over zit.
Ik heb vandaag nog een barometer ontdekt, namelijk tipp ex. Als je merkt dat er zich meer tipp ex op je blad bevindt dan geschreven tekst, is het de hoogste tijd om iets anders te gaan doen, bijvoorbeeld gaan slapen.
Kan u nog volgen? Fijn, dan mag u het mij allemaal eens komen uitleggen!
Er zijn nog andere soorten barometers. Zo is er bijvoorbeeld de kleine teen. Bij sommigen kan dit ook de grote oftewel dikke teen zijn. Meestal wordt deze teen (zowel de grote als de kleine) ook aangewend om het weer te voorspellen. Er zijn mensen die aan deze welbepaalde teen kunnen voelen of het droog of nat weer zal worden in de komende dagen. Gewoonlijk helpt het wel om deze voorspelling accurater te maken als er één of ander bot in de buurt gebroken is geweest.
Er is ook het water dat als barometer kan dienen. Als iemand iets aan zijn water voelt, is het meestal hoog tijd om een sanitaire instelling op te zoeken. Aan je theewater kan je ook iets voelen, maar gewoonlijk wijst dat enkel op het feit dat je er over zit.
Ik heb vandaag nog een barometer ontdekt, namelijk tipp ex. Als je merkt dat er zich meer tipp ex op je blad bevindt dan geschreven tekst, is het de hoogste tijd om iets anders te gaan doen, bijvoorbeeld gaan slapen.
Kan u nog volgen? Fijn, dan mag u het mij allemaal eens komen uitleggen!
Sunday, March 18, 2007
Sex met je ex
Het kan lekker zijn, maar absoluut af te raden volgens talloze damesbladen. Als het even kan, probeer ik het dan ook te vermijden, alleen heb ik niet altijd invloed op de dingen die gebeuren.
Eén van die dingen waar ik geen vat op heb, zijn mijn dromen en het is nu net in mijn dromen dat sex met mijn ex de laatste tijd regelmatig voorkomt. Opvallend is wel dat de sex veel beter is dan het ooit in werkelijkheid is geweest. Gemiddeld komt het 1x per week voor en telkens ben ik weer even van de kaart als het weer gebeurd is.
Nu die sex kon ik nog wel een beetje aan, maar de laatste keer kwam er helemaal geen sex voor in de droom over mijn ex, maar wist hij te zeggen dat hij een echte mobil home had gekocht en hij steld voor om samen te gaan rondtrekken. Was ik even blij dat ik wakker werd... Ik weet wel waar die droom vandaan komt, maar ik heb besloten om dat af te doen als een vlaag van verstandsverbijstering. De man wist gewoon niet wat hij aan het zeggen was. Dat is veel beter voor mijn gemoedsrust.
Eén van die dingen waar ik geen vat op heb, zijn mijn dromen en het is nu net in mijn dromen dat sex met mijn ex de laatste tijd regelmatig voorkomt. Opvallend is wel dat de sex veel beter is dan het ooit in werkelijkheid is geweest. Gemiddeld komt het 1x per week voor en telkens ben ik weer even van de kaart als het weer gebeurd is.
Nu die sex kon ik nog wel een beetje aan, maar de laatste keer kwam er helemaal geen sex voor in de droom over mijn ex, maar wist hij te zeggen dat hij een echte mobil home had gekocht en hij steld voor om samen te gaan rondtrekken. Was ik even blij dat ik wakker werd... Ik weet wel waar die droom vandaan komt, maar ik heb besloten om dat af te doen als een vlaag van verstandsverbijstering. De man wist gewoon niet wat hij aan het zeggen was. Dat is veel beter voor mijn gemoedsrust.
Muziek, dit is Belgisch
Een gewone zondagavond, tv staat op de achtergrond te spelen. Eén of andere op en top Amerikaanse detectiveserie is zijn ding aan het doen. Onbewust neurie ik mee met het achtergrondmuziekje. Klinkt niet slecht, het lijkt alsof ik het al eens eerder heb gehoord. En dan gaat er een lichtje branden. Als ik een stripfiguurtje zou zijn, of een cartoon figuurtje, dan zou er een zo een lampje boven mijn hoofd staan pinken. Geen wonder dat ik dit liedje ken, het is Hooverphonic! Op en top Belgisch en toch wel 1 van de beteren.
België brengt heel wat muzikale trash voort, denken we maar aan Milk Inc en consoorten of aan Laura Lynn of nog erger: de geweeeeeeeeeldige Eddy Wally. Maar er zijn ook pareltjes van Belgische artiesten, zoals Hooverphonic, Sioen, Tom Barman en de zijnen (niet alleen fijn om naar te luisteren, maar ook nog jummie om naar te kijken) en zeker niet te vergeten de oudere parels zoals Arno of van nog vroeger The Kids of Front 242.
De Amerikaanse serie behoort misschien tot de trash, maar de makers hadden alleszins voor deze aflevering goede muzikale smaak. We mogen met recht en rede trots zijn.
België brengt heel wat muzikale trash voort, denken we maar aan Milk Inc en consoorten of aan Laura Lynn of nog erger: de geweeeeeeeeeldige Eddy Wally. Maar er zijn ook pareltjes van Belgische artiesten, zoals Hooverphonic, Sioen, Tom Barman en de zijnen (niet alleen fijn om naar te luisteren, maar ook nog jummie om naar te kijken) en zeker niet te vergeten de oudere parels zoals Arno of van nog vroeger The Kids of Front 242.
De Amerikaanse serie behoort misschien tot de trash, maar de makers hadden alleszins voor deze aflevering goede muzikale smaak. We mogen met recht en rede trots zijn.
Thursday, March 08, 2007
Vrouwendag
Vandaag was het de Vrouwendag. Dit werd me deze morgen al in alle vroegte door Sofie Lemaire toegejubeld. Zij mocht vandaag voor 1 dag de Grote Ochtendshow overnemen van Peter Van De Veire die voor 1 keer "Peter-van-het-nieuws-jongen" werd. Goegeluimd sprong ik uit bed, vond onmiddellijk de juiste outfit om te gaan werken en maakt nog gauw een dansje in mijn blinkend propere badkamer. Ik rij over de verkeersloze wegen naar mijn werk waar ik in een opperbest humeur mijn collega's 1 voor 1 begroet en tegelijk ook informeer naar hun kleine en grote zorgen. Op mijn bureau vind ik een tasje thee dat mijn baas daar voor mij heeft neergezet omdat het Vrouwendag is. Er liggen geen bergen werk op mij te wachten en alles verloopt op rolletjes. Als ik thuis kom na een aangename werkdag heb ik nog genoeg energie om uitgebreid te koken, de afwas te doen, wat spullen op te ruimen en nog enkele uurtjes te studeren.
Wake up and smell the coffee!!! De werkelijkheid is lichtjes anders. Ik word inderdaad gewekt door de vrolijke stem van Sofie, maar ik doe er ruim 45 minuten over om mijn ogen een halve centimeter open te krijgen. Ik vind niet meteen de perfect outfit omdat de meeste van mijn kleren wachten om gestreken te worden (waar zijn de kaboutertjes als je het hardst nodig hebt?), de werkelijkheid is dat ik 5 minuten verlies met naar ondergoed te zoeken terwijl ik in mijn blootje in mijn ijskoude slaapkamer te bevriezen. De weg naar werk is bezaaid met zondagsrijders op donderdag met als gevolg dat ik maar net op tijd hijgend op mijn bureaustoel neerzijg (en mijn ogen zijn ondertussen al 7,5 mm open). Er staat geen tas thee op mij te wachten, er liggen enkel bergen werk en mijn baas is zoals gewoonlijk weer de charme zelve, NOT. Thuisgekomen heb ik nog net genoeg energie om een pizza in de microgolf te schuiven en daarna in de zetel te ploffen en enkel nog de zapper te bedienen. De afwas zal voor later zijn. Ah ja, als kers op de taart zat er nog een fijne brief van de politie (uw vriend?) in de bus...
Vrouwendag? Ik heb er niet veel van gemerkt, u wel?
Wake up and smell the coffee!!! De werkelijkheid is lichtjes anders. Ik word inderdaad gewekt door de vrolijke stem van Sofie, maar ik doe er ruim 45 minuten over om mijn ogen een halve centimeter open te krijgen. Ik vind niet meteen de perfect outfit omdat de meeste van mijn kleren wachten om gestreken te worden (waar zijn de kaboutertjes als je het hardst nodig hebt?), de werkelijkheid is dat ik 5 minuten verlies met naar ondergoed te zoeken terwijl ik in mijn blootje in mijn ijskoude slaapkamer te bevriezen. De weg naar werk is bezaaid met zondagsrijders op donderdag met als gevolg dat ik maar net op tijd hijgend op mijn bureaustoel neerzijg (en mijn ogen zijn ondertussen al 7,5 mm open). Er staat geen tas thee op mij te wachten, er liggen enkel bergen werk en mijn baas is zoals gewoonlijk weer de charme zelve, NOT. Thuisgekomen heb ik nog net genoeg energie om een pizza in de microgolf te schuiven en daarna in de zetel te ploffen en enkel nog de zapper te bedienen. De afwas zal voor later zijn. Ah ja, als kers op de taart zat er nog een fijne brief van de politie (uw vriend?) in de bus...
Vrouwendag? Ik heb er niet veel van gemerkt, u wel?
Tuesday, February 27, 2007
Peking
Filosofie en Peking Express gaan niet samen. Vandaag kende ik de uitvinding van de huurwet aan Pythagoras toe. Het is al erg genoeg dat die mens een stelling heeft, nu staat de huurwet dus ook op zijn naam. Gelukkig zag ik de fout op tijd in. Ik moet er niet aan denken wat voor situatie zo een uitspraak op een examen zou zijn.Wel mijnheer de prof, Pythagors is ook bekend voor de ontdekking van de huurwet... euh... ik bedoel de oerwet...
Monday, February 26, 2007
Pijnlijk
Het is pijnlijk te moeten vaststellen dat de mensen die je zelf vertrouwt, jou niet vertrouwen
Saturday, February 17, 2007
Dieet
Niet alleen mijn bankrekening staat dezer dagen op een streng dieet, ook mijn lijf moet op een streng dieet. En iedereen weet dat een voedingsdieet moeilijker vol te houden is dan een financieel dieet.
De examens hebben met niet enkel (redelijk) goeie punten opgeleverd, maar ook 4 kg lichaamsgewicht. Het eerste is heel leuk, het tweede stukken minder. Ok, nu is er wel van mij om graag gezien te worden, maar vanwege het financiële dieet heb ik nu geen geld om een nieuwe garderobe te gaan kopen.
Alle koekjes, snoepgoed en ander lekkers wordt buitengegooid. Morgen geef ik het laatste stuk zoetigheid aan mijn bezoek en vanaf maandag is het enkel nog maar worteltjes en magere kost wat de klok slaat. Die 4 kg (en liefst nog wat meer) moet en zal er terug af zijn tegen juni. Dan kan ik ten minste met een gerust gemoed terug beginnen schransen als de volgende examenperiode begint.
De examens hebben met niet enkel (redelijk) goeie punten opgeleverd, maar ook 4 kg lichaamsgewicht. Het eerste is heel leuk, het tweede stukken minder. Ok, nu is er wel van mij om graag gezien te worden, maar vanwege het financiële dieet heb ik nu geen geld om een nieuwe garderobe te gaan kopen.
Alle koekjes, snoepgoed en ander lekkers wordt buitengegooid. Morgen geef ik het laatste stuk zoetigheid aan mijn bezoek en vanaf maandag is het enkel nog maar worteltjes en magere kost wat de klok slaat. Die 4 kg (en liefst nog wat meer) moet en zal er terug af zijn tegen juni. Dan kan ik ten minste met een gerust gemoed terug beginnen schransen als de volgende examenperiode begint.
Friday, February 09, 2007
Mars and beyond
"Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus". Dit is de titel van een wereldberoemd boek over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Volgens mij is deze titel verkeerd. De titel zou moeten zijn: "Mannen komen van veel verder dan van Mars...". Ik denk dat ze zelfs uit een ander heelal komen.
Enkele weken vroeg een kennis van mij of ik geen zin had om eens iets met hem te gaan drinken. Hij voegde er in 1 moeite aan toe dat hij al langer een boon voor mij had. Daar stond ik dan met mijn mond vol tanden. Ik kreeg er op de koop toe ook zijn gsm nummer bij. Een dag of 2 later bel ik de man in kwestie op met een voorstel voor een dag om af te spreken. Niet dat ik echt geïnteresseerd was in deze kerel, maar het is gemakkelijker om iemand af te wijzen tussen pot en pint en bovendien vond ik het wel eens een leuke afwisseling. Zijn antwoord wekte al even veel verbazing als zijn vraag. Hij was ondertussen terug samen met zijn vorige vriendin en dus kon hij niet meer afspreken. Ik vroeg mij af of hij besefte hoe hopeloos hij overkwam?
Vandaag kwam dan de kers op de taart. Hij wist mij te zeggen dat die afspraak er wel eens zou komen, zijn ondertoon was dat ik er mij geen zorgen om hoefde te maken. Alsof IK vragende partij was geweest! Heb het diplomatisch afgewimpeld dat we zulke dingen niet kunnen weten omdat we geen kristallen bol hebben. Maar ik heb mij wel voorgenomen om de volgende keer dat de vraag zich weer aandient, dat ik beleefd ga weigeren.
Enkele weken vroeg een kennis van mij of ik geen zin had om eens iets met hem te gaan drinken. Hij voegde er in 1 moeite aan toe dat hij al langer een boon voor mij had. Daar stond ik dan met mijn mond vol tanden. Ik kreeg er op de koop toe ook zijn gsm nummer bij. Een dag of 2 later bel ik de man in kwestie op met een voorstel voor een dag om af te spreken. Niet dat ik echt geïnteresseerd was in deze kerel, maar het is gemakkelijker om iemand af te wijzen tussen pot en pint en bovendien vond ik het wel eens een leuke afwisseling. Zijn antwoord wekte al even veel verbazing als zijn vraag. Hij was ondertussen terug samen met zijn vorige vriendin en dus kon hij niet meer afspreken. Ik vroeg mij af of hij besefte hoe hopeloos hij overkwam?
Vandaag kwam dan de kers op de taart. Hij wist mij te zeggen dat die afspraak er wel eens zou komen, zijn ondertoon was dat ik er mij geen zorgen om hoefde te maken. Alsof IK vragende partij was geweest! Heb het diplomatisch afgewimpeld dat we zulke dingen niet kunnen weten omdat we geen kristallen bol hebben. Maar ik heb mij wel voorgenomen om de volgende keer dat de vraag zich weer aandient, dat ik beleefd ga weigeren.
Wednesday, February 07, 2007
Geestesgestoord
Vandaag hoorde ik op het radionieuws een uitspraak van een advokaat. Deze brave man wist te zeggen dat hij voor een internering van zijn cliënte pleitte want zij was zeer zeker geestesgestoord. Op zijn minst vertoonde zij toch vreemd gedrag want de afgelopen jaren werd zowel door hemzelf als door haar familie vastgesteld dat zij onder andere tegen de muren praatte.
Om eerlijk te zijn, ik verschoot wel een beetje van deze uitspraak. Iemand geestesgestoord noemen omdat deze persoon tegen de muren praat. Ik praat als sinds ik mij kan herinneren tegen alles wat ik tegenkom. Eén van de favoriete verhalen van mijn moeder is dat ik als kind 's morgens tegen mijn kousen praatte. En ik doe dit nog steeds. Niet noodzakelijk tegen mijn kousen en ook niet noodzakelijk 's morgens want meer dan gegrom zou dat dan toch niet zijn, maar ik praat nog steeds in mezelf. Onlangs maakte ik het mee dat ik zelfs antwoord kreeg, namelijk van de collega die in het andere wc-hokje zat. Behoorlijk genant, dat kan ik u verzekeren! Hoewel ik sommige onder jullie nu al hoor denken "Ja, maar we wisten wel al langer dat er iets mis was met jou", vind ik de uitspraak van deze advokaat, op zijn zachtst gezegd, kras.
Nu ja, de dame in kwestie had ook nog wel andere dingen uitgespookt, zoals op een nacht een aantal graven op een kerkhof beschadigd zonder enige reden. Gelukkig ben ik (nog) niet in dat stadium, maar ik laat jullie zeker weten wanneer het zo ver is.
Als u me nu wil excuseren, ik heb nog een conversatie af te werken met de kussens in de zetel en daarna moet ik nog een hartig woordje praten met mijn kousen, ze zijn namelijk niet tevreden met de kast waarin ze liggen. Alsof ze daarin mogen kiezen, humpf!
Om eerlijk te zijn, ik verschoot wel een beetje van deze uitspraak. Iemand geestesgestoord noemen omdat deze persoon tegen de muren praat. Ik praat als sinds ik mij kan herinneren tegen alles wat ik tegenkom. Eén van de favoriete verhalen van mijn moeder is dat ik als kind 's morgens tegen mijn kousen praatte. En ik doe dit nog steeds. Niet noodzakelijk tegen mijn kousen en ook niet noodzakelijk 's morgens want meer dan gegrom zou dat dan toch niet zijn, maar ik praat nog steeds in mezelf. Onlangs maakte ik het mee dat ik zelfs antwoord kreeg, namelijk van de collega die in het andere wc-hokje zat. Behoorlijk genant, dat kan ik u verzekeren! Hoewel ik sommige onder jullie nu al hoor denken "Ja, maar we wisten wel al langer dat er iets mis was met jou", vind ik de uitspraak van deze advokaat, op zijn zachtst gezegd, kras.
Nu ja, de dame in kwestie had ook nog wel andere dingen uitgespookt, zoals op een nacht een aantal graven op een kerkhof beschadigd zonder enige reden. Gelukkig ben ik (nog) niet in dat stadium, maar ik laat jullie zeker weten wanneer het zo ver is.
Als u me nu wil excuseren, ik heb nog een conversatie af te werken met de kussens in de zetel en daarna moet ik nog een hartig woordje praten met mijn kousen, ze zijn namelijk niet tevreden met de kast waarin ze liggen. Alsof ze daarin mogen kiezen, humpf!
Wednesday, January 31, 2007
U bent mijn moeder
"U bent mijn moeder", dit is de titel van een monoloog die geschreven en gespeeld wordt door Sien Eggers in het Paleis. Voor de nostalgen onder jullie, het Paleis is het vroegere Jeugdtheater.
Een stuk over een dementerende moeder en haar dochter. Het geduld van de dochter en de nieuwe kinderlijke verwondering van de moeder verenigd in één persoon. Het was vertederend en ontroerend om te zien. Maar het was ook confronterend. Iedereen weet wel dat dit een reëel toekomstbeeld is, maar niemand wil er aan herinnerd worden.
Dit was toneel van de bovenste plank of zoals de spreuk in de inkomhal van het Paleis zei "Toneel moet niets, alleen boeien".
Een stuk over een dementerende moeder en haar dochter. Het geduld van de dochter en de nieuwe kinderlijke verwondering van de moeder verenigd in één persoon. Het was vertederend en ontroerend om te zien. Maar het was ook confronterend. Iedereen weet wel dat dit een reëel toekomstbeeld is, maar niemand wil er aan herinnerd worden.
Dit was toneel van de bovenste plank of zoals de spreuk in de inkomhal van het Paleis zei "Toneel moet niets, alleen boeien".
Tuesday, January 23, 2007
Seizoen
In de volksmond wordt er gezegd dat het vallen van de bladeren of het botten van de bomen moeilijke periodes zijn voor labiele mensen, voor relaties, voor de mensheid in het algemeen.
Maar nu de eerste echte koude zich in ons land heeft genesteld, kan je nauwelijks van een herfst- of lentegevoel spreken. Toch merk ik op dat er zich nu veel relatiebreuken voordoen. Het is nauwelijks bij te houden. Ik ben nog maar bekomen van de ene melding van echtscheiding of de volgende staat al voor de deur. Er zijn ook relaties die momenteel een heel moeilijke evenwichtsoefening uitvoeren, maar daar ben ik van overtuigd dat het in positieve zin zal uitdraaien.
De nieuwe singles hebben wel allemaal iets gemeenschappelijks, namelijk hun werk. Ik vraag me dus af of dat een meebepalende factor is. Een mens zou dat bijna gaan geloven.
Een andere mogelijkheid is dat dit soort periodes een steeds weerkerend fenomeen is. Een jaar of 5 geleden heb ik het nog eens gezien. Niet alleen liep mijn eigen relatie op de klippen, iedereen rondom mij vond het de hoogste tijd om het gras aan de andere kant eens te gaan inspecteren. Zouden relatiebreuken dan een cyclisch weerkerend fenomeen zijn?
Ik sta er bij en kijk er naar, biedt een luisterend oor of een troostende schouder aan daar waar het nodig is, maar verder ben ik eigenlijk wel opgelucht en blij dat ik tot hiertoe voor één keer de dans ontspring.
Maar nu de eerste echte koude zich in ons land heeft genesteld, kan je nauwelijks van een herfst- of lentegevoel spreken. Toch merk ik op dat er zich nu veel relatiebreuken voordoen. Het is nauwelijks bij te houden. Ik ben nog maar bekomen van de ene melding van echtscheiding of de volgende staat al voor de deur. Er zijn ook relaties die momenteel een heel moeilijke evenwichtsoefening uitvoeren, maar daar ben ik van overtuigd dat het in positieve zin zal uitdraaien.
De nieuwe singles hebben wel allemaal iets gemeenschappelijks, namelijk hun werk. Ik vraag me dus af of dat een meebepalende factor is. Een mens zou dat bijna gaan geloven.
Een andere mogelijkheid is dat dit soort periodes een steeds weerkerend fenomeen is. Een jaar of 5 geleden heb ik het nog eens gezien. Niet alleen liep mijn eigen relatie op de klippen, iedereen rondom mij vond het de hoogste tijd om het gras aan de andere kant eens te gaan inspecteren. Zouden relatiebreuken dan een cyclisch weerkerend fenomeen zijn?
Ik sta er bij en kijk er naar, biedt een luisterend oor of een troostende schouder aan daar waar het nodig is, maar verder ben ik eigenlijk wel opgelucht en blij dat ik tot hiertoe voor één keer de dans ontspring.
Thursday, January 18, 2007
Het uur van de waarheid
Het is dan uiteindelijk zo ver, morgen moet ik mijn eerste examen afleggen, eigenlijk is het al binnen enkele uurtjes.
Tot mijn grote verbazing ben ik rond geraakt met de leerstof, van de presocratici tot en met Frierich Nietzsche, ik heb ze allemaal doorgenomen, geblokt, er op gevloekt, proberen te begrijpen, ...
Iemand zei me onlangs dat ik hen bijnamen moest geven, hen verpersoonlijken, er een praatje mee doen. Dat heb ik gedaan en nu zitten ze allemaal door mekaar te praten en versta ik geen woord van wat ze zeggen!
Doorheen de cursus zie ik verbanden (en ditmaal zijn het geen kruisverbanden) tussen wat de ene zegt en wat de andere zegt. Ik zie overal potentiële examenvragen, maar op geen enkel kan ik een antwoord geven.
Ik heb al tientallen keren zin gehad om alle cursussen door het raam te gooien en gewoon mijn eigen domme zelf te blijven. Uiteindelijk is dit een puur theoretische "opleiding", Het Leven zal je hier niet leren. Vandaag kreeg dan ook nog eens een sms'je van de enige persoon die juist hetzelfde volgt als ik en ongeveer dezelfde achtergrond heeft (full time werken, geen vorige universitaire ervaringen) en die stopt er mee. Niet dat we zo'n goede vrienden waren geworden op die korte tijd, maar ik vind het toch wel jammer. Ik voelde me gesterkt in mijn initiatief omdat ik er niet alleen voor stond.
Nu sta ik er wel alleen voor en ondanks de aanmoedigingen van vele vrienden en sympathisanten heb ik er geen goed oog in. Ik kon het vroeger al niet, dus waarom zou ik het ineens nu wel kunnen???
Tot mijn grote verbazing ben ik rond geraakt met de leerstof, van de presocratici tot en met Frierich Nietzsche, ik heb ze allemaal doorgenomen, geblokt, er op gevloekt, proberen te begrijpen, ...
Iemand zei me onlangs dat ik hen bijnamen moest geven, hen verpersoonlijken, er een praatje mee doen. Dat heb ik gedaan en nu zitten ze allemaal door mekaar te praten en versta ik geen woord van wat ze zeggen!
Doorheen de cursus zie ik verbanden (en ditmaal zijn het geen kruisverbanden) tussen wat de ene zegt en wat de andere zegt. Ik zie overal potentiële examenvragen, maar op geen enkel kan ik een antwoord geven.
Ik heb al tientallen keren zin gehad om alle cursussen door het raam te gooien en gewoon mijn eigen domme zelf te blijven. Uiteindelijk is dit een puur theoretische "opleiding", Het Leven zal je hier niet leren. Vandaag kreeg dan ook nog eens een sms'je van de enige persoon die juist hetzelfde volgt als ik en ongeveer dezelfde achtergrond heeft (full time werken, geen vorige universitaire ervaringen) en die stopt er mee. Niet dat we zo'n goede vrienden waren geworden op die korte tijd, maar ik vind het toch wel jammer. Ik voelde me gesterkt in mijn initiatief omdat ik er niet alleen voor stond.
Nu sta ik er wel alleen voor en ondanks de aanmoedigingen van vele vrienden en sympathisanten heb ik er geen goed oog in. Ik kon het vroeger al niet, dus waarom zou ik het ineens nu wel kunnen???
Wednesday, January 10, 2007
Digitaal
De strijd om de consument is nu wel echt begonnen. Niet dat hij vroeger al niet in alle hevigheid woedde, maar nu ligt oorlog echt wel open en bloot op tafel.
Met de slogan "Binnenkort kijkt iedereen digitaal" heeft Telenet de jacht op de tv-kijkende Belg geopend. Telenet en Belgacom zijn al langer dan vandaag concurrenten. Het begon met het gewone telefoneren, daarna volgden de gewone en draadloze internetverbinding en nu is er dus de tv.
Met zijn nieuwe slogan is het duidelijk dat Telenet een behoefte tracht te creëren bij de mensen die nog geen digitale tv in huis hebben. Als je er bij wil horen, moet je wil digitale tv in huis hebben. Ze doen het voor alsof deze mensen achterlijk zijn omdat ze niet met deze hype meeheulen.
En waarom moet je dan digitaal tv kijken? Om nog meer bull shit programma's op je buis te krijgen, nog meer reality tv waaraan een normaal mens zich doodergert, nog meer films die je opneemt, maar wegens tijdsgebrek (ah ja, want je moet Beauty and the Nerd, Temptation Island, Big Brother, Expeditie Robinson, 71° Noord ook allemaal volgen) niet kan zien, nog meer idiote dansshows (al dan niet op ijsschaatsen).
Telenet tracht de mensen wijs te maken dat je niet zonder hun digitale tv kan leven, maar zouden de mensen echt zo dom zijn zich daaraan te laten vangen en vergeten dat het echte leven zich niet op tv afspeelt?
Als het van mij afhangt, komt digitale tv hier pas in huis als ik echt niets anders meer kan ontvangen. Tv helemaal bannen zal mij niet lukken, want ook ik kijk al eens graag naar pulp pur sang, al was het maar om mijn grijze massa een uurtje rust te gunnen.
Met de slogan "Binnenkort kijkt iedereen digitaal" heeft Telenet de jacht op de tv-kijkende Belg geopend. Telenet en Belgacom zijn al langer dan vandaag concurrenten. Het begon met het gewone telefoneren, daarna volgden de gewone en draadloze internetverbinding en nu is er dus de tv.
Met zijn nieuwe slogan is het duidelijk dat Telenet een behoefte tracht te creëren bij de mensen die nog geen digitale tv in huis hebben. Als je er bij wil horen, moet je wil digitale tv in huis hebben. Ze doen het voor alsof deze mensen achterlijk zijn omdat ze niet met deze hype meeheulen.
En waarom moet je dan digitaal tv kijken? Om nog meer bull shit programma's op je buis te krijgen, nog meer reality tv waaraan een normaal mens zich doodergert, nog meer films die je opneemt, maar wegens tijdsgebrek (ah ja, want je moet Beauty and the Nerd, Temptation Island, Big Brother, Expeditie Robinson, 71° Noord ook allemaal volgen) niet kan zien, nog meer idiote dansshows (al dan niet op ijsschaatsen).
Telenet tracht de mensen wijs te maken dat je niet zonder hun digitale tv kan leven, maar zouden de mensen echt zo dom zijn zich daaraan te laten vangen en vergeten dat het echte leven zich niet op tv afspeelt?
Als het van mij afhangt, komt digitale tv hier pas in huis als ik echt niets anders meer kan ontvangen. Tv helemaal bannen zal mij niet lukken, want ook ik kijk al eens graag naar pulp pur sang, al was het maar om mijn grijze massa een uurtje rust te gunnen.
Tuesday, January 09, 2007
Aaarrggghhhhh
De titel omschrijft mijn gevoel van vandaag en voor een keer gaat het niet over mijn studievooruitgang.
Ik heb vandaag in gedachten mijn baas minstens 5 keer vermoord op de meest pijnlijke methodes. Diegene die mijn (puur professionele) relatie met mijn baas kennen, weten dat ik die mens door dik en dun zou verdedigen. Behalve vandaag dus. Niet alleen was hij zijn gewoonlijk irritante zelve, hij was bovendien ook nog eens niet vatbaar voor rede en ongewoon arrogant, degoutant, ...
De rede hiervoor ligt vrij voor de hand: de overmatige werkdruk van de laatste weken. Ondanks een welverdiende kerstvakantie, lijkt iedereen zo stilletjes aan door het lint te gaan van de exorbitante eisen van onze klanten. Het is geen uitzondering dat klanten vandaag vragen om volgende week te leveren... in Burkina Fasso! Ik vermoed dat sommige mensen denken dat Hoboken ergens in Afrika ligt. Soms zou ik wel wensen dat dit waar was hoor, al was het maar voor de zon.
Het is algemeen geweten dat de mens stress ontlaadt op de persoon die het dichtst bij hem staat en op het werk sta ik dus soms letterlijk het dichtst bij mijn baas. Bijgevolg krijg ik regelmatig de volle lading. Meestal terecht, vooral als ik weer eens iets vergeten ben, maar vandaag dus ook een paar keer onterecht. Ondertussen heb ik al geleerd op zo'n momenten mijn mond te houden, antagonisme lokt alleen maar meer antagonisme uit. Binnenin borrelt het dan dat het op koken lijkt, maar we blijven kalm en hopen op een minder drukke werkperiode. Ondertussen zullen we nog maar wat overuurtjes doen en proberen zo relaxed mogelijk 's avonds achter de boeken te kruipen.
Ik heb vandaag in gedachten mijn baas minstens 5 keer vermoord op de meest pijnlijke methodes. Diegene die mijn (puur professionele) relatie met mijn baas kennen, weten dat ik die mens door dik en dun zou verdedigen. Behalve vandaag dus. Niet alleen was hij zijn gewoonlijk irritante zelve, hij was bovendien ook nog eens niet vatbaar voor rede en ongewoon arrogant, degoutant, ...
De rede hiervoor ligt vrij voor de hand: de overmatige werkdruk van de laatste weken. Ondanks een welverdiende kerstvakantie, lijkt iedereen zo stilletjes aan door het lint te gaan van de exorbitante eisen van onze klanten. Het is geen uitzondering dat klanten vandaag vragen om volgende week te leveren... in Burkina Fasso! Ik vermoed dat sommige mensen denken dat Hoboken ergens in Afrika ligt. Soms zou ik wel wensen dat dit waar was hoor, al was het maar voor de zon.
Het is algemeen geweten dat de mens stress ontlaadt op de persoon die het dichtst bij hem staat en op het werk sta ik dus soms letterlijk het dichtst bij mijn baas. Bijgevolg krijg ik regelmatig de volle lading. Meestal terecht, vooral als ik weer eens iets vergeten ben, maar vandaag dus ook een paar keer onterecht. Ondertussen heb ik al geleerd op zo'n momenten mijn mond te houden, antagonisme lokt alleen maar meer antagonisme uit. Binnenin borrelt het dan dat het op koken lijkt, maar we blijven kalm en hopen op een minder drukke werkperiode. Ondertussen zullen we nog maar wat overuurtjes doen en proberen zo relaxed mogelijk 's avonds achter de boeken te kruipen.
Sunday, January 07, 2007
Mirakel
Het is officieel nu, ik heb een mirakel nodig! En geen kleintje, bij voorkeur een heel groot, liefst in de vorm van een nieuw stel hersenen.
De verschillende theorieën van de dode filosofen kan ik onder de knie krijgen (ik snap best waarom sommigen onder hen aan waanzin ten onder zijn gegaan). Het inzicht in de kunstgeschiedenis van de voorbije 3000 jaar zal ik ook nog wel krijgen. Maar waarom het een hoop lettertjes verbonden door logische connectoren en besluit in de vorm van een ander lettertje wordt getrokken en dan nog dit bewijs kunnen leveren, dat gaat ver boven mijn petje. Ik sta al een stapje verder dan 3 maanden geleden, toen wist ik zelfs nog niet hoe ik er aan moest beginnen. Nu lukt dat al een beetje, maar het enige bewijs dat ik kan leveren is dat mijn logica niet overeenstemt met de logica in het boek! En je snapt wel dat dit een groot probleem is. Ik heb het enkel nog maar over 1 deel van de in totaal 3 delen. Ik durf zelfs nog niet denken aan de andere 2. Wat betreft de semantiek (=behoud van waarheid) van beweringen heb ik nog een beetje vertrouwen, maar propositielogica 1? Nee, dat lukt me nooit in dit leven.
Ik zou natuurlijk de rest van mijn leven kunnen wijden aan het uitvinden en uitwerken van een nieuwe logica, maar ik vrees dat ik dan, zoals Nietzsche, in totale waanzin zal sterven. Ik heb best wel sympathie voor die man, alleen maar omwille van dat feit.
Waarom heb ik alleen maar het ongeduld en de opvliegendheid van mijn vader geërfd en niet zijn logisch verstand????
De verschillende theorieën van de dode filosofen kan ik onder de knie krijgen (ik snap best waarom sommigen onder hen aan waanzin ten onder zijn gegaan). Het inzicht in de kunstgeschiedenis van de voorbije 3000 jaar zal ik ook nog wel krijgen. Maar waarom het een hoop lettertjes verbonden door logische connectoren en besluit in de vorm van een ander lettertje wordt getrokken en dan nog dit bewijs kunnen leveren, dat gaat ver boven mijn petje. Ik sta al een stapje verder dan 3 maanden geleden, toen wist ik zelfs nog niet hoe ik er aan moest beginnen. Nu lukt dat al een beetje, maar het enige bewijs dat ik kan leveren is dat mijn logica niet overeenstemt met de logica in het boek! En je snapt wel dat dit een groot probleem is. Ik heb het enkel nog maar over 1 deel van de in totaal 3 delen. Ik durf zelfs nog niet denken aan de andere 2. Wat betreft de semantiek (=behoud van waarheid) van beweringen heb ik nog een beetje vertrouwen, maar propositielogica 1? Nee, dat lukt me nooit in dit leven.
Ik zou natuurlijk de rest van mijn leven kunnen wijden aan het uitvinden en uitwerken van een nieuwe logica, maar ik vrees dat ik dan, zoals Nietzsche, in totale waanzin zal sterven. Ik heb best wel sympathie voor die man, alleen maar omwille van dat feit.
Waarom heb ik alleen maar het ongeduld en de opvliegendheid van mijn vader geërfd en niet zijn logisch verstand????
Saturday, December 30, 2006
Blog on!
Enkele mensen die mij nauw aan het hart liggen, zijn ook fervente bloggers. Er is Lielaloeke die mijn voorbeeld is geweest en Fijn Eten voor wie ik rolmodel ben geweest. Om u het plezier niet te ontnemen deze 2 pareltjes van blogs te lezen, heb ik de links hiernaast gezet. Have fun zou ik zeggen!
Wednesday, December 27, 2006
Hoera!
Na de zoveelste keer dat mijn auto mij in de steek heeft gelaten, heb ik vandaag de knoop doorgehakt. Vanaf 30 december 2006 ben ik de trotse eigenaar van een Renault Clio van 6 jaar oud!!! Ok, deze wagen is geen diesel en heeft niet de net iets grotere koffer die ik wilde, maar een mens mag ook nu weer niet té kieskeurig zijn in tijden van nood. Al mijn spaarcenten gaan er ook aan op, maar de situatie zoals ze nu was, was ook niet meer houdbaar. Nog 3 nachtjes slapen en ik mag mijn nieuwe tuuteke gaan halen, ik voel me net een kind op de vooravond van Sinterklaas =)
Monday, December 25, 2006
Bezinning
Het is tijd voor een moment van bezinning. Niet omdat het Kerstmis is, maar omdat het nodig is.
Gedurende maanden vertoont mijn leven sterke gelijkenissen met de vlakke hartslaglijn van iemand die dood is. Ik had daar geen problemen mee, integendeel zelfs. Het gaf me de mogelijkheid op me te concentreren op de belangrijke dingen.
En net nu, dat ik de rust en kalmte in mijn verstand zo broodnodig heb (het is binnenkort examentijd), wordt alles verstoord. Daarom probeer ik het op deze manier rationeel te benaderen.
Goed, ik geef toe, het was een ingeving van het moment. De sfeer, het te veel aan alcohol in mijn bloed speelden een belangrijke rol. Iedereen heeft al eens behoefte aan aandacht en soms ook aan de foute soort aandacht. Het stelde niets voor, maar de herinnering blijft doorspelen. Er zijn 1000 en 1 redenen waarom het niet kan en niet mag.
Ik moet me concentreren blijven concentreren op de belangrijke dingen, niet op de bijzaken. Dus... shoo.... weg met die herinnering....
Gedurende maanden vertoont mijn leven sterke gelijkenissen met de vlakke hartslaglijn van iemand die dood is. Ik had daar geen problemen mee, integendeel zelfs. Het gaf me de mogelijkheid op me te concentreren op de belangrijke dingen.
En net nu, dat ik de rust en kalmte in mijn verstand zo broodnodig heb (het is binnenkort examentijd), wordt alles verstoord. Daarom probeer ik het op deze manier rationeel te benaderen.
Goed, ik geef toe, het was een ingeving van het moment. De sfeer, het te veel aan alcohol in mijn bloed speelden een belangrijke rol. Iedereen heeft al eens behoefte aan aandacht en soms ook aan de foute soort aandacht. Het stelde niets voor, maar de herinnering blijft doorspelen. Er zijn 1000 en 1 redenen waarom het niet kan en niet mag.
Ik moet me concentreren blijven concentreren op de belangrijke dingen, niet op de bijzaken. Dus... shoo.... weg met die herinnering....
Sunday, December 17, 2006
Buren
Beter een goede buur dan een verre. Zo gaat het Vlaamsche spreekwoord. Op dit moment ben ik daar niet al te zeker van.
Een maand of 2 geleden heb ik nieuwe onderburen gekregen. Een jong koppel, Elke en Kevin. "Leuk" was mijn eerste gedachte. Een beetje verjonging van het gebouw waar ik in woon, kan zeker geen kwaad. Dat "leuke" heeft niet lang geduurd. Het is niet dat deze mensen overmatig lawaai maken of alles vuil maken. Was het dat maar. Een week of 2 nadat ze in hun appartement waren getrokken, werd ik voor de eerste keer midden in de nacht uit bed gebeld. Het was een nacht van zondag op maandag, ik had al problemen gehad om de slaap te vatten en een deurbel die om half zes 's morgens keihard gaat, is echt geen opkikker voor mijn humeur. Nu goed, ik had nog een beetje begrip. Ze hadden waarschijnlijk nog niet de kans gehad om het naamplaatje van hun bel te veranderen en met 2 dezelfde voornamen is de vergissing snel gemaakt natuurlijk. Ik was hoopvol dat dit voorvalletje niet meer zou gebeuren. Helaas ging mijn hoop snel in rook op. Na de derde nachtelijke wake-up call ben ik eens gaan praten met mijn onderburen. Wat bleek, ik was niet de enige die 's nachts uit bed werd gezet door hun bezoek, maar een nieuw naamplaatje is wel moeilijk want ze gingen hier niet lang blijven wonen. Ok, ik snap dan wel dat je in zo'n geval niet al te veel geld wil uitgeven aan zoiets stoms als een naamplaatje, maar het is kleine moeite om dan maar een papiertje of een dymo stickertje te hangen.
De kers op de taart kwam afgelopen week. Om half zes ging de bel weer. Omdat ik al uit ervaring wist dat ze blijven bellen tot er iemand antwoordt, ben ik maar uit bed gerold om te gaan zeggen dat ze op het verkeerde belletje hadden gedrukt. Maar in plaats van het gebruikelijke zinnetje "Is de Kevin daar?" te horen was het deze keer iets helemaal anders. Een beschaafde mannenstem wist mij te zeggen dat hij Amoris van Amoris Consult was en of ik gebeld had om mij eens te laten verwennen.... Nu laat ik duidelijk zijn over enkele dingen: als ik mij wil laten verwennen in de zin dat die gast bedoelde, ben ik zeker niet bereid om er voor te betalen. En ten tweede ga ik dat niet om half zes 's morgens laten doen als ik diep in slaap ben en aan het dromen van mijn prins op het witte paard. Mijn vermoeden is dat de verwennerij voor de Elke van een verdiep lager bestemd was en niet voor mij. Ik heb alleszins niet naar Amoris consult gebeld en als het een grap van iemand uit mijn kenissen- of vriendenkring was, kennen ze me heel slecht anders zouden ze zoiets niet hebben bedacht.
Een maand of 2 geleden heb ik nieuwe onderburen gekregen. Een jong koppel, Elke en Kevin. "Leuk" was mijn eerste gedachte. Een beetje verjonging van het gebouw waar ik in woon, kan zeker geen kwaad. Dat "leuke" heeft niet lang geduurd. Het is niet dat deze mensen overmatig lawaai maken of alles vuil maken. Was het dat maar. Een week of 2 nadat ze in hun appartement waren getrokken, werd ik voor de eerste keer midden in de nacht uit bed gebeld. Het was een nacht van zondag op maandag, ik had al problemen gehad om de slaap te vatten en een deurbel die om half zes 's morgens keihard gaat, is echt geen opkikker voor mijn humeur. Nu goed, ik had nog een beetje begrip. Ze hadden waarschijnlijk nog niet de kans gehad om het naamplaatje van hun bel te veranderen en met 2 dezelfde voornamen is de vergissing snel gemaakt natuurlijk. Ik was hoopvol dat dit voorvalletje niet meer zou gebeuren. Helaas ging mijn hoop snel in rook op. Na de derde nachtelijke wake-up call ben ik eens gaan praten met mijn onderburen. Wat bleek, ik was niet de enige die 's nachts uit bed werd gezet door hun bezoek, maar een nieuw naamplaatje is wel moeilijk want ze gingen hier niet lang blijven wonen. Ok, ik snap dan wel dat je in zo'n geval niet al te veel geld wil uitgeven aan zoiets stoms als een naamplaatje, maar het is kleine moeite om dan maar een papiertje of een dymo stickertje te hangen.
De kers op de taart kwam afgelopen week. Om half zes ging de bel weer. Omdat ik al uit ervaring wist dat ze blijven bellen tot er iemand antwoordt, ben ik maar uit bed gerold om te gaan zeggen dat ze op het verkeerde belletje hadden gedrukt. Maar in plaats van het gebruikelijke zinnetje "Is de Kevin daar?" te horen was het deze keer iets helemaal anders. Een beschaafde mannenstem wist mij te zeggen dat hij Amoris van Amoris Consult was en of ik gebeld had om mij eens te laten verwennen.... Nu laat ik duidelijk zijn over enkele dingen: als ik mij wil laten verwennen in de zin dat die gast bedoelde, ben ik zeker niet bereid om er voor te betalen. En ten tweede ga ik dat niet om half zes 's morgens laten doen als ik diep in slaap ben en aan het dromen van mijn prins op het witte paard. Mijn vermoeden is dat de verwennerij voor de Elke van een verdiep lager bestemd was en niet voor mij. Ik heb alleszins niet naar Amoris consult gebeld en als het een grap van iemand uit mijn kenissen- of vriendenkring was, kennen ze me heel slecht anders zouden ze zoiets niet hebben bedacht.
Friday, December 15, 2006
Tuesday, December 05, 2006
1 minuut stilte
Ik zou 1 minuut stilte willen vragen voor het heengaan van een zeer geliefd man.
Vanavond, op de vooravond van zijn verjaardag, heb ik moeten vaststellen dat de traditie van Sinterklaas al stopt midden november in plaats van op 7 december.
Inderdaad, midden november werd de goedheiligman reeds verbannen naar de baby afdeling van mijn warenhuis. Alsof hij een dementerende, incontinente bejaarde zonder tanden was, werd hij tussen de luiers en de babyvoeding geplaatst. Een regelrechte heiligschennis! Ik zou menig kranig oudje het hem nog wel eens zien nadoen om bij nacht en ontij op een paard over de daken te rijden en zo de kinderen te belonen voor een heel jaar van goed gedrag. De mandarijntjes die hij meebrengt, zijn nog maar net op smaak. Nu ja, mijn smaak ten minste. Ik heb het niet zo met die droge, zure, in de vriezer gestoken mandarijntjes. Manadarijntjes moet voor mij stevig en sappig zijn zoals... nou, zoals goeie mandarijntjes hè.
Alsof dit nog niet voldoende was, zag ik dat er vandaag, 5 december, al helemaal geen sprake meer was van Sint Nicolaas. Hij was helemaal verwijderd uit het winkelbeeld en hij had plaats gemaakt voor een regelrecht kerstboom mét cadeautjes er onder. Ik vermoed dat Kerstmis gewoon rendabeler is voor winkels, maar wat is er mis met een beetje nostalgie en traditie?
Vanavond, op de vooravond van zijn verjaardag, heb ik moeten vaststellen dat de traditie van Sinterklaas al stopt midden november in plaats van op 7 december.
Inderdaad, midden november werd de goedheiligman reeds verbannen naar de baby afdeling van mijn warenhuis. Alsof hij een dementerende, incontinente bejaarde zonder tanden was, werd hij tussen de luiers en de babyvoeding geplaatst. Een regelrechte heiligschennis! Ik zou menig kranig oudje het hem nog wel eens zien nadoen om bij nacht en ontij op een paard over de daken te rijden en zo de kinderen te belonen voor een heel jaar van goed gedrag. De mandarijntjes die hij meebrengt, zijn nog maar net op smaak. Nu ja, mijn smaak ten minste. Ik heb het niet zo met die droge, zure, in de vriezer gestoken mandarijntjes. Manadarijntjes moet voor mij stevig en sappig zijn zoals... nou, zoals goeie mandarijntjes hè.
Alsof dit nog niet voldoende was, zag ik dat er vandaag, 5 december, al helemaal geen sprake meer was van Sint Nicolaas. Hij was helemaal verwijderd uit het winkelbeeld en hij had plaats gemaakt voor een regelrecht kerstboom mét cadeautjes er onder. Ik vermoed dat Kerstmis gewoon rendabeler is voor winkels, maar wat is er mis met een beetje nostalgie en traditie?
Sunday, November 26, 2006
Chaos
Een tijdje geleden smste iemand me dat chaos enkel een orde is die nog niet ontcijferd is. Je zou kunnen zeggen dat het mijn lijfspreuk is.
Er bestaat ook een wiskundig bewijs dat zegt dat als je niet tussenkomt in de orde van een ruimte dat die orde stilletjes aan naar chaos evolueert. Ik ga dit wiskundig bewijs niet uitleggen, want ik snap er zelf ook niets van, maar ik verondersteld wel dat diegene die het heeft uitgedacht geen fouten heeft gemaakt.
Orde en chaos, voor eeuwig met elkaar verbonden.
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik nogal chaos-bestendig ben. Ik voel me redelijk goed thuis in chaos. Te veel orde geeft me de creeps. Maar ook ik heb een grens voor het bestaan van chaos in mijn leven. Ik heb gemerkt dat ik afgelopen deze grens heb bereikt. Chaos en stress op het werk, een auto die niet wil meewerken, een appartement waarin een bom ontploft lijkt te zijn. Het gevolg was grote wanorde in mijn hoofd waardoor veilig weggeborgen herinneringen als een heuse wervelstorm door mijn hoofd raasden. Ik kan het je verzekeren, geen prettig gevoel.
Daarom heb ik de koe bij de horens gevat. Ik ben begonnen met eerst de onafgewerkt rommel op werk op te ruimen. Daarna heb ik de rommel thuis weggewerkt. En wonder boven wonder, het resultaat was dat ook de demonen in mijn hoofd zich te rusten hebben gelegd. Driewerf hoera.
Tot ik vanavond mijn agenda opendeed en merkt dat ik morgen een dubbele boeking heb (waarom werk ik ook toch met 2 agenda's???). Het zal prioriteiten vastleggen worden. Ik ga er nog eens een nachtje overslapen, maar diep binnenin weet ik wel al wat de prioriteit zal krijgen, hetgeen me het meeste plezier zal opleveren...
Er bestaat ook een wiskundig bewijs dat zegt dat als je niet tussenkomt in de orde van een ruimte dat die orde stilletjes aan naar chaos evolueert. Ik ga dit wiskundig bewijs niet uitleggen, want ik snap er zelf ook niets van, maar ik verondersteld wel dat diegene die het heeft uitgedacht geen fouten heeft gemaakt.
Orde en chaos, voor eeuwig met elkaar verbonden.
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik nogal chaos-bestendig ben. Ik voel me redelijk goed thuis in chaos. Te veel orde geeft me de creeps. Maar ook ik heb een grens voor het bestaan van chaos in mijn leven. Ik heb gemerkt dat ik afgelopen deze grens heb bereikt. Chaos en stress op het werk, een auto die niet wil meewerken, een appartement waarin een bom ontploft lijkt te zijn. Het gevolg was grote wanorde in mijn hoofd waardoor veilig weggeborgen herinneringen als een heuse wervelstorm door mijn hoofd raasden. Ik kan het je verzekeren, geen prettig gevoel.
Daarom heb ik de koe bij de horens gevat. Ik ben begonnen met eerst de onafgewerkt rommel op werk op te ruimen. Daarna heb ik de rommel thuis weggewerkt. En wonder boven wonder, het resultaat was dat ook de demonen in mijn hoofd zich te rusten hebben gelegd. Driewerf hoera.
Tot ik vanavond mijn agenda opendeed en merkt dat ik morgen een dubbele boeking heb (waarom werk ik ook toch met 2 agenda's???). Het zal prioriteiten vastleggen worden. Ik ga er nog eens een nachtje overslapen, maar diep binnenin weet ik wel al wat de prioriteit zal krijgen, hetgeen me het meeste plezier zal opleveren...
Thursday, November 23, 2006
Groot
Mijn autootje is terug in de wereld van de levenden. Hij is vakkundig gereanimeerd geworden in een in mijn ogen zeer louche garage. Ik heb echter de raad gekregen om toch maar stilletjes aan naar een nieuw modelletje uit te kijken, want die schroothoop van een auto zal het niet lang meer trekken.
Het is mij afgelopen week weeral eens opgevallen hoe hopeloos verloren een mens is zonder auto. Probeer maar eens in een deftige tijdspanne in Brussel te geraken met het openbaar vervoer. Je moet al bijna een overlevingspakket inclusief slaapzak meenemen. Gelukkig heb ik een fantastisch lieve, lieve, supersympathieke baas (hij moest eens weten dat ik dit over hem schrijf). Ik heb namelijk de afgelopen week gebruik mogen maken van een bedrijfswagen die op overschot was. Ik geef eerlijk toe dat de eerste 2 ritten niet vlekkeloos verlopen zijn. Ten eerste ben ik niet gewoon om met zo'n grote auto te rijden, ten tweede waren er enkele technische eigenaardigheden waar ik aan gewoon moest worden. Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik na een week wel gewoon was geworden aan deze superluxueuze wagen. Alleen al het genot om zonder problemen en zonder plankgas te moeten geven andere auto's kunnen voorbijsteken, een totale zaligheid. Parkeren met zo'n ding is wel iets minder, maar ja, parkeren is nooit mijn sterkste kant geweest. Mijn motto in parkeren is: "Schoon scheef is ook niet mis". Als deze auto zou verkocht worden, weet ik dat ik eerste keuze krijg om hem over te nemen, maar ik ga dit fantastische aanbod toch moeten afslaan, want ik vrees (weet zeker) dat ik mij zal blauw betalen aan verzekering.
Nu is dus de hamvraag, koop ik terug een tweedehandse wagen (mijn adviseur van vorige keer neem ik alvast niet meer mee) of ga ik voor een totaal nieuwe auto. Dit is vooral een financiële hamvraag en het financieel aantrekkelijke aanbod dat ik uit totaal onverwachtte hoek heb gekregen, neem ik zeker in overweging. Ondertussen is het duimen dat mijn schroothoop het nog uithoudt tot ik mijn beslissing heb genomen.
Het is mij afgelopen week weeral eens opgevallen hoe hopeloos verloren een mens is zonder auto. Probeer maar eens in een deftige tijdspanne in Brussel te geraken met het openbaar vervoer. Je moet al bijna een overlevingspakket inclusief slaapzak meenemen. Gelukkig heb ik een fantastisch lieve, lieve, supersympathieke baas (hij moest eens weten dat ik dit over hem schrijf). Ik heb namelijk de afgelopen week gebruik mogen maken van een bedrijfswagen die op overschot was. Ik geef eerlijk toe dat de eerste 2 ritten niet vlekkeloos verlopen zijn. Ten eerste ben ik niet gewoon om met zo'n grote auto te rijden, ten tweede waren er enkele technische eigenaardigheden waar ik aan gewoon moest worden. Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik na een week wel gewoon was geworden aan deze superluxueuze wagen. Alleen al het genot om zonder problemen en zonder plankgas te moeten geven andere auto's kunnen voorbijsteken, een totale zaligheid. Parkeren met zo'n ding is wel iets minder, maar ja, parkeren is nooit mijn sterkste kant geweest. Mijn motto in parkeren is: "Schoon scheef is ook niet mis". Als deze auto zou verkocht worden, weet ik dat ik eerste keuze krijg om hem over te nemen, maar ik ga dit fantastische aanbod toch moeten afslaan, want ik vrees (weet zeker) dat ik mij zal blauw betalen aan verzekering.
Nu is dus de hamvraag, koop ik terug een tweedehandse wagen (mijn adviseur van vorige keer neem ik alvast niet meer mee) of ga ik voor een totaal nieuwe auto. Dit is vooral een financiële hamvraag en het financieel aantrekkelijke aanbod dat ik uit totaal onverwachtte hoek heb gekregen, neem ik zeker in overweging. Ondertussen is het duimen dat mijn schroothoop het nog uithoudt tot ik mijn beslissing heb genomen.
Monday, November 20, 2006
What's in a name
Iedereen doet het wel eens, zijn eigen naam googelen. Gewoon om te zien wat de resultaten zijn. Het is gewoon leuk om te weten hoe dikwijls je eigen naam op het internet te vinden is en meer nog op welke websites. Stel je voor dat je je naam plots terugvindt op een pornosite. Dat zou wel even schrikken zijn, zeker als het lichaam dat bij je naam staat ook nog eens je eigen lichaam is. Dan zou ik toch maar vragen beginnen stellen bij het soort vrienden dat je er op na houdt....
Gewoon voor fun heb ik vandaag eens mijn bijnaam gegoogeled (zou het werkwoord "googelen" al opgenomen zijn in Van Dale?). Ellemina is een naam die ik al meer dan 10 jaar meedraag, zij het wel dat hij tegenwoordig iets minder frequent wordt gebruikt dan vroeger. Ik heb hem gekregen van een vriend die hem heeft afgeleid van de naam van een dorpje in Nederland. Het klonk goed is en is als vanzelf overgenomen door vrienden. Die vriend zie ik nu nog met een gemiddelde van 1 maal per jaar maar de naam is wel gebleven. Er zijn zelfs al varianten opgekomen: Willemina, Sannemina.
Groot was dan ook mijn verbazing dat ik tijdens het opzoeken van de naam Ellemina er achter kwam dat het ook een echt gebruikte voornaam is. Er is een Ellemina Underkoffler, een Ellemina Trautman, er zullen ook nog wel andere Ellemina's zijn. Wat ik dacht iets unieks te zijn, is het dus eigenlijk niet. De naam Ellemina staat zelfs vermeld als een gangbare babynaam op een site waar je namen kan opzoeken.
Weeral een illusie minder in mijn leven, maar ik ga deze bijnaam toch wel behouden, al was het maar omwille van de talloze herinneringen.
Gewoon voor fun heb ik vandaag eens mijn bijnaam gegoogeled (zou het werkwoord "googelen" al opgenomen zijn in Van Dale?). Ellemina is een naam die ik al meer dan 10 jaar meedraag, zij het wel dat hij tegenwoordig iets minder frequent wordt gebruikt dan vroeger. Ik heb hem gekregen van een vriend die hem heeft afgeleid van de naam van een dorpje in Nederland. Het klonk goed is en is als vanzelf overgenomen door vrienden. Die vriend zie ik nu nog met een gemiddelde van 1 maal per jaar maar de naam is wel gebleven. Er zijn zelfs al varianten opgekomen: Willemina, Sannemina.
Groot was dan ook mijn verbazing dat ik tijdens het opzoeken van de naam Ellemina er achter kwam dat het ook een echt gebruikte voornaam is. Er is een Ellemina Underkoffler, een Ellemina Trautman, er zullen ook nog wel andere Ellemina's zijn. Wat ik dacht iets unieks te zijn, is het dus eigenlijk niet. De naam Ellemina staat zelfs vermeld als een gangbare babynaam op een site waar je namen kan opzoeken.
Weeral een illusie minder in mijn leven, maar ik ga deze bijnaam toch wel behouden, al was het maar omwille van de talloze herinneringen.
Thursday, November 16, 2006
Heilige koe
Nee, ik heb het hier niet over de Indiaase heilige koe, maar over de westerse heilige koe: De Auto. Op dit moment permiteer ik het mij om te zeggen Klote-Shit-Metalen-Bak-Met-Vier-Wielen!
Mijn eigen heilige koe staat op de rand van de figuurlijke afgrond: deze avond weigerde hij alle dienst. Een half geluid en daar niets meer, nada, noppes, nougatbollen. Ik heb eigenlijk geen geld voor een andere (laat staan nieuwe) auto, maar als hij zo blijft voortdoen, ben ik meer dan bereid om mezelf er voor in schulden te steken, want ik ben het BEU! Met de olie-vreterij kon ik nog leven. De douche die af en toe vanuit het dak komt, ok, als ik eerst een paar keer een rechtse bocht neem als het heeft geregend dan is mijn passagier nat en niet ik. Maar nu deze weigering is de spreekwoordelijke druppel. Als ik hem morgen aan de praat krijg (ik zal mijn vrouwelijke charmes in de strijd moeten gooien bij mijn mannelijke collega's), rij ik regelrecht naar de eerste beste garage en ruil deze schroothoop in voor een ander model. En deze keer zal het een vrouwelijke auto worden, want deze is een op en top mannelijk model: hij laat me telkens weer in de steek als ik hem nodig heb.
Mijn eigen heilige koe staat op de rand van de figuurlijke afgrond: deze avond weigerde hij alle dienst. Een half geluid en daar niets meer, nada, noppes, nougatbollen. Ik heb eigenlijk geen geld voor een andere (laat staan nieuwe) auto, maar als hij zo blijft voortdoen, ben ik meer dan bereid om mezelf er voor in schulden te steken, want ik ben het BEU! Met de olie-vreterij kon ik nog leven. De douche die af en toe vanuit het dak komt, ok, als ik eerst een paar keer een rechtse bocht neem als het heeft geregend dan is mijn passagier nat en niet ik. Maar nu deze weigering is de spreekwoordelijke druppel. Als ik hem morgen aan de praat krijg (ik zal mijn vrouwelijke charmes in de strijd moeten gooien bij mijn mannelijke collega's), rij ik regelrecht naar de eerste beste garage en ruil deze schroothoop in voor een ander model. En deze keer zal het een vrouwelijke auto worden, want deze is een op en top mannelijk model: hij laat me telkens weer in de steek als ik hem nodig heb.
Monday, November 13, 2006
Onrust
Het zal je maar overkomen, zoals het mij overkomt vanavond. Moe in bed kruipen, lichten uit en na een uur nog klaarwakker liggen. Ik voel de onrust vanaf mijn voeten naar omhoog kruipen. Een heel vervelend gevoel.
Eigenlijk heb ik zin om een eindje te gaan wandelen, maar het is al voorbij middernacht en dan moet ik mij terug aankleden. Naar waar zou ik trouwens op dit uur wandelen?
Allerlei gedachten, herinneringen eigenlijk, spoken door mijn hoofd. Een etentje in een chique restaurant. Sommige stomme details kan ik mij herinneren, zoals dat er broodjes met sesamzaad werden gesereerd, dat er kleine blauwe visjes in het aquarium zaten, welke kleren ik aan had, over andere stomme details breek ik mijn hoofd zoals zat hij nu rechts of links van mij. Ik herinner me ook nog dat ik er eigenlijk wel een beetje trots op was dat ook ik was uitgenodigd die avond. Ik was toen nog zo dom om te denken dat dit wel eens het zou kunnen zijn waar ik zo naar op zoek was (op slechte momenten denk ik dit nog steeds, met heel veel spijt er bij dat het niet zo heeft mogen zijn).
Ik heb al één en ander geprobeerd om de slaap te vatten: in 2 boeken gelezen, eentje over prostitutie op het einde van de 19de eeuw (ik zou niet graag vrouw zijn geweest in die tijd) en eentje over religie en zelfs die laatste heeft niet het gewenste effect. Melk heb ik niet meer in huis, zo die kan ik ook niet warm maken met het oog op slaapverwekking. Totale lichaamsontspanning lukt ook niet, daarvoor is de onrust al te groot geworden. Bovendien voel ik ook nog eens een lichte paniek opkomen omdat binnen een kleine 6 uur mijn wekkers aflopen en ik een lange dag voor de boeg heb waarvoor ik maar beter kan uitgeslapen zijn.
Met dit allemaal te schrijven, denk ik dat ik ondertussen er achter ben gekomen welke factor de boosdoener van mijn probleem is: het weekend, of beter gezegd mijn bioritme dat zich in het weekend terug naar normaal zet, het is te zeggen naar een nachtritme. Het kan heel plezant zijn om een nachtraaf te zijn (de rust, de stilte van de nacht kunnen zo weldadig zijn), maar op moment zoals deze is het een vloek!
Eigenlijk heb ik zin om een eindje te gaan wandelen, maar het is al voorbij middernacht en dan moet ik mij terug aankleden. Naar waar zou ik trouwens op dit uur wandelen?
Allerlei gedachten, herinneringen eigenlijk, spoken door mijn hoofd. Een etentje in een chique restaurant. Sommige stomme details kan ik mij herinneren, zoals dat er broodjes met sesamzaad werden gesereerd, dat er kleine blauwe visjes in het aquarium zaten, welke kleren ik aan had, over andere stomme details breek ik mijn hoofd zoals zat hij nu rechts of links van mij. Ik herinner me ook nog dat ik er eigenlijk wel een beetje trots op was dat ook ik was uitgenodigd die avond. Ik was toen nog zo dom om te denken dat dit wel eens het zou kunnen zijn waar ik zo naar op zoek was (op slechte momenten denk ik dit nog steeds, met heel veel spijt er bij dat het niet zo heeft mogen zijn).
Ik heb al één en ander geprobeerd om de slaap te vatten: in 2 boeken gelezen, eentje over prostitutie op het einde van de 19de eeuw (ik zou niet graag vrouw zijn geweest in die tijd) en eentje over religie en zelfs die laatste heeft niet het gewenste effect. Melk heb ik niet meer in huis, zo die kan ik ook niet warm maken met het oog op slaapverwekking. Totale lichaamsontspanning lukt ook niet, daarvoor is de onrust al te groot geworden. Bovendien voel ik ook nog eens een lichte paniek opkomen omdat binnen een kleine 6 uur mijn wekkers aflopen en ik een lange dag voor de boeg heb waarvoor ik maar beter kan uitgeslapen zijn.
Met dit allemaal te schrijven, denk ik dat ik ondertussen er achter ben gekomen welke factor de boosdoener van mijn probleem is: het weekend, of beter gezegd mijn bioritme dat zich in het weekend terug naar normaal zet, het is te zeggen naar een nachtritme. Het kan heel plezant zijn om een nachtraaf te zijn (de rust, de stilte van de nacht kunnen zo weldadig zijn), maar op moment zoals deze is het een vloek!
Sunday, November 05, 2006
Kus
Is het niet raar dat je nooit je eerste kus vergeet, maar wel de laatste?
Een eerste kus is iets speciaal, het laat een onuitwisbare indruk achter. Ik herinner me bijna al mijn eerste kussen nog. Op de meest gewone plekjes zoals in de cinema (de cinema vind ik trouwens een slechte plaats om te kussen. Je mist dan een stuk van de film) of in de auto. Ook de minder gewone plekjes zoals de luchtmatras of 's nachts op het midden van een anders druk kruispunt. Ik kan mij soms de meest bizarre details herinneren. Niet alleen welke hoek van welke straat, maar ook de auto die voorbijreed en toeterde en de muziek achteraf op de radio. Hoewel ik toen al lang uit mijn tienerjaren was, voelde ik mij even terug in tijd gekatapulteerd. Alleen de eerste kus met mijn eerste echte lief herinner ik me langs geen kant. Wel nog de reden waarom hij het uitmaakte: hij had iemand anders. Wist ik veel toen dat dat the story of my life ging worden.
Een laatste kus is daarentegen iets anders. Hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan ze mij niet meer herinneren. Je denkt ook nooit "Dit is mijn laatste kus met die persoon". Je besteedt er geen aandacht aan, het kussen is een gewoonte geworden. Voortaan ga ik beter mijn best doen om er wel aandacht aan te besteden want je maar nooit wanneer die laatste kus komt.
Een eerste kus is iets speciaal, het laat een onuitwisbare indruk achter. Ik herinner me bijna al mijn eerste kussen nog. Op de meest gewone plekjes zoals in de cinema (de cinema vind ik trouwens een slechte plaats om te kussen. Je mist dan een stuk van de film) of in de auto. Ook de minder gewone plekjes zoals de luchtmatras of 's nachts op het midden van een anders druk kruispunt. Ik kan mij soms de meest bizarre details herinneren. Niet alleen welke hoek van welke straat, maar ook de auto die voorbijreed en toeterde en de muziek achteraf op de radio. Hoewel ik toen al lang uit mijn tienerjaren was, voelde ik mij even terug in tijd gekatapulteerd. Alleen de eerste kus met mijn eerste echte lief herinner ik me langs geen kant. Wel nog de reden waarom hij het uitmaakte: hij had iemand anders. Wist ik veel toen dat dat the story of my life ging worden.
Een laatste kus is daarentegen iets anders. Hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan ze mij niet meer herinneren. Je denkt ook nooit "Dit is mijn laatste kus met die persoon". Je besteedt er geen aandacht aan, het kussen is een gewoonte geworden. Voortaan ga ik beter mijn best doen om er wel aandacht aan te besteden want je maar nooit wanneer die laatste kus komt.
Wednesday, October 11, 2006
Leo
Vorig weekend is Leo gestorven, reden: Alzheimer. Zijn is dood is ongeveer 3 jaar na de vaststelling van de ziekte en 3 maanden na zijn 65ste verjaardag gekomen. Weinigen onder jullie kennen hem, maar Leo was een standbeeld van een man. Ik herinner me hem als iemand die altijd goedgezind was, een harde werker en vooral een man met koolschuppen van handen. Het was raar om afscheid van hem te nemen, alhoewel ik hem de laatste jaren niet veel meer heb gezien, moest ik toch moeite doen om mijn tranen te verdringen. Bij zo'n gelegenheid moet ik altijd denken aan mensen die mij nauw aan het hart lagen en er nu niet meer zijn, Patrick en mijn grootvader.
Ik denk dat de voornaamste reden voor mijn tranen de idee was dat ik ooit ook mijn ouders zal moeten verliezen. Dat is nu eenmaal de loop van het leven. Hoewel ik misschien niet de allerbeste band heb met mijn ouders, er bestaan slechtere relaties tussen ouders en kinderen. Ik ben helaas nog niet klaar om mijn ouders al af te geven aan het vuur van de crematie-oven, maar ben je daar eigenlijk ooit echt klaar voor? Maar als het zo ver is, hoop ik dat zo ofwel op heel hoge leeftijd sterven ofwel heel snel weg zijn. Ik hoop dat ik niet een lijdensweg moet afleggen zoals de kinderen van Leo hebben gedaan, maar daar heb je nu eenmaal niet in te kiezen.
De enige manier om dit probleem te omzeilen, is dood te gaan voor mijn ouders dood zijn, maar dat zou wel heel egoïstisch zijn.
Ik denk dat de voornaamste reden voor mijn tranen de idee was dat ik ooit ook mijn ouders zal moeten verliezen. Dat is nu eenmaal de loop van het leven. Hoewel ik misschien niet de allerbeste band heb met mijn ouders, er bestaan slechtere relaties tussen ouders en kinderen. Ik ben helaas nog niet klaar om mijn ouders al af te geven aan het vuur van de crematie-oven, maar ben je daar eigenlijk ooit echt klaar voor? Maar als het zo ver is, hoop ik dat zo ofwel op heel hoge leeftijd sterven ofwel heel snel weg zijn. Ik hoop dat ik niet een lijdensweg moet afleggen zoals de kinderen van Leo hebben gedaan, maar daar heb je nu eenmaal niet in te kiezen.
De enige manier om dit probleem te omzeilen, is dood te gaan voor mijn ouders dood zijn, maar dat zou wel heel egoïstisch zijn.
Wednesday, September 27, 2006
Paniek
Een lichte paniek heeft zich van mij meester gemaakt. Het academiejaar is nog maar net begonnen en het lijkt alsof ik nu al niet genoeg tijd ga hebben om de, ocharme maar, 3 vakken die ik tegen januari moet beheersen, onder de knie ga krijgen. En dan moet ik nog mijn eerste echte les krijgen!
De infosessie voor wijsbegeerte werd aangekondigd door de prof als volgt heel enthousiast aangekondigd: "Vandaag krijgen jullie les!!!". Stel je daar een opgewonden, blije prof bij voor. Zo eentje die er een kick uit krijgt om verbaasde uitdrukkingen op het gezicht van zijn (toekomstige) studenten te toveren. Het bleek om uiteenzetting te gaan over hoe je een scritpie moet schrijven (WTF is een scriptie???). Het is hier dat de paniek kwam inzetten: ik moet minstens 2 van die monsters schrijven en heb dat nog nooit in mijn leven gedaan. Ik was er nog maar juist aan gewend om een woordenboek naast mij te leggen (lang leve Van Dael on line) terwijl ik mijn cursus las en dan krijg je er die scripties ook nog bij. De cursus over logica heb ik even opengeslagen en onmiddellijk terug dicht gedaan. Dit lijkt verdacht veel op wiskunde (lees: de paniek werd nog groter).
Maar... ik ben een groot meisje, ik bijt door. Ik ga laten zien dat ik dit allemaal onder de knie kan krijgen. Al was het maar omdat ik eerst voor een jury, verspreid van Kruibeke over Merksem en via Leuven tot in Rome, moet verschijnen voor ik er de brui aan mag geven...
Note to self: oppassen met welke kleren ik aan trek. Proffen zijn blijkbaar ook maar mensen en kunnen dus ook moeite hebben met hun ogen op de juiste hoogte te houden...
De infosessie voor wijsbegeerte werd aangekondigd door de prof als volgt heel enthousiast aangekondigd: "Vandaag krijgen jullie les!!!". Stel je daar een opgewonden, blije prof bij voor. Zo eentje die er een kick uit krijgt om verbaasde uitdrukkingen op het gezicht van zijn (toekomstige) studenten te toveren. Het bleek om uiteenzetting te gaan over hoe je een scritpie moet schrijven (WTF is een scriptie???). Het is hier dat de paniek kwam inzetten: ik moet minstens 2 van die monsters schrijven en heb dat nog nooit in mijn leven gedaan. Ik was er nog maar juist aan gewend om een woordenboek naast mij te leggen (lang leve Van Dael on line) terwijl ik mijn cursus las en dan krijg je er die scripties ook nog bij. De cursus over logica heb ik even opengeslagen en onmiddellijk terug dicht gedaan. Dit lijkt verdacht veel op wiskunde (lees: de paniek werd nog groter).
Maar... ik ben een groot meisje, ik bijt door. Ik ga laten zien dat ik dit allemaal onder de knie kan krijgen. Al was het maar omdat ik eerst voor een jury, verspreid van Kruibeke over Merksem en via Leuven tot in Rome, moet verschijnen voor ik er de brui aan mag geven...
Note to self: oppassen met welke kleren ik aan trek. Proffen zijn blijkbaar ook maar mensen en kunnen dus ook moeite hebben met hun ogen op de juiste hoogte te houden...
Monday, September 18, 2006
Het Leven zoals het is... Fuiven
Magda is een alleenstaande moeder met 2 tienerkinderen. Haar dochter Hanne is 13 jaar oud, haar zoon Tim is 17. Vrijdagavond vertrekt Tim met de fiets naar een fuif in een gemeente die 10 km verder ligt. Hij wil het begin van het nieuwe schooljaar vieren met zijn vrienden en eens goed uit de bol gaan. Het drinktempo in de groep ligt hoog, net zoals de temperaturen in de fuiftent. De pintjes smaken Tim heel goed en vermits hij toch wel al wat ervaring heeft met drinken, heeft hij niet meteen door dat deze avond wel eens minder goed voor hem zou kunnen aflopen. Rond half twaalf voelt hij zich wat misselijk en zijn vrienden brengen hem in de frisse buitenlucht. Hij kan nog nauwelijks op zijn benen staan. Zijn vrienden besluiten daarop om hem naar de EHBO post te brengen. Zij zijn van de last af en deze mensen zullen wel weten wat ze met hem moeten aanvangen. Nadat hij zijn ziel uit zijn lijf heeft gekotst, wil hij alleen nog maar slapen, lang en diep slapen. Gelukkig kent hij de gsm nummer van zijn moeder uit het hoofd. De EHBO mensen bellen haar op met de vraag of ze aub haar zoon wil komen halen. Als Magda aankomt in de EHBO tent, vindt ze haar zoon in een bijna comateuze toestand. Uit het weinig verstaanbare gebrabbel kan ze opmaken dat hij zich doodziek voelt en nooit meer zoiets zal doen. Met moeite krijgt ze hem in de auto en daarna ook in bed. Magda weet dat ze hem zou moeten straffen met bijvoorbeeld 6 maanden huisarrest, maar ze staat er alleen voor. Hoe kan ze zo'n jonge nu binnen houden?
Annelies is 16 jaar en gaat met een groepje vriendinnen naar de jaarlijkse Chiro fuif in haar gemeente. Ze hebben allemaal veel plezier, maar het is zo warm in de tent dat ze besluiten om even naar buiten te gaan. Hoewel het meerendeel van de meisjes zeer schaars gekleed is, krijgen ze het daarbinnen toch wat benauwd, wat natuurlijk ook aan het verbruik van alcohol kan liggen. Ook het stroboscoop effect van de belichting geeft een beklemmend gevoel. Als ze eenmaal in de open lucht staan, valt Annelies plots neer en begint hevig te schokken. Ze wordt onmiddellijk opgeraapt door iemand van security en naar EHBO post. De mensen daar proberen haar tot bedaren te brengen maar besluiten toch maar haar naar het ziekenhuis te brengen, er is iets dat een kortsluiting in haar hersenen heeft veroorzaakt en dat moet onderzocht worden. Haar beste vriending, Tanja, mag mee met de ziekenwagen. Zij belt algauw nog haar vader om hem op de hoogte te brengen van de situatie. De overige vriendinnen van Annelies worden ook op de hoogte gebracht. De ziekenwagen keert naar verloop van tijd terug, maar zonder Annelies. Haar ouders zullen een slaaploze nacht tegemoet gaan.
De namen en leeftijden zijn fictief, de gebeurtenissen helaas niet en zijn maar een greep van wat er op 1 avond gebeurd is. Mijn conclusie: ik gebruik mijn eicellen voorlopig niet voor voortplanting.
Annelies is 16 jaar en gaat met een groepje vriendinnen naar de jaarlijkse Chiro fuif in haar gemeente. Ze hebben allemaal veel plezier, maar het is zo warm in de tent dat ze besluiten om even naar buiten te gaan. Hoewel het meerendeel van de meisjes zeer schaars gekleed is, krijgen ze het daarbinnen toch wat benauwd, wat natuurlijk ook aan het verbruik van alcohol kan liggen. Ook het stroboscoop effect van de belichting geeft een beklemmend gevoel. Als ze eenmaal in de open lucht staan, valt Annelies plots neer en begint hevig te schokken. Ze wordt onmiddellijk opgeraapt door iemand van security en naar EHBO post. De mensen daar proberen haar tot bedaren te brengen maar besluiten toch maar haar naar het ziekenhuis te brengen, er is iets dat een kortsluiting in haar hersenen heeft veroorzaakt en dat moet onderzocht worden. Haar beste vriending, Tanja, mag mee met de ziekenwagen. Zij belt algauw nog haar vader om hem op de hoogte te brengen van de situatie. De overige vriendinnen van Annelies worden ook op de hoogte gebracht. De ziekenwagen keert naar verloop van tijd terug, maar zonder Annelies. Haar ouders zullen een slaaploze nacht tegemoet gaan.
De namen en leeftijden zijn fictief, de gebeurtenissen helaas niet en zijn maar een greep van wat er op 1 avond gebeurd is. Mijn conclusie: ik gebruik mijn eicellen voorlopig niet voor voortplanting.
Saturday, September 16, 2006
Hunk
Ze bestaan dus echt, de mannen met het allure van een steracteur. Je kent ze wel, dit is het soort man dat er altijd cool en knap uit ziet, no matter what ze doen of welk uur van de dag of nacht het is. Ze zijn altijd nonchalant gekleed, alsof ze zo maar iets uit de kast hebben genomen, maar als je wat nader kijkt, zie je dat het toch wel heel zorgvuldig is uitgekozen designer kledij is.
Deze mannen weten helaas van zichzelf dat ze de meeste vrouwen hun hoofd kunnen doen draaien en de speeselklieren in werking doen komen. Het is ook het soort man waarvan je weet dat zelfs al heb je je meest sexy jurk en stilleto heels aan, ze je nog geen blik waardig gunnen. Als je ze dan op een zaternamiddag in de supermarkt tegen komt terwijl je je nog suf en voos voelt van de avond voordien, ben je helemaal lucht voor deze hunk en heb je zin om de grond in de kruipen omdat je er zo slonzig uit ziet. Maar dan zie je het... deze Knappe Man laat zich kennen aan een pakje batterijen dat zeer nonchalant in de achterzak van zijn jeans zit en dat hij toch wel per toeval vergeet af te rekenen aan de kassa zeker.
Zelfs hunks hebben hun imperfecties...
Deze mannen weten helaas van zichzelf dat ze de meeste vrouwen hun hoofd kunnen doen draaien en de speeselklieren in werking doen komen. Het is ook het soort man waarvan je weet dat zelfs al heb je je meest sexy jurk en stilleto heels aan, ze je nog geen blik waardig gunnen. Als je ze dan op een zaternamiddag in de supermarkt tegen komt terwijl je je nog suf en voos voelt van de avond voordien, ben je helemaal lucht voor deze hunk en heb je zin om de grond in de kruipen omdat je er zo slonzig uit ziet. Maar dan zie je het... deze Knappe Man laat zich kennen aan een pakje batterijen dat zeer nonchalant in de achterzak van zijn jeans zit en dat hij toch wel per toeval vergeet af te rekenen aan de kassa zeker.
Zelfs hunks hebben hun imperfecties...
Friday, September 08, 2006
Dan toch
Het zag er niet uit dat het ging lukken.
Na een eerste teleurstelling omdat ik de gekozen richting om praktische redenen niet kon volgen (dagschool is nu eenmaal niet combineerbaar met een full time job), ben ik vol goede moed op zoek gegaan naar een nieuwe studie. Ik heb die ook gevonden en na enige verdieping in de vakken en welke formulieren een mens juist nodig heeft om avondschool te volgen, vertrok ik vol goede moed, maar toch wel zeer zenuwachtig, richting Brussel om mij in te schrijven. Mijn onderbewuste ik gooide echter roet in het eten. In plaats van de afslag rechts nemen, nam ik de afslag links en belandde daarmee midden in de Europese wijk. Qua sightseeing Brussel kon het wel tellen (Europese Commissie, de Wetstraat, Avenue Louise, ...) was het niet dat ik mijn ogen op het verkeer moest houden als ik niet levend begraven wou worden in het helse verkeer. Nu ken ik Brussel een beetje dankzij de stage die ik daar gelopen heb, maar het probleem is dat als je eenmaal op een bepaalde baan zit, je daar nog maar moeilijk vanaf kan geraken. Dus bleef ik maar rijden, passeerde het Zuidstation (toen begon het me te dagen dat ik nooit op tijd op mijn bestemming zou geraken), de slachthuizen in Anderlecht om ten slotte in Sint Jans Molenbeek te belanden. Dan maar terug de Brusselse ring op (letterlijk aan de andere kant van waar ik moest zijn) en dan maar hopen dat ik de juiste afslag deze keer nam. 15 min na het sluiten van de inschrijvingen was ik eindelijk op de juiste plek, maar tevergeefs dus. 3 uur rondgereden en in file gestaan voor niks.
2de poging, een dag later, ging beter. Ik kwam aan 10 minuten voor de inschrijvingen werden afgesloten. Net op tijd dus. De inschrijving is gebeurd, de formulieren zijn binnengebracht, ik heb zelfs al enkele cursussen kunnen afhalen. Er moet enkel nog wat administratieve rompslomp worden afgehandeld omtrent de registratie van het studietraject en de gekozen minor, maar vanaf nu ben ik offcieel terug student en het is een goed gevoel.
Na een eerste teleurstelling omdat ik de gekozen richting om praktische redenen niet kon volgen (dagschool is nu eenmaal niet combineerbaar met een full time job), ben ik vol goede moed op zoek gegaan naar een nieuwe studie. Ik heb die ook gevonden en na enige verdieping in de vakken en welke formulieren een mens juist nodig heeft om avondschool te volgen, vertrok ik vol goede moed, maar toch wel zeer zenuwachtig, richting Brussel om mij in te schrijven. Mijn onderbewuste ik gooide echter roet in het eten. In plaats van de afslag rechts nemen, nam ik de afslag links en belandde daarmee midden in de Europese wijk. Qua sightseeing Brussel kon het wel tellen (Europese Commissie, de Wetstraat, Avenue Louise, ...) was het niet dat ik mijn ogen op het verkeer moest houden als ik niet levend begraven wou worden in het helse verkeer. Nu ken ik Brussel een beetje dankzij de stage die ik daar gelopen heb, maar het probleem is dat als je eenmaal op een bepaalde baan zit, je daar nog maar moeilijk vanaf kan geraken. Dus bleef ik maar rijden, passeerde het Zuidstation (toen begon het me te dagen dat ik nooit op tijd op mijn bestemming zou geraken), de slachthuizen in Anderlecht om ten slotte in Sint Jans Molenbeek te belanden. Dan maar terug de Brusselse ring op (letterlijk aan de andere kant van waar ik moest zijn) en dan maar hopen dat ik de juiste afslag deze keer nam. 15 min na het sluiten van de inschrijvingen was ik eindelijk op de juiste plek, maar tevergeefs dus. 3 uur rondgereden en in file gestaan voor niks.
2de poging, een dag later, ging beter. Ik kwam aan 10 minuten voor de inschrijvingen werden afgesloten. Net op tijd dus. De inschrijving is gebeurd, de formulieren zijn binnengebracht, ik heb zelfs al enkele cursussen kunnen afhalen. Er moet enkel nog wat administratieve rompslomp worden afgehandeld omtrent de registratie van het studietraject en de gekozen minor, maar vanaf nu ben ik offcieel terug student en het is een goed gevoel.
Thursday, August 24, 2006
Organisatietalent
Als ik nu over organisatietalent spreek, heb ik het niet over het talent om een feestje of evenement te organiseren. Daarvan weet ik dat ik het kan.
Nee, ik het heb dan over het talent om een huishouden te organiseren. Stiekem sta ik in bewondering voor al die vrouwen die er in slagen om een job, al dan niet full time, te combineren met stralende kinderen en een perfect onderhouden huis (propere keuken, opgeruimde woonkamer, slaapkamers met opgemaakte bedden met kraakverse gestreken lakens op die bedden). In mijn ogen zijn dit supervrouwen met bovennatuurlijke krachten.
Ik slaag er nog niet eens in mijn eigen kot op orde te houden, laat staan dat ik orde heb in mijn volledige leven. Als ik 's avonds thuis kom van werk ben ik gewoonlijk doodop. Een hele dag ordelijk zijn en dingen onthouden, vergt enorm veel energie. Het eerste uur dat ik thuis ben, is puur uitblazen van een dag werken. Een uurtje even aan niks denken en in mezelf keren. Ik heb dat nodig om de rest van de avond door te komen, zeker als ik voor die rest nog plannen heb. Na dat uurtje slaag ik er meestal wel in om iets eetbaars in mekaar te draaien, maar de keuken opruimen is dan toch wel te veel gevraagd. Die zal met al die rommel wel blijven staan tot de volgende ochtend (gemakkelijkheidshalve vergeet ik dan wel dat ik 's morgens zodanig laat opsta dat ik geen tijd meer heb om de rommel van de vorige avond op te ruimen).
Ik moet er niet aan denken dat als ik thuis kom er nog een stel kinderen rond loopt die ook eten nodig hebben en dus zeuren dat ze honger hebben of zich vervelen en die je, als het even kan, ook nog moet helpen met hun huiswerk. Gewoonlijk loopt de vader van die kinderen ook nog wel in de buurt rond, maar uit gesprekken van vrouwen-met-een-gezin heb ik geleerd dat die vaders eigenlijk voor niet veel dienen (buiten dan dat ze noodzakelijk zijn voor het verwekken van die kinderen, of toch alleszins hun sperma is er noodzakelijk voor).
Ik word moe van de gedachte alleen al en ik was al zo moe...
Nee, ik het heb dan over het talent om een huishouden te organiseren. Stiekem sta ik in bewondering voor al die vrouwen die er in slagen om een job, al dan niet full time, te combineren met stralende kinderen en een perfect onderhouden huis (propere keuken, opgeruimde woonkamer, slaapkamers met opgemaakte bedden met kraakverse gestreken lakens op die bedden). In mijn ogen zijn dit supervrouwen met bovennatuurlijke krachten.
Ik slaag er nog niet eens in mijn eigen kot op orde te houden, laat staan dat ik orde heb in mijn volledige leven. Als ik 's avonds thuis kom van werk ben ik gewoonlijk doodop. Een hele dag ordelijk zijn en dingen onthouden, vergt enorm veel energie. Het eerste uur dat ik thuis ben, is puur uitblazen van een dag werken. Een uurtje even aan niks denken en in mezelf keren. Ik heb dat nodig om de rest van de avond door te komen, zeker als ik voor die rest nog plannen heb. Na dat uurtje slaag ik er meestal wel in om iets eetbaars in mekaar te draaien, maar de keuken opruimen is dan toch wel te veel gevraagd. Die zal met al die rommel wel blijven staan tot de volgende ochtend (gemakkelijkheidshalve vergeet ik dan wel dat ik 's morgens zodanig laat opsta dat ik geen tijd meer heb om de rommel van de vorige avond op te ruimen).
Ik moet er niet aan denken dat als ik thuis kom er nog een stel kinderen rond loopt die ook eten nodig hebben en dus zeuren dat ze honger hebben of zich vervelen en die je, als het even kan, ook nog moet helpen met hun huiswerk. Gewoonlijk loopt de vader van die kinderen ook nog wel in de buurt rond, maar uit gesprekken van vrouwen-met-een-gezin heb ik geleerd dat die vaders eigenlijk voor niet veel dienen (buiten dan dat ze noodzakelijk zijn voor het verwekken van die kinderen, of toch alleszins hun sperma is er noodzakelijk voor).
Ik word moe van de gedachte alleen al en ik was al zo moe...
Wednesday, August 23, 2006
Raar = moeilijk
Liefde is iets raars. Ze raakt je met de kracht van een hevige donderslag op een moment dat je het het minste verwacht. Ze maakt je blind voor wat er komen gaat. Ook al weet je wat er komen zal, je kan niet stoppen tot je met je hoofd tegen de muur knalt.
Je wordt voorzichtiger met ouder worden, je houdt rekening met onvoorziene wendingen, je berekent de risico's, je houdt mogelijke casualties of war in het achterhoofd. Toch breek je je muur af, je probeert te vertrouwen en hoopt dat je vertrouwen niet wordt beschaamd. Dan komt de dag dat dit toch gebeurt. Je weet dat de pijn hevig is en uiteindelijk zal verdwijnen, maar dat doet ze niet. Het is niet het bedrog dat pijn doet, maar het gebrek aan moeite om dit in de toekomst niet meer te doen voorvallen. Het is dan dat je je ook realiseert dat er geen toekomst is, behalve dan de toekomst van een "bezoekrecht-relatie". Je weet wel, om de 14 dagen mag je op bezoek bij je lief en daar tussen in doet ieder waar hij zin in heeft. Zoals een kind van gescheiden ouders dat op bezoek mag bij zijn mama of papa. Je hebt het plaatje gezien, je weet dat de toekomst er zo zal uit zien.
Dan komt er een dag. Een dag die je er aan herinnert hoe fijn het allemaal eigenlijk wel was. Je kan wel wachten, maar hoe lang kan je wachten? Soms lijkt het alsof je wacht op Godot. Je wil een teken dat je best nog even kan wachten, maar je krijgt het niet. En het is in dit moment dat je een keuze moet maken, maar ze is toch zo verdomd moeilijk!
Je wordt voorzichtiger met ouder worden, je houdt rekening met onvoorziene wendingen, je berekent de risico's, je houdt mogelijke casualties of war in het achterhoofd. Toch breek je je muur af, je probeert te vertrouwen en hoopt dat je vertrouwen niet wordt beschaamd. Dan komt de dag dat dit toch gebeurt. Je weet dat de pijn hevig is en uiteindelijk zal verdwijnen, maar dat doet ze niet. Het is niet het bedrog dat pijn doet, maar het gebrek aan moeite om dit in de toekomst niet meer te doen voorvallen. Het is dan dat je je ook realiseert dat er geen toekomst is, behalve dan de toekomst van een "bezoekrecht-relatie". Je weet wel, om de 14 dagen mag je op bezoek bij je lief en daar tussen in doet ieder waar hij zin in heeft. Zoals een kind van gescheiden ouders dat op bezoek mag bij zijn mama of papa. Je hebt het plaatje gezien, je weet dat de toekomst er zo zal uit zien.
Dan komt er een dag. Een dag die je er aan herinnert hoe fijn het allemaal eigenlijk wel was. Je kan wel wachten, maar hoe lang kan je wachten? Soms lijkt het alsof je wacht op Godot. Je wil een teken dat je best nog even kan wachten, maar je krijgt het niet. En het is in dit moment dat je een keuze moet maken, maar ze is toch zo verdomd moeilijk!
Wednesday, August 16, 2006
DIY
Het DIY'en is me stilletjes aan naar het hoofd aan het stijgen. Ik vraag zelfs al netjes en beleefd en met 3 alstubliefst of een lusterklem zichzelf wil losdraaien want ik heb niet genoeg kracht. Hoe diep kan een mens zakken...
Tuesday, August 15, 2006
Schoonzusters
Ik denk dat ik dit jaar 1 van de leukste verjaardagscadeau's uit mijn hele leven heb gekregen: een dvd met daarop met eerste en enige echte toneeldebuut. Het dateert van 3 jaar geleden, maar de herinnering aan die leuke periode ligt eigenlijk nog kersvers in mijn geheugen en vandaag zelfs nog een beetje verser want ik heb de dvd bekeken. Het was niet echt mijn bedoeling om te blijven kijken, maar ik ben er aan blijven plakken.
Plakken was ook het onderwerp van dit toneelstuk, want er moesten een miljoen zegeltjes worden geplakt. Ach, het is te lang om allemaal uit te leggen hoe het in mekaar stak.
Ik weet nog wel dat ik serieuze problemen heb gehad met de rol die ik kreeg toebedeeld. Ik moest een traag en dom iemand spelen. Over dat dom wil ik eventueel nog wel discussiëren, maar traag? No way!
Het was ook een stuk met alleen maar vrouwenrollen. De enige mannen die er aan te pas kwamen, waren diegene die voor de techniek zorgden en de regisseur. Nog altijd neem ik mijn hoedje af voor deze laatste, want doe het maar, 12 vrouwen gedurende 4 maanden intensief begeleiden en er bovendien ook nog voor zorgen dat ze (tijdelijke) hechte vriendinnen werden.
Tijdelijke was het wel, want zoals alle dingen die zeer intens zijn, was ook deze periode in onze levens een kort leven beschoren. Het belangrijkste is dat we tevreden kunnen terug kijken en de goede herinneringen koesteren. En het deed begot deugd om het geheel nog eens terug te zien.
Plakken was ook het onderwerp van dit toneelstuk, want er moesten een miljoen zegeltjes worden geplakt. Ach, het is te lang om allemaal uit te leggen hoe het in mekaar stak.
Ik weet nog wel dat ik serieuze problemen heb gehad met de rol die ik kreeg toebedeeld. Ik moest een traag en dom iemand spelen. Over dat dom wil ik eventueel nog wel discussiëren, maar traag? No way!
Het was ook een stuk met alleen maar vrouwenrollen. De enige mannen die er aan te pas kwamen, waren diegene die voor de techniek zorgden en de regisseur. Nog altijd neem ik mijn hoedje af voor deze laatste, want doe het maar, 12 vrouwen gedurende 4 maanden intensief begeleiden en er bovendien ook nog voor zorgen dat ze (tijdelijke) hechte vriendinnen werden.
Tijdelijke was het wel, want zoals alle dingen die zeer intens zijn, was ook deze periode in onze levens een kort leven beschoren. Het belangrijkste is dat we tevreden kunnen terug kijken en de goede herinneringen koesteren. En het deed begot deugd om het geheel nog eens terug te zien.
Subscribe to:
Posts (Atom)
